II SA/Ke 16/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania K. L. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy z dnia [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieka nad żoną M. L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że wnioskodawcy nie przysługuje świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie została spełniona przewidziana w art. 17 ust. 1 lit b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.) przesłanka, dotycząca terminu powstania stanu niepełnosprawności żony wnioskodawcy, nad którą sprawuje on opiekę. Stan niepełnosprawności jak wynika z akt sprawy administracyjnej nie powstał przed ukończeniem przez osobę wymagającą opieki 18 roku życia, a nadto nie powstał w okresie pobierania przez nią nauki w szkole, w tym nauki w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia przez nią 25 roku życia. Organ wskazał, że niepełnosprawność M. L. istnieje od września 2010r. a wówczas miała ona 51 lat, tym samym nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1 b uprawniająca do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. W złożonej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję K. L. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji podniósł, że żona posiada znaczny stopień niepełnosprawności i wymaga całodobowej pomocy we wszystkich czynnościach życiowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z powyższego przepisu zatem wynika, że Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest to, aby postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne, sądowe lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, było w toku, a więc było wszczęte. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Z ustaleń Sądu wynika bowiem, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie zarejestrowane pod sygnaturą K 38/13, zainicjowane wnioskiem złożonym przez grupę posłów na Sejm, o zbadanie zgodności: - art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, z art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP, w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji, Biorąc pod uwagę fakt, że zaskarżona decyzja odmawiająca przyznania skarżącemu pomocy finansowej została wydana właśnie z powodu niespełnienia przez żonę skarżącego warunków określonych w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, to niewątpliwie od wyniku sprawy toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygnaturą K 38/13 zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W razie stwierdzenia bowiem przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją wskazanego przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, krąg osób spełniających warunki określone w art. 17 tej ustawy, a przez to mogących uzyskać pomoc, do świadczenia pielęgnacyjnego, może poszerzyć się o osoby sprawujące opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po 18, względnie 25 roku życia. Mając powyższe na uwadze, jak również kierując się dążeniem do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa sądów administracyjnych, Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.