II SA/Ke 143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy, na podstawie art. 123 Kpa w związku z art. 98 § 1 Kpa, po zapoznaniu się z żądaniem M. R. w sprawie zawieszenia postępowania prowadzonego na żądanie B. P. i Z. K., postanowił odmówić zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany stanu wody na gruncie działek nr [...]i [...] . W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że M. R. będący pełnomocnikiem M. R. wystąpił z żądaniem zawieszenia postępowania administracyjnego na czas nieograniczony z powodu swojej poważnej choroby, która nie pozwoli mu uczestniczyć w prowadzonym postępowaniu. Organ wskazał, że katalog przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania jest skończony i określony w art. 97 § 1 Kpa. Organ podkreślił, że nie wystąpiła żadna z obligatoryjnych przesłanek do zawieszenia postępowania z urzędu – choroba strony czy jej pełnomocnika – nie mieści się w tym katalogu. Organ dodatkowo wskazał, że zgodnie z art. 98 § 1 Kpa organ administracji publicznej może zawiesić postepowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Organ podkreślił, ze M. R. będący pełnomocnikiem strony, która nie zainicjowała postępowania, nie może wnioskować o jego zawieszenie i to bez względu na przyczynę. Dokonując wskazanego rozstrzygnięcia Wójt udzielił stronom pouczenia, iż na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie, a postanowienie można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Mimo powyższego pouczenia zażalenie od przedmiotowego postanowienia wniósł M. R. kwestionując jego zasadność. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z póżn. zm.), stwierdziło niedopuszczalność zażalenia od postanowienia z dnia 19 sierpnia 2015r . W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Powołując się na treść art. 101 § 3 K.p.a., stwierdził, że ustawodawca przewidział możliwość wniesienia samodzielnego środka zaskarżenia tylko na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania i odmowy podjęcia już zawieszonego postępowania, natomiast Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania administracyjnego. Skargę na przedmiotowe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł M. R. podnosząc, ze organ winien zażalenie rozpatrzeć merytorycznie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 13 maja 2016r, skarżący M. R. zwrócił się z prośbą o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 17 maja 2016r., z powodu choroby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności postanowienia organu odwoławczego. Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego z dnia 13 maja 2016r. o odroczenie rozprawy, gdyż Sąd może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny (art. 99 P.p.s.a.). Jako przyczynę odroczenia skarżący podał chorobę wykazaną zaświadczeniem lekarskim, na którym lekarz we wskazaniach zaznaczył, że chory może chodzić, a ponadto nie wskazał numeru statystycznego choroby, ponadto skarżący nie zawarł w piśmie wniosku o chęci osobistego udziału w rozprawie. W takiej sytuacji Sąd uznał, że nie jest to przeszkoda, której nie można przezwyciężyć (art. 109 P.p.s.a.), a tym samym nie jest to ważna przyczyna, uzasadniająca odroczenie rozprawy. Rozważając ewentualne odroczenie rozprawy Sąd musi brać pod uwagę sformułowany w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP nakaz rozpatrywania spraw bez zbędnej zwłoki oraz zawartą w art. 7 p.p.s.a zasadę szybkości postępowania, zgodnie z którą Sąd powinien dążyć do rozstrzygnięcia sprawy na pierwszym posiedzeniu ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011r., w sprawie I OSK 258/11, publ.: LEX 10811010; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2011r. w sprawie I OSK 1607/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014r. w sprawie II FSK 443/12). W niniejszej sprawie skarżący od samego początku wszczętego postępowania reagował wnioskami o odroczenie planowanych czynności albo o zawieszenie postępowania na czas nieograniczony, powołując się na stan zdrowia uniemożliwiający udział w postępowaniu czy też na rozprawie. Zdaniem Sądu nie sposób uznać, że stan zdrowia skarżącego był "przyczyną której nie można przezwyciężyć" w rozumieniu art. 109 p.p.s.a , także w wobec okoliczności, ze zamieszkując w [...] każdorazowo udawał się do Kielc na badania do lekarza, celem uzyskania zaświadczenia o niemożności stawiennictwa w sądzie. Zatem nic nie stało na przeszkodzie, aby udał się do sądu położonego również w Kielcach na wyznaczoną rozprawę w dniu 17 maja 2016r. Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy istnieją podstawy do uznania, że dochodzi do nadużywania prawa strony do przewlekania czy wręcz uniemożliwienia prowadzenia postępowania. Należy wskazać, że za takim działaniem strony przemawia również fakt, że mimo pouczenia, że od przedmiotowego postanowienia nie służy środek zaskarżenia, skarżący złożył zażalenie na postanowienie z dnia 19 sierpnia 2015r. Rozpoznając zasadność skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia od zaskarżonego postanowienia należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 141 § 1 k.p.a. prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku, gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa z 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. (a więc obowiązująca w dacie skarżonego postanowienia), wprowadziła zmiany dotyczące zaskarżania postanowień wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania (art.101 § 3 kpa). Przepis ten przed zmianami brzmiał: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie." Przyjmowano zatem, iż "w sprawie" oznacza, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu zawieszonego postępowania, odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Aktualne brzmienie przepisu art. 101 § 3 kpa to "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie." Zdaniem Sądu tekst przepisu jest precyzyjny, jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W obecnym stanie prawnym zażalenie przysługuje tylko na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Nowelizacja przepisu § 3 art. 101 kpa niewątpliwie miała służyć zasadzie szybkości postępowania administracyjnego jak i niedopuszczania do jego przewlekłości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2013r. sygn.. akt II OSK 2296/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2014r. sygn.. akt II OSK 340/13; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013r. sygn. akt. II OSK 1617/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2014r. sygn. akt II OSK 2825/12). Zatem skoro kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania - skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić. .