II SA/Ke 149/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lipca 2007r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego M. R. kwotę 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] znak: [...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek usługowo - socjalny, zlokalizowanego na działce oznaczonej numerem ewid. 940 w miejscowości L., obręb Z. W motywach swego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] B. P. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego, położonego na działce oznaczonej numerem ewid. 940 w miejscowości L., obręb Z., na budynek usługowo - socjalny. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wójt Gminy umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji z uwagi na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa L. na terenie gminy, która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 233 z dnia 6.09.2006r. poz. 2653 i weszła w życie w dniu 7.10.2006r. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania B. P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] znak: [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne dokonane w zaskarżonej decyzji i przytoczył przepis art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Mając na uwadze uchwałę Rady Gminy z dnia [...], która weszła w życie w dniu [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż w/w inwestycja B. P. będzie realizowana na podstawie ustaleń tego planu. Dlatego też w ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie przyjął, iż w sytuacji, gdy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu określonego we wniosku inwestorki postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe. W każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy bowiem poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości mając na uwadze treść art. 105 § 1 k.p.a., który upoważnia organ do umorzenia postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu o braku wymogu ustalania warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowo - socjalny organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Dlatego też organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku B. P. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła B. P., domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych w podstawie decyzji, polegający na uznaniu, iż w przedmiotowym budynku zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej i powrócono do poprzedniego użytkowania, - naruszenie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei stosownie do art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. Tym samym, kwestionowana przez skarżącą decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Na wstępie przytoczyć należy treść przepisu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W tym miejscu podkreślić trzeba, iż - jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy - w dniu złożenia przez B. P. wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego, położonego na działce oznaczonej numerem ewid. 940 w miejscowości L., obręb Z., na budynek usługowo - socjalny tj. w dniu 18.03.2004r. teren planowanej inwestycji nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też zmiana sposobu użytkowania w/w budynku wymagała ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, zaś złożenie przez skarżącą stosownego wniosku było w zupełności uzasadnione. Jednakże w trakcie toczącego się przed organem I instancji postępowania - w dniu 7.10.2006r. - weszła w życie uchwała Rady Gminy z dnia [...] Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa L. na terenie gminy, opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 6.09.2006r. Nr 233 poz. 2653. Mając na uwadze treść cyt. przepisu 59 ust. 1 ustawy i dokonując na jego podstawie wnioskowania a contrario stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy teren inwestycji jest objęty planem miejscowym to budowa obiektu budowlanego, wykonanie innych robót budowlanych, jak również zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części nie wymagają wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z kolei zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Podkreślenia wymaga, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. zachodzi m. in. wówczas, gdy odpadnie jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, określonej w art. 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z ostatnim z powołanych przepisów kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Oznacza to zarazem, iż postępowanie staje się bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy sprawa indywidualna nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 25.01.1990r., sygn. akt II SA 1240/89, ONSA 1990, nr 1, poz. 16). Za sytuację tego rodzaju należy uznać stan, w którym nie istnieje żadna podstawa prawna, upoważniająca jakikolwiek organ administracji publicznej do merytorycznego załatwienia określonego żądania strony w drodze orzeczenia administracyjnego. Opisany powyżej stan wystąpił w niniejszej sprawie. Jakkolwiek bowiem w sytuacji, gdy teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podstawą do merytorycznego załatwienia wniosku strony o ustalenie warunków zabudowy jest przepis art. 59 § 1 cyt. ustawy, to w przypadku gdy teren ten jest objęty takim planem brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do merytorycznego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy (tj. ustalenia tych warunków albo też odmówienia ich ustalenia). Dlatego też, pomimo iż w dniu składania wniosku przez skarżącą istniała podstawa do jego rozpoznania (art. 59 § 1 ustawy), to z dniem wejścia w życie w dniu 7.10.2006r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który swoim zasięgiem objął teren planowanej przez B. P. inwestycji, możliwość zastosowania tego przepisu ustała. W tym miejscu wskazać trzeba, iż - jak wynika z art. 105 § 1 k.p.a. - dla uznania postępowania za bezprzedmiotowe nie ma znaczenia fakt, iż w dacie jego wszczęcia bezprzedmiotowość ta nie występowała. Podkreślić jednocześnie należy, iż - niezależnie od fazy postępowania, w której pojawiła się jego bezprzedmiotowość - w rozpatrywanej przez Sąd sprawie zaistniały przesłanki do obligatoryjnego umorzenia postępowania z urzędu. Wniosek strony o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez nią inwestycji (art. 61 § 1 k.p.a.) nie dotyczy bowiem sprawy podlegającej obecnie rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji. Z tego też względu niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast podniesiona przez skarżącą kwestia rzekomego przyjęcia w zaskarżonym rozstrzygnięciu, iż w przedmiotowym budynku zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej i powrócono do poprzedniego użytkowania nie była w ogóle wskazana przez organ odwoławczy. Dlatego też zarzut ten należy uznać za bezpodstawny. Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 tej ustawy. O kosztach udzielonej pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie § 15 pkt 1 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w związku z art. 250 ustawy p.p.s.a.