II SA/Ke 157/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie NSA Anna Żak, as. WSA Sylwester Miziołek, Protokolant referent stażysta Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. sprawy ze skargi M.K i D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy nieruchomości gruntowych o numerach ewidencyjnych [...], położonych w miejscowości D. dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw i tankowania gazem propan-butan. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że wnioskowane przez M.K. zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym, poz. [...] z dnia [...] z późn. zmianami)). Zgodnie z tymi ustaleniami wnioskowany do zabudowy teren położony jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] – istniejący odcinek drogi krajowej Nr [...] przewidywany do przekwalifikowania do kategorii dróg państwowych o znaczeniu krajowym, gdzie przewidziano rozbudowę tego odcinka do przekroju dwujezdniowego – dobudowa drugiej jezdni od strony północno-wschodniej. Jest to zatem teren rezerwowany dla potrzeb realizacji układu komunikacyjnego o znaczeniu krajowym i dlatego nie może być przedmiotem ustalenia warunków zabudowy dla potrzeb realizacji stacji paliw i tankowania gazem. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Organ I instancji słusznie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a posiadanie przez M.K. zgody Miejskiego Zarządu Dróg na lokalizację stacji paliw w odległości 40 m od ul. R. oraz opracowanie "projektu organizacji ruchu dla projektowanej stacji" nie mogło skutkować pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że nie ma znaczenia fakt, że Wójt Gminy M. w 2001 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy na działce nr ew. [...] w D. budynku usługowo-gastronomicznego. Decyzja ta została uchylona w trybie odwoławczym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli M. i D.K., wnosząc o "pozytywną dla nich decyzję na postawienie stacji paliw i gazu propan butan". W uzasadnieniu skargi podnieśli, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w pasie terenu rezerwowanego pod drogi mogą być wznoszone tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane, które w przypadku budowy drogi winny być usunięte na własny koszt. Skarżący zgadzają się na usunięcie stacji na własny koszt bez odszkodowania i uważają, że powinni w tej sytuacji otrzymać warunki zabudowy dla tymczasowej stacji paliw, dla której zakupili działki oraz kontenery i ponieśli nakłady w wysokości około [...]. Zarzucili ponadto, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M. obowiązywał jedynie do 31 grudnia 2003 r., zatem wniosek winien byś rozpatrywany w oparciu o "aktualny stan faktyczny", tj. z uwzględnieniem faktu, iż plan na który powołuje się organ nie obowiązuje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniosło, że deklarowanie przez skarżącego rozbiórki stacji paliw, gdy realizowana będzie droga o symbolach [...] nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. nie zawierają zasad tymczasowego wykorzystania terenu przeznaczonego pod budowę dróg publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w niniejszej sprawie dnia 15 lipca 2003 r., zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Natomiast obowiązujący w dniu wejścia w życie tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy M. zachował moc do dnia 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy. Oznacza to, do czasu utraty mocy obowiązującej przez ten plan, na obszarze jego obowiązywania istnieje obowiązek ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej (art. 86 ustawy). W dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywał zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M. z 1992 r. Plan ten był podstawowym instrumentem prawnym kształtowania przestrzeni. Prócz ustalenia przeznaczenia terenu i rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, rozstrzygał on o sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu ( art. 4 ust. 1). Akty planistyczne w sposób pośredni, bądź bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. W ten sposób uprawnione organy swoimi działaniami w sferze prawa publicznego oddziałują na treść praw ze sfery prawa cywilnego, a pośrednio na stosunki cywilnoprawne. Właściciel nieruchomości może korzystać i rozporządzać swoją nieruchomością, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Prawa planowania przestrzennego są m.in. regulacją kształtującą granice prawa własności. Ograniczenia zabudowy są związane z przeznaczeniem i określeniem zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, że istotą ustalenia warunków zabudowy jest rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa zabudowa może być realizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60) nakazywała rezerwować w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Rezerwacja terenu realizowała się przez odmowę wydawania zezwoleń budowlanych. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 2 i 3 tej ustawy w wersji obowiązującej w dacie orzekania przez oba organy w sprawie niniejszej, zarezerwowany pas terenu powinien być wykorzystany na cele rolnicze lub gospodarcze o tymczasowym charakterze za zezwoleniem właściwego organu, po zasięgnięciu opinii zarządu drogi, zaś w zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane; ich usunięcie w wypadku budowy lub modernizacji drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania. Wnioskowana do realizacji inwestycja, polegająca na budowie stacji paliw i tankowaniu gazem propan butan nie należy do inwestycji zaliczanych do "tymczasowych obiektów budowlanych" w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W tej sytuacji organ orzekający nie mógł wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne było sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu. Przedmiotowa nieruchomość położona jest bowiem na terenie oznaczonym symbolem [...] – istniejący odcinek drogi krajowej Nr [...] przeznaczonym do przekwalifikowania do kategorii dróg państwowych o znaczeniu krajowym, na którym przewidziano rozbudowę tego odcinka do przekroju dwujezdniowego – dobudowa drugiej jezdni od strony północno-wschodniej. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że inwestycja polegająca na budowie stacji paliw i tankowania gazem propan butan jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.