II SA/Ke 143/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 15 grudnia 2025 r. [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 15 grudnia 2025 r. znak: SKO.PZ- [...]/386/2025, po rozpatrzeniu odwołania D. M. od decyzji Burmistrza [...] i Gminy R. z 15 maja 2025 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Budowa sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia (0,4kV) oraz budowa słupowej stacji transformatorowej (15/0,4kV) na dz. nr ewid.[...] w obrębie J., gmina R.", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania zarówno przez organy obu instancji jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z 29 listopada 2025 r., II SA/Ke 520/24 uchylił decyzję pierwszej i drugiej instancji wskazując na konieczność uzgodnienia projektu decyzji z państwowym inspektorem sanitarnym. Badając sprawę w trybie odwoławczym Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wykonał tę dyspozycję. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że po przeprowadzeniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a następnie po uzyskaniu wymaganych uzgodnień i zawiadomieniu w formie obwieszczenia, organ I instancji wydał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji. Pojęcie inwestycji celu publicznego definiuje art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130). Definicja ta zawiera dwa podstawowe kryteria. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą jest cel zamierzenia, mieszczący się w katalogu celów wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Cel niniejszej inwestycji mieści się w tym katalogu jako budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. SKO zaznaczyło, że zakres projektowy uwzględniony w decyzji obejmuje jedną działkę nr [...], jednak jest jedynie fragmentem inwestycji obejmującej obręby: [...], Podlesie, Zychy, oraz R. , gm. R.. Pozostała część zakresu obejmuje 108 działek. Kolegium podkreśliło, że wbrew twierdzeniom odwołania zaskarżona decyzja została wydana po dokonaniu analizy faktycznej i prawnej terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, teren ten stanowi część działki o nr [...], który stanowi pas drogi powiatowej. Ponadto projekt decyzji posiada wszystkie uzgodnienia, w tym milczące uzgodnienie państwowego inspektora sanitarnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje możliwości odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z tej przyczyny, że właściciele działek, które sąsiadują z terenem inwestycji nie wyrażają na to zgody. Organy wydające decyzję w tym przedmiocie nie mają również możliwości uwzględnienia żądań zainteresowanych podmiotów (właścicieli gruntów) co do zmiany przebiegu linii, bądź też ingerowania w projektowaną inwestycję w inny sposób, niż to przewidują przepisy. Wreszcie nie ma również podstaw, aby w postępowaniu badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy wartość gruntów. Kolegium także zauważyło, że planowana inwestycja ma przebiegać w pasie drogowym, a nie na działce odwołującej, lokalizacja stacji transformatorowej na etapie wydawania decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest ściśle określana, gdyż dokładna lokalizacji poszczególnych elementów planowanej inwestycji będzie wskazywana w dalszym etapie inwestycji. Ponadto organ nie może wymuszać na inwestorze lokalizacji planowanej inwestycji, gdyż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, D. M. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uwzględnienia interesu skarżącej i jej niepełnosprawnych dzieci, mimo że istnieją inne możliwości lokalizacji planowanej inwestycji, które zapewniają możliwie najmniejszy konflikt między interesem społecznym a interesem jednostki, - art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego i może być usytuowana przy działce skarżącej, podczas gdy usytuowanie inwestycji w tym konkretnym miejscu służyć ma tylko jednej osobie - właścicielowi nieruchomości, na terenie którego planowana jest farma fotowoltaiczna; organ nie dokonał oceny, czy decyzja spełnia cechy legalności - zgodności przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego z przepisami procedury, czy został zgromadzony pełny materiał dowodowy dający podstawy do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, czy dokonano prawidłowej subsumcji określonych ustaleń faktycznych pod przepis prawa materialnego, nie oceniono czy spełniona została przesłanka niezbędności lokalizacji tej konkretnej inwestycji oraz jej poszczególnych elementów, co do przebiegu zaproponowanego przez inwestora, w tym przy działce skarżącej, brak jest uzasadnienia i oceny, czy usytuowanie inwestycji w tym konkretnym miejscu jest konieczne, w sytuacji gdy na terenie miejscowości J. jest wiele nieruchomości, na których można bez przeszkód zlokalizować przedmiotową inwestycję, brak odniesienia się do odwołania, zwłaszcza wpływu inwestycji na stan zdrowia skarżącej i jej dzieci, brak rozważenia proporcji między uzasadnionym interesem publicznym, a uzasadnionym interesem indywidualnym, brak szczegółowego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w konsekwencji brak uzasadnienia wskazującego na motywy, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, w szczególności przez wykazanie niezbędności realizacji tej inwestycji na określonym terenie. W uzasadnieniu skargi jej autorka zarzuciła, że fakt, że organ nie może narzucać inwestorowi, w jakim konkretnie miejscu ma przebiegać inwestycja, nie oznacza, że organ nie ma prawa, a nawet obowiązku ocenić, czy proponowany przez inwestora przebieg inwestycji jest usprawiedliwiony zamierzonym celem, a przede wszystkim czy ogranicza i w jakim zakresie korzystanie z nieruchomości przez osoby trzecie w sposób najmniej dla nich uciążliwy. Wnosząca skargę zauważyła, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego z reguły przesądza o konkretnym ulokowaniu inwestycji, a jej postanowienia wiążą organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja ta stwarza dla wnioskodawcy prawo do dokonania zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, zaś dla pozostałych obowiązek znoszenia takich zmian. W sytuacji gdy uwzględnienie wniosku inwestora związane jest z ograniczeniem wykonywania prawa własności osób trzecich, rolą organu jest zbadanie, czy ingerencja w cudze prawo własności nie jest nadmierna, czy wynika z racjonalnego przebiegu inwestycji, organ winien rozważyć interesy inwestora i interesy właścicieli gruntów, na których lub przy których inwestycja ma przebiegać. W niniejszej sprawie, nie zostały jednak ustalone wszystkie okoliczności faktyczne, w tym przede wszystkim fakt, że planowana inwestycja musi być usytuowana właśnie w tym miejscu, gdyż ma służyć tylko jednej osobie - właścicielowi pobliskiej nieruchomości, na której planowana jest farma fotowoltaiczna. Co ciekawe właściciel tej nieruchomości, nie zgadza się na posadowienie energetycznej stacji transformatorowej na swoim terenie, co byłoby najbardziej słuszne i sprawiedliwe. W takiej sytuacji powstaje pytanie, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, czy też inwestycją służącą tylko jednemu właścicielowi nieruchomości, na której ma powstać farma fotowoltaiczna, a wówczas taka inwestycja nie może być uznana za inwestycję celu publicznego. Zdaniem skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne, niespójne i pozbawione jakichkolwiek merytorycznych rozważań. Organ odwoławczy nie poczynił w istocie żadnych własnych ustaleń, ani rozważań, które wskazywałyby na ponowne przeanalizowanie sprawy, a jedynie ograniczył się do szczątkowego opisania stanu faktycznego oraz zdawkowego zaaprobowania stanowiska organu I instancji i przywołania części przepisów mających zastosowanie w sprawie. Uzasadnienie decyzji nie zawiera argumentów przemawiających za trafnością poglądów organu I instancji. W skardze także stwierdzono, że usytuowanie planowanej inwestycji w tym konkretnym miejscu nie jest konieczne i uzasadnione. Nie wzięto pod uwagę, że inwestycja ma niekorzystny wpływ na zdrowie skarżącej, a zwłaszcza jej niepełnosprawnych dzieci. Na działce skarżącej umiejscowione są urządzenia elektroenergetyczne - linia energetyczna ze słupami oraz stacja transformatorowa. Skarżąca już od 2005 r. występowała o usunięcie z jej działki tych urządzeń, gdyż ich bliskość wpływała negatywnie na zdrowie jej niepełnosprawnych córek. Dzieci narażone były na negatywne działanie pola elektromagnetycznego, hałas, przyciągane wyładowania atmosferyczne. Ponieważ skarżąca nie zgadzała się na przebudowę i modernizację stacji transformatorowej na swojej działce, zakład energetyczny podjął decyzję o rozebraniu i zlokalizowaniu jej w innym miejscu. Teraz jednak zaplanowano, że stacja transformatorowa zostanie zlokalizowana przy działce skarżącej. Organ nie odniósł się w ogóle do tego problemu. Nie rozważył proporcji między uzasadnionym interesem publicznym a interesem indywidualnym. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej skarżąca poparła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j. ze zm. dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w skardze podstawą prawną. Należy też wyjaśnić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ostatnio przytoczony przepis ma znaczenie w niniejszej sprawie o tyle, że w przedmiocie legalności poprzednio wydanych decyzji organów obu instancji orzekających w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Budowa sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia (0,4kV) oraz budowa słupowej stacji transformatorowej (15/0,4kV) na dz. nr ewid.[...] w obrębie J., gmina R." – a więc tej samej inwestycji, która była przedmiotem orzekania przez te same organy w niniejszej sprawie - doszło do wydania prawomocnego wyroku WSA w Kielcach z 20 listopada 2024 r., sygnatura akt II SA/Ke 520/24. Wyrokiem tym WSA w Kielcach uchylił poprzednio wydaną decyzję SKO w Kielcach z 24 lipca 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Radoszyce z 29 lutego 2024 r. w sprawie ustalenia lokalizacji tej samej inwestycji, co w niniejszej sprawie. W związku z uprawomocnieniem się tamtego wyroku oraz brakiem istotnych dla sprawy zmian przepisów prawa, wyrażona w nim ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wiążą organy, które ponownie rozpatrywały sprawę, a także Sąd rozpatrujący sprawę obecnie. Należy więc przytoczyć wspomnianą ocenę prawną dokonaną przez WSA w Kielcach w wyroku z 20 listopada 2024 r. oraz zamieszczone w nim wskazania co do dalszego postępowania. Otóż WSA w Kielcach stwierdził, że od dnia 24 września 2023 r. obowiązuje w systemie prawnym art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p., dodany przez art. 1 pkt 51 lit. c tiret pierwsze ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), który to przepis wprost przewiduje obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przepis ten - z uwagi na treść art. 59 ust. 1 powyższej ustawy zmieniającej – znajdował zastosowanie w sprawie z uwagi na jej wszczęcie na wniosek złożony 18 grudnia 2023 r. Dlatego Burmistrz [...] i Gminy R. zobligowany był do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz załącznikiem z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czego jednak nie uczynił. Sąd zauważył też, że uzgodnienie projektu decyzji z organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej pozwoli na wyjaśnienie przez organ prowadzący postępowanie, czy wyrażone w sprawie obawy (zarzuty) skarżącej dotyczące negatywnego wpływu umiejscowionych na jej działce urządzeń elektroenergetycznych, tj. linii energetycznej ze słupami oraz stacji transformatorowej, poprzez działanie pola elektromagnetycznego, hałas i przyciągane wyładowania atmosferyczne, wpływa negatywnie na zdrowie skarżącej i jej niepełnosprawnej córki, która nie może wykonywać zabiegów rehabilitacyjnych z użyciem pola elektromagnetycznego. Za pożądane w procedurze uzgodnieniowej Sąd uznał ujawnienie tej okoliczności organowi uzgadniającemu, którego zadaniem jest ochrona zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych oraz zapobiegania powstawaniu chorób. Pozwoli to na uzgodnienie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego w sposób bezpieczny dla właścicieli nieruchomości sąsiadujących z tą inwestycją. Oprócz jednak wskazania powyższych okoliczności, które spowodowały uchylenie poprzednich decyzji, WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 520/24 podzielił ocenę organów orzekających w sprawie, co do kolejnych spornych kwestii. Sąd stwierdził bowiem, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, nawet jeśli dotyczy prawa do zlokalizowania inwestycji na nieruchomości stanowiącej jedną działkę ewidencyjną, a to z uwagi na rodzaj tej inwestycji (budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej – art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) oraz okoliczność, że jest ona jedynie fragmentem inwestycji obejmującej obręby: [...], Podlesie, Zychy, oraz R. , gm. R.. Pozostała część zakresu obejmuje 108 działek, które zostały objęte decyzją o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego znak: [...] z dnia 29 listopada 2022 r. Ostatnio wskazane zagadnienie, które podnoszone jest w dalszym ciągu przez skarżącą, z racji związania wynikającego z dyspozycji normy prawnej z art. 153 p.p.s.a., nie może jednak być obecnie przedmiotem odmiennej oceny. Dlatego należy przyjąć, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego przez co może być przedmiotem lokalizacji w trybie art. 50 i następnych u.p.z.p. Oceniając wywiązanie się przez organy rozpatrujące sprawę po raz drugi, z wiążących wskazań zamieszczonych w wyroku WSA w Kielcach z 20 listopada 2024 r., należy uznać ich zrealizowanie za zgodne z prawem. Organ I instancji bowiem, stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p. w związku z art. 106 § 1 i 5 k.p.a. w piśmie z 12 marca 2025 r. przesłał sporządzony projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. będącemu właściwym miejscowo i funkcjonalnie organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p. Burmistrz [...] i Gminy R. zwrócił przy tym uwagę na zapisy uzasadnienia wyroku WSA w Kielcach z 20 listopada 2024 r., II SA/Ke 520/24, dołączając odpis tego wyroku. Z uwagi na brak odpowiedzi na doręczone w dniu 14 marca 2025 r. (k. 167 akt administracyjnych) Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. opisane wyżej pismo z 12 marca 2025 r., pracownik organu przeprowadził w dniu 7 kwietnia 2025 r. rozmowę telefoniczną z pracownikiem Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. uzyskując informację, że organ ten projekt decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji uzgodnił "milcząco". Ponieważ zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4 (a więc również uzgodnienia z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych), dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorów, a w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane – należało przyjąć, że omawiane wiążące wskazanie zostało w sprawie wykonane. Mając to na uwadze, a także z powodu przeprowadzenia wszystkich pozostałych wymaganych przez art. 53 ust. 4 u.p.z.p. i mających zastosowanie w niniejszej sprawie uzgodnień, zasadnie organy rozpatrujące sprawę uznały, że projekt decyzji posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia. Niezasadne w związku z tym były wszystkie zarzuty skargi dotyczące braku ustaleń faktycznych dotyczących wpływu planowanej inwestycji na stan zdrowia skarżącej i jej dzieci. Skoro bowiem organ kompetentny do uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia (0,4kV) oraz budowa słupowej stacji transformatorowej (15/0,4kV) na dz. nr ewid.[...] sąsiadującej z działką skarżącej - właśnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych – nie dostrzega zagrożeń dla wymagań zdrowotnych i higienicznych istotnych dla skarżącej mogących wynikać z takiej lokalizacji, a skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających taką ocenę, to nie było podstaw do uznania, że uzgodnienie Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. było niezgodne z prawem. Ubocznie więc tylko można dodać, że obecna planowana lokalizacja przedmiotowej sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia oraz słupowej stacji transformatorowej, jest znacznie korzystniejsza dla skarżącej w porównaniu z dotychczasową lokalizacją. W konsekwencji bowiem tej nowej lokalizacji sieć elektroenergetyczna i stacja transformatorowa znajdujące się na działce D. M., zostaną usytuowane poza nią, a więc dalej od jej domu i nieruchomości niż dotychczas. Ponadto należy zauważyć, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być tak konkretnie i szczegółowo określona, jak na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. To bowiem w postępowaniu o pozwolenie na budowę tej inwestycji, stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2025.418 t.j. ze zm.), uwzględnia się zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Może się więc okazać w tamtym postępowaniu, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji, a w szczególności słupowej stacji transformatorowej, będzie inna, niż obawia się skarżąca. Zapadła bowiem w niniejszej sprawie decyzja lokalizacyjna określa jedynie, że przedmiotowa sieć elektroenergetyczna i stacja transformatorowa mogą zostać zlokalizowane na działce nr ewid.[...] stanowiącej drogę publiczną, w granicach wyznaczonych na załączniku nr 1 graficznym do decyzji literami ABCDEF-A, wyznaczającymi linie rozgraniczające teren inwestycji. Ponieważ obszar ten rozciąga się na długości kilkakrotnie większej, niż szerokość działki skarżącej oznaczonej numerem [...], nie można w niniejszej sprawie przesądzać, z której strony drogi zbudowana zostanie przedmiotowa sieć elektroenergetyczna oraz na wysokości czyjej działki postawiona zostanie słupowa stacja transformatorowa. Powyższa argumentacja oznacza również, że niezasadny był sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. mającego polegać na nieuwzględnieniu interesu skarżącej i jej niepełnosprawnych dzieci, mimo że istnieją inne możliwości lokalizacji planowanej inwestycji, które zapewniają możliwie najmniejszy konflikt między interesem społecznym a interesem jednostki. Co do takiego zarzutu należy jeszcze dodać, że w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego zbędne jest analizowanie alternatywnych możliwości zlokalizowania danej inwestycji w sytuacji, gdy lokalizacja wnioskowana przez inwestora jest zgodna z przepisami. Według bowiem art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że ponieważ zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, a Sąd oceniając zaskarżoną decyzję w ramach swych kompetencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a. w granicach sprawy, a więc poza zarzutami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa pozwalających na wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.