II SA/Ke 144/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 144/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant: Referent stażysta Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : zasiłku przedemerytalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] Starosty podjętą w wyniku wznowienia postępowania w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] Nr [...] odmawiającej H. M. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 31 października 2003r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda podał, że H. M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 21 grudnia 2000r. jako bezrobotny z prawem do zasiłku od dnia 1 marca 2001r. Zasiłek pobierał przez okres 12 miesięcy tj. do dnia 1 marca 2002r. Wnioskiem z dnia 30 października 2003r. H. M. wystąpił o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Przedłożone świadectwa pracy potwierdzały ponad 30 lat okresu uprawniającego do zasiłku jednakże brak było dokumentów na okoliczność wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach. Świadectwo pracy z Fabryki Samochodów Specjalizowanych "A." S.A. w K. z dnia 30.11.2000r. jednoznacznie określało, że w okresie od 16 czerwca 1975r. do 30 listopada 2000r. takich prac H.M. nie wykonywał. Powyższe ustalenia legły u podstaw decyzji z dnia [...] nr [...] Starosty odmawiającej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego w oparciu o art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001r. Od wskazanej decyzji H. M. złożył odwołanie do Wojewody podnosząc, iż posiada ok. 25 letni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych, a fakt ten mogą potwierdzić wymienieni przez niego w piśmie świadkowie: G. S., S. Ż., A. Ź., J. K. oraz Z.W.. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda działając w trybie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] nr [...]. Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2004r. H. M. wystąpił ponownie do Starosty o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Pisemną odpowiedź Starosty o braku podstaw do przyznania w/w zasiłku H. M. potraktował jako decyzję i złożył od niej w dniu 24 lutego 2004r. odwołanie do Wojewody. Organ odwoławczy uznał, iż wniesione pismo nie stanowi odwołania i udzielił odpowiedzi w formie pisma, informując H. M. o możliwości wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, albowiem za taką należy uznać decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego. Wnioskiem z dnia 6 maja 2004r. H. M. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem w/w decyzji i po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez H. M. na podstawie art. 146 § 2 kpa wydał decyzję z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu podniesiono, iż brak podstaw do uznania zatrudnienia H. M. w charakterze kierowcy samochodu powyżej 3,5t jako pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, gdyż nie wykonywał on jej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W wyniku odwołania H. M. od powyższej decyzji Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w całości podzielając argumentację wywiedzioną przez Starostę. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H. M. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił organowi wadliwe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż nie posiada wymaganego art. 37 j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Zdaniem skarżącego złożone w toku postępowania dowodowego wyjaśnienia wskazanych przez niego świadków w pełni potwierdziły, że pozostając w zatrudnieniu w FSS "A." od 1975r. wykonywał prace w warunkach szczególnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu aczkolwiek z innych powodów, niż podniesione w skardze. Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi H. M. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 kpa. Postępowanie to jest sformalizowane i toczy się według ściśle określonych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 148 § 1 kpa normuje kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania stanowiąc, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy ( w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, obowiązkiem zaś organu jest zbadać z urzędu czy jednomiesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania został zachowany. Okoliczność ta ma istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek w razie uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Biorąc pod uwagę podniesione wyżej rozważania prawne w odniesieniu do konkretnej sprawy uznać należy, że Starosta przed wydaniem postanowienia z dnia [..] nr [...] o wznowieniu na wniosek strony postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] w ogóle nie zajął się oceną terminowości złożenia przez H. M. wniosku o wznowienie postępowania. Niewątpliwie bez analizy powyższej kwestii wydanie w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcie jest przedwczesne i może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jeśli w toku wznowionego postępowania okaże się, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu, to orzekając w postępowaniu instancyjnym organ władny jest zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchylając wadliwą decyzję pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Podkreślenia wymaga również fakt, że o ile postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zostało wszczęte zgodnie z prawem, to kończy się wydaniem decyzji, której sposób rozstrzygnięcia określa art. 151 kpa. Za nieprawidłowe zatem należy uznać powoływanie w podstawie rozstrzygnięcia innych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tak jak to uczynił Starosta w decyzji z dnia [...] nr [...]. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji mając na względzie poczynione wyżej uwagi rozważy czy strona zachowała jednomiesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania i podejmie dalsze postępowanie adekwatnie do poczynionych ustaleń. W tym stanie rzeczy, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.