II SA/Ke 145/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi PPHU "X." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści I. uchyla zaskarżone postanowienie w części, w jakiej utrzymuje w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania budynku magazynowego Nr 2 przy ul. W. w K. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie w części opisanej w pkt I nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. oddala skargę w pozostałym zakresie. II SA/Ke 145/10 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia PPHU "[...]" E. M. Grupa [...] Sklep "[...]" w K., utrzymało o mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania budynków magazynowych nr 1 i nr 2, położonych przy ul. [...] w K. na Market Spożywczy "[...]" oraz powiększenie marketu Budowlanego "[...]" – z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że wnioskiem z dnia 10 listopada 2009r. PPHU "[...]" E.M. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o wydanie zaświadczenia o treści wskazanej wyżej podając, że uzyskanie zaświadczenia jest niezbędne w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania części budynku nr 2 na [...] oraz budynku nr 1 na powiększenie Marketu Budowlanego "[...]". Wnioskodawca dodał, że chodzi o te części budynków, które są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ przytoczył mające w sprawie zastosowanie przepisy art. 217 § 1 i § 2 kpa, art. 218 § 1 kpa oraz art. 219 kpa podnosząc, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie jest więc wyłącznie przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej. Organ przyjął także, iż w sprawie nie ma wątpliwości, że wnioskodawca ma interes prawny, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa oraz, że wniosek E.M. odnosi się łącznie do dwóch budynków – nr 1 i nr 2. Jak wynika z akt sprawy, działki ewidencyjne, na których usytuowane są oba budynki objęte są planem zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta K. w rejonie ulic [...], [...] i [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] Stosownie do ustaleń planu teren, na którym leżą działki oznaczony został symbolem "8U" – tereny istniejących usług komercyjnych. Z § 10 pkt 8 ppkt 7 planu wynika, że adaptuje się istniejące obiekty i urządzenia funkcji podstawowej, zaś z treści ppkt 11 tego paragrafu – że dopuszcza się na tym terenie remonty, przebudowy oraz rozbiórki budynków adaptowanych. Organ podkreślił, że część graficzna planu, a także załączona do niej legenda wskazuje, że granica planu przebiega przez wskazane wyżej działki w ten sposób, że budynki nr 1 i nr 2 w części leżą na terenie objętym planem, a w części poza nim. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że budynek nr 1 użytkowany jest jako magazyn, a wnioskodawca planuje zaadoptować go w ten sposób, aby stanowił część istniejącego sklepu branży budowlanej. Ponieważ z ustaleń planu wynika bezspornie, że budynek nr 1 przeznaczony jest do rozbiórki, zatem w tym przypadku nie ma wątpliwości, że organ nie mógł potwierdzić zgodności sposobu jego użytkowania z ustaleniami planu. Co do budynku nr 2, obecnie użytkowanego jako magazyn, a przeznaczonego wedle zamierzeń strony na sklep branży spożywczej, organ wskazał, że z planu nie wynika wprost, czy jest on przeznaczony do adaptacji, czy też do rozbiórki. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia w sprawie, bowiem dotyczy ona łącznie dwóch budynków. Dlatego na podstawie przedstawionego stanu faktycznego oraz prawnego przedmiotowej sprawy niemożliwym jest sprostanie żądaniu wnioskodawcy, tj. wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że sposób użytkowania budynków nr 1 i nr 2 jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie organu I-szej instancji odpowiadające żądaniu wnioskodawcy, w części dotyczącej budynku nr 1, poświadczałoby zatem nieprawdę, a tym samym naruszałoby obowiązujące przepisy prawa. Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach PPHU "[...]" E.M. w O. Grupa PSB Sklep "[...] wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II-giej instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ I-szej instancji winien wydać żądane zaświadczenie z zastrzeżeniem, iż budynki mogą być użytkowane zgodnie z przeznaczeniem, ale do czasu wywłaszczenia terenu i ewentualnej rozbiórki budynku nr 1. Autor skargi podkreślił, że z jednej strony budynki mieszczą się w planowanym przez wnioskodawcę rodzaju działalności, a z drugiej – nie mogą być przez niego użytkowane zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż budynek nr 1 przeznaczony jest do rozbiórki, a budynek nr 2, który jest bliżej nowoprojektowanej drogi nie jest zaliczany do budynków adaptowanych, ani też przeznaczonych do wyburzenia. Stan taki trwa od 2007r. Skarżący podniósł także, iż na dzień dzisiejszy koncepcja budowy – przedłużenia ulicy [...] została zmieniona i nie przewiduje się już rozbiórki budynku nr 1, gdyż planowana droga go omija. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednak z innych powodów aniżeli podniesione w jej uzasadnieniu. Na wstępie wskazać należy, iż materialno-prawną podstawę orzekania przez organy administracji w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 217 § 2 pkt 1 kpa, a nie – jak wskazało Kolegium - art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Przepis art. 217 § 2 stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jak wynika z treści wniosku, a także z ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniosek o wydanie zaświadczenia złożony został w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania budynku nr 1 i nr 2. Zgodnie zaś z art. 71 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 06.156.1118 ze zm.), zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, przy czym jednym z warunków prawidłowego zgłoszenia jest przedłożenie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 4 przytaczanego wyżej przepisu). Sytuacja taka odpowiada dyspozycji art. 217 § 2 pkt 1 kpa, a co za tym idzie wnioskodawca nie musi wykazywać interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Błędne przyporządkowanie złożonego wniosku stanowi wprawdzie naruszenie prawa materialnego, jednak nie ma wpływu na wynik sprawy, dlatego uchybienie to nie stanowiło podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Częściowe uwzględnienie skargi nastąpiło natomiast wskutek naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 7 i 77 § 1 kpa, polegającego na braku przeprowadzenia przez organ odwoławczy merytorycznej oceny wniosku w zakresie obiektu oznaczonego nr 2, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy tj. na rozstrzygnięcie wniosku w tym zakresie. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ II-giej instancji uznał, że skoro wniosek dotyczy dwóch budynków, to okoliczność, że wydanie zaświadczenia żądanej treści nie jest możliwie co do jednego z nich (budynku nr 1) wystarcza, aby zgodnie z prawem odmówić wydania zaświadczenia co do obu objętych wnioskiem obiektów. Pisemne motywy postanowienia SKO nie dają przy tym odpowiedzi na pytanie, jak organ ocenił wniosek o wydanie zaświadczenia w zakresie budynku nr 2 i czy zamierzony sposób jego użytkowania jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy też nie. Zdaniem organu odwoławczego, "okoliczność ta nie ma (...) znaczenia na ostateczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Sprawa ta dotyczy bowiem łącznie dwóch budynków". Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić. Przede wszystkim, ani treść wniosku ani przedstawione Sądowi akta sprawy nie wskazują na to, aby intencją wnioskodawcy było uzyskanie zaświadczenia zgodnego z treścią wniosku – ale tylko co do dwóch obiektów łącznie, tj. w jednym zaświadczeniu. Ponieważ w sprawie chodzi o dwa odrębnie funkcjonujące obiekty budowlane, każdy z nich mógł zostać objęty oddzielnym wnioskiem i w oddzielny sposób rozpoznany. Jak podaje zresztą organ w odpowiedzi na skargę, a okoliczności te potwierdzają okazane na rozprawie dokumenty, z których Sąd przeprowadził dowód (postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z [...] wraz z zażaleniem na to postanowienie), na skutek wniosku PPHU "[...]" E.M., Grupa PSB "[...]" w K. z dnia 27 października 2009r. (a więc wniesionego wcześniej aniżeli wniosek w niniejszej sprawie), toczy się inne postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania budynku oznaczonego nr 2 z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący przedłożył Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu postanowienie organu I-szej instancji z dnia [...] odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści, które zostało zaskarżone zażaleniem. Już ta okoliczność, znana organom obu instancji (Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekało w równolegle toczącym się postępowaniu co do budynku nr 2, uchylając w dniu [...] – a więc w dacie wydania zaskarżonego obecnie do Sądu postanowienia - postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia ), świadczy o tym, że sam fakt objęcia jednym wnioskiem dwóch budynków oznaczonych nr 1 i 2, nie oznacza, że przedmiot postępowania należy traktować "łącznie" i niemożność uwzględnienia wniosku co do jednego z budynków powoduje automatycznie odmowę wydania zaświadczenia także odnośnie drugiego z obiektów – jak przyjmuje organ odwoławczy. Sytuacja taka nie wyklucza przecież możliwości dwóch różnych rozstrzygnięć – w zależności od zasadności zgłoszonego żądania co do każdego z nich. Tymczasem, o ile treść postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] wskazuje na to, że w ocenie organu I-szej instancji zamierzony sposób użytkowania zarówno budynku nr 1 jak i nr 2 nie odpowiada zapisom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to motywy zaskarżonego postanowienia ograniczają się do analizy wniosku jedynie w zakresie budynku nr 1. W tej części Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zresztą wyrażone przez oba organy stanowisko, że wydanie zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem - co do budynku nr 1 - nie jest możliwe. Jak wynika bowiem z części graficznej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren, na którym zlokalizowane są obiekty objęte wnioskiem, budynek nr 1 przeznaczony jest do wyburzenia, a zatem słuszne jest stanowisko Kolegium, że zamierzona przez wnioskodawcę zmiana sposobu użytkowania tego budynku pozostaje w sprzeczności z planem. W tej części zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W pozostałym zaś zakresie, tj. co do budynku nr 2, Wojewódzki Sąd Administracyjny z przyczyn podanych wyżej uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w uchylonym przez Sąd zakresie, tj. co do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu I-szej instancji odnośnie budynku oznaczonego nr 2, organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie przedstawione wyżej uwagi oraz okoliczność dotyczącą toczącego się równolegle postępowania o wydanie zaświadczenia, o jakim mowa wyżej. Istotnym będzie zwłaszcza wynik tego postępowania, gdyż jak wynika z treści odpowiedzi na skargę oraz z uzasadnienia postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], okazanego Sądowi na rozprawie, oba złożone przez skarżącego wnioski dotyczą tego samego przedmiotu.