II SA/Ke 17/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 25 października 2018r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 października 2018r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania M. N., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 25 lipca 2018r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na działce nr [...] obręb 0011 przy ul. [...] w K., w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych literami ABCD-A. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po rozpatrzeniu po raz kolejny wniosku A. W., Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 25 lipca 2018r., znak: RRM- 11.6730.153.2017 orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na działce nr [...] obręb 0011, przy ul. [...], w K.. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. N.. Utrzymując w decyzję organu I instancji Kolegium wskazało, że tryb i zasady ustalania warunków zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018r., poz. 1945 - zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą). Zgodnie z art. 59 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, na wniosek inwestora, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Kolegium podkreśliło, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpatrzenia przez Kolegium, które decyzją z dnia 7 lutego 2018 r. znak: SKO.PZ- [...]/373/2017 uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 26 października 2017r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na działce nr [...] obręb 0011, przy ul. [...], w K. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu poprzedniej decyzji Kolegium wskazało na konieczność uzupełnienia wniosku inwestorskiego o prawidłowe wskazanie obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, a także wskazania alternatywnego realnego sposobu odprowadzania wód opadowych oraz załączenia do projektu decyzji o warunkach zabudowy załącznika nr [...], w postaci wyników analizy (części tekstowej i graficznej), który zgodnie z § 9 rozporządzenia stanowią obligatoryjny załącznik decyzji. Ponadto Kolegium wskazało na konieczność uwzględnienia w decyzji organu I instancji analizy prawnej wyroku z dnia 5 grudnia 2014 r. NSA w sprawie sygn. akt II OSK [...]. Dalej Kolegium podniosło, że 23 marca 2018r. A. W. uzupełnił wniosek, określając na załączonej mapie zasadniczej granice obszaru oddziaływania planowanej inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w K. ul. [...], na działce nr [...]. Wnioskodawca wyjaśnił, że ze wzglądu na brak kanalizacji deszczowej w ulicy [...] oraz brak dostępu do kanalizacji deszczowej w ul. [...], możliwe jest odprowadzenie wód opadowych powierzchniowo na działce inwestora lub odprowadzenie wód opadowych do gruntu poprzez studnię chłonną lub poprzez pakiety drenażowe. Określenie ostatecznego sposobu odprowadzenia wód opadowych możliwe będzie na etapie wykonania projektu, ponieważ musi ono być poprzedzone odpowiednimi analizami i badaniami gruntu (chłonność gruntu na danym obszarze). Kolegium stwierdziło, że wniosek inwestorski spełnia wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1- 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Powołując treść art. 61 ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164 poz. 1588) Kolegium podniosło, że zgodnie z § 9 tego rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się zatem na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Przy czym przez "front działki" należy rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie analizie poddano teren wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50m, zaś granice obszaru pokazano na mapie w skali 1:500. Wyjaśniono, że w rozpatrywanej sprawie szerokość frontu działki planowanej do zabudowy wynosi ok. 15m, za front działki uznano jej część przylegającą do drogi, z której odbywać się będzie główny wjazd i wejście na działkę. Obszar analizowany wyznaczono od granicy terenu inwestycji w odległości ok. 50,0m od strony północnej oraz ok. 70,0m od strony południowej, wschodniej i zachodniej. Kolegium podniosło, że organ I instancji wyjaśnił, że niewielkie powiększenie obszaru analizowanego w kierunku południowym, wschodnim i zachodnim zostało podyktowane koniecznością objęcia analizą całych zabudowanych działek. Tak wyznaczony obszar analizy pozwala na dokonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z analizy sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy wynika, że teren, na którym inwestor planuje inwestycję położony jest w obszarze, w którym znajduje się niska zabudowa jednorodzinna, od strony ul. [...] i ul. [...] oraz wielokondygnacyjna zabudowa mieszkalno - usługowa od strony ul. [...]. Takie sąsiedztwo zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej potwierdza kontynuację funkcji dla zamierzonej inwestycji - co stanowiło o spełnieniu warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zdaniem Kolegium, bezsporne w sprawie jest, że planowana inwestycja będzie pełnić funkcję mieszkalną jednorodzinną. W ocenie Kolegium, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o usytuowaniu obiektu względem granic sąsiednich nieruchomości i budynków, bezzasadne są wszelkie zarzuty strony co do realizacji przez inwestora funkcji wielorodzinnej. Ponadto, zdaniem Kolegium, taki sposób wyznaczenia przez organ I instancji granic obszaru analizowanego, nie budzi zastrzeżeń. Kolegium podniosło, że organ I instancji dla planowanej zabudowy określił: - nieprzekraczalną linię zabudowy - w odległości 10,0 m od osi pasa drogowego ul. Domaniówka, - wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni działki - od 0,21 do 0,23; - powierzchnię biologicznie czynną - minimum 25% powierzchni terenu inwestycji. Natomiast dla każdego budynku ustalił: - szerokość elewacji frontowej, od strony ul. [...] - od 8,5 m do 9,0 m, - wysokość górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej, od strony ul. [...] - od 5, 1 m do 7,0 m mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Kolegium wyjaśniło, że z analizy sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy wynika, że na działce nr ewid.[...], sąsiadującej z terenem inwestycji, od strony północnej znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny (nr [...]) o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ok. 4,5 m i całkowitej wysokości ok. 9,0 m. Natomiast na działce nr ewid. [...], sąsiadującej z terenem inwestycji, od strony południowej - dwa budynki mieszkalne jednorodzinne nr 11A i 11B o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych ok. 7,0 m i całkowitych wysokościach ok. 10,5 m. Na kolejnych działkach w tym kierunku, znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych: ok. 4,0 m i całkowitej wysokości ok. 9,0 m (bud. nr [...]) oraz ok. 6,5 m i całkowitej wysokości ok. 10,6 m (bud. nr [...]). W całym obszarze analizowanym występuje zabudowa o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych od ok. 3,0 m do ok. 9,0 m. Średnia wysokość budynków wynosi ok. 5,1 m. Odnosząc się do zarzutu odwołania o nieuwzględnieniu w analizie urbanistycznej zabudowy powstałej na działce nr [...] Kolegium wyjaśniło, że budynek ten nie jest jeszcze naniesiony na mapę dołączoną do wniosku, a nadto nie został on jeszcze zgłoszony do odbioru, co wynika z pisma organu I instancji z dnia 27 sierpnia 2018r. Kolegium podniosło, że odwołujący się kwestionuje wyznaczenie dla wnioskowanej inwestycji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w wysokości 7,0 m wskazuje, że średnia wysokość budynków w obszarze analizowanym wynosi 5,1 m, a analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie uzasadnia określenia innej wysokości niż średnia. Odnosząc się do tego zarzutu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie § 7 ust. 1 - 4 ww. rozporządzenia - 1. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich; 2. wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku; 3. jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym; 4. dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W ocenie kolegium, prawidłowe ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji wymaga odniesienia do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W niniejszej sprawie działką sąsiednią jest działka nr [...]. Na działce tej znajdują się dwa budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość kalenicy 10,5m) tych budynków wynosi 7m. Z drugiej strony na działce sąsiedniej nr [...] budynek mieszkalny ma wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 4,5m, przy czym całkowita wysokość tego budynku wynosi 9m. Stąd też organ I instancji ustalając ww. parametr dla wnioskowanej inwestycji w pełni uwzględnił także cechy wskazanych budynków, bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Odnosząc się do wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK [...] Kolegium wskazało, że stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, różni się od opisanego w tym wyroku. W momencie orzekania w ww. sprawie, działka nr [...] nie była zabudowana, a obecnie znajdują się na niej dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 7m. Mając na uwadze, że są one usytuowane na sąsiedniej działce, zostały uwzględnione w analizie urbanistycznej, co też spowodowało ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od 5,1 m do 7,0 m. Z tego względu zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 7 rozporządzenia są zdaniem Kolegium niezasadne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że dla planowanej zabudowy organ I instancji określił: dach wielospadowy o kącie nachylenia w przedziale od 15° do 45°; położenie głównej kalenicy dachu: w układzie dowolnym w stosunku do frontu działki; wysokość głównej kalenicy dachu: do 10,5 m mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku; długość lukarn nie może przekroczyć [...] długości okapu. Jak wynika z wniosku inwestorskiego oraz decyzji o warunkach zabudowy inwestor zamierza realizować dach wielospadowy. Wyklucza to zatem zastosowanie dachu płaskiego oraz małych spadków - ze względów konstrukcyjnych. Określenie w decyzji tak dużego zakresu kąta nachylenia dachu umożliwi projektantowi na następnym etapie postępowania inwestycyjnego bezkolizyjne sporządzenie projektu więźby dachowej dachu wielospadowego. Nadto Kolegium wskazało, że kwestia zacienienia nieruchomości sąsiednich nie jest badana na etapie ustalania warunków zabudowy. Zarzut ten dotyczy naruszeń wynikających z realizacji planowanej inwestycji chronionych odrębnymi przepisami prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Ich wystąpienie, albo niewystąpienie, nie jest zatem przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i nie może stanowić podstawy oceny legitymacji w kontrolowanej sprawie. Natomiast można ją skutecznie podnieść na następnym etapie postępowania. Ponadto, zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Kolegium podkreśliło, że żaden przepis prawa nie uzależnia przyjęcia konkretnego rozwiązania w kwestii dachu od tego, czy na badanym obszarze dany kształt dachu jest dominujący i równocześnie nie nakazuje się do niego dostosować. Z analizy urbanistycznej wynika, że dach płaski ma budynek na działce nr [...]. Natomiast budynki na działkach nr 308, 41, [...], [...], 42, [...] posiadają dachy o nachyleniu. 45°. Budynki na działkach nr [...], [...] posiadają dachy o nachyleniu 30°. Budynki znajdujące się na działce nr [...] posiadają dachy o nachyleniu 40°. Zatem ustalenie tego parametru w decyzji znajduje odzwierciedlenie, w sporządzonej na potrzeby sprawy, analizie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie przepis ten nie został naruszony, gdyż organ uwzględnił walory architektoniczne i krajobrazowe terenu, w zakresie określonym przepisami ustawy. Parametry planowanej inwestycji zostały natomiast wyznaczone w oparciu o sporządzoną na potrzeby niniejszej sprawy analizę urbanistyczną. Nadto, decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zawiera elementy wymagane przepisem art. 54 ustawy, a jej integralną część stanowią: załącznik graficzny (mapa zasadnicza w skali 1:500) oraz wyniki analizy (część tekstowa i graficzna). Decyzję sporządziła osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów (art. 60 ust. 4 ustawy); projekt decyzji posiada wymagane uzgodnienia. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały na mapie spełniającej wymogi art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Decyzja posiada także załączniki wymagane przepisami prawa. Nadto, stosownie do art. 54 pkt 2 lit. c ustawy w badanej decyzji ustalono warunki obsługi komunikacyjnej. Nawiązując do zarzutu odwołania dotyczącego powoływania się w analizie na zabudowę, w ocenie odwołującego, powstałą z rażącym naruszeniem prawa, na działce [...] obręb 0011, Kolegium wyjaśniło, że kwestia wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] z rażącym naruszeniem prawa podlegała ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z dnia 7 września 2017r. sygn. akt II SA/Ke [...] oddalił skargę na decyzję Kolegium w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 19 listopada 2013r., znak: AU- [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na terenie obejmującym działkę nr [...] obręb 0011, przy ul. [...], w K. oraz budowie zjazdu z ulicy [...] na terenie obejmującym działkę nr [...]. Odnosząc się do pominięcia rzeźby terenu sąsiedztwa nieruchomości wnioskodawcy, podczas gdy przepisy ustawy nakładają na organ obowiązek uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym również walorów architektonicznych i krajobrazowych terenu Kolegium wyjaśniło, że przedłożona w sprawie analiza urbanistyczna w wystarczającym zakresie uwzględnia takie ukształtowanie terenu. Obejmuje bowiem charakterystyczne parametry i cechy istniejącej zabudowy uwzgledniającej zastaną rzeźbę terenu. Nadto, teren inwestycji ma niewielką powierzchnię, a w konsekwencji i wpływ na walory krajobrazowe. Ustalone dla wnioskowanego przedsięwzięcia wskaźniki zabudowy wyznaczone zostały w przedziałach liczbowych odpowiadających średnim wartościom parametrów zabudowy istniejącej w granicach obszaru analizowanego z uwzględnieniem dopuszczalnej przepisami rozporządzenia tolerancji. Nawiązując do kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 6 i art. 8 kpa oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 171 p.p.s.a. polegającego na wydaniu decyzji niezgodnie z wytycznymi określonymi w prawomocnych wyrokach WSA w Kielcach z dnia 20 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Ke [...] oraz w wyroku NSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014r. sygn. akt II OSK [...], w których stwierdzono, iż przy ustalaniu warunków zabudowy w odniesieniu do działki nr [...] uwzględnić należy istnienie enklawy domów jednorodzinnych przy ul. [...], a także przyjęto niedopuszczalność zmiany jednorodzinnego charakteru zastanej zabudowy Kolegium wyjaśniło, że wyrok ten zapadł w odmiennym stanie faktycznym sprawy. Wtedy bowiem inwestor wnosił o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...]. Obecnie wnioskodawca wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Zatem inny jest zakres tej inwestycji. Ponadto od wydania ww. wyroku NSA z dna 5 grudnia 2014r. na działce nr [...] powstały dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, co ma wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zdaniem Kolegium nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 2 kpa przez organ I instancji, gdyż organ ten w uzasadnieniu decyzji zawarł analizę wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014r. sygn. akt II OSK [...], na tle niniejszej sprawy. Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie, inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Obiekt w zabudowie bliźniaczej to faktycznie 2 odrębne budynki przylegające do siebie jedną ze ścian (Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 października 2016 r. sygn. akt II OSK [...]). Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Niezależnie od powyższego, Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym znajdują się inne budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej - np. na działkach nr: [...] i [...], [...] i [...] oraz [...]. Odnosząc się do zarzutu odwołania w aspekcie naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy Kolegium wyjaśniło, że art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy statuuje zasadę "dobrego sąsiedztwa", tzw. sąsiedztwa urbanistycznego. Celem tej zasady nie jest to, aby nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale to, aby na jej podstawie możliwe było określenie cech nowej zabudowy, która ma być kontynuacją, przez co należy rozumieć zachowanie dotychczasowego charakteru zabudowy. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie oznacza nawet tożsamości funkcji, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Realizacja tej zasady służy powstrzymaniu zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na danym terenie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Z tego względu Kolegium stwierdziło, że zarówno budynki jednorodzinne wolnostojące, jak i budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej realizują funkcję mieszkaniową i są budynkami jednorodzinnymi. W podsumowaniu Kolegium podniosło, że sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza urbanistyczna dowodzi, że w wyznaczonym zgodnie z prawem obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o funkcji i cechach i parametrach odpowiadająca przedsięwzięciu wskazanemu we wniosku inwestorskim o ustalenie warunków zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł M. N. zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w której w sposób pobieżny i niewystarczający odniesiono się do okoliczności, które zgodnie z wytycznymi Kolegium zawartymi w decyzji kasatoryjnej z dnia 7 lutego 2018 r. organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, 2) art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pk. 1 ustawy w zw. z art. 171 p.p.s.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej niezgodnie z wytycznym określonymi w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, tj. w wyroku WSA w Kielcach z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Ke [...] oraz w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK [...], które określiły charakter dopuszczalnych parametrów zabudowy na działkach nr [...] i [...] położonych w K. obręb 0011, 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne na działce nr [...] nie będzie stanowić w przyszłości jednej bryły wraz z istniejącymi już budynkami w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], podczas gdy brak technicznej możliwości umiejscowienia planowanych budynków w inny sposób niż poprzez przylgnięcie ich do granicy działki nr [...] i [...], a w konsekwencji połączenie z budynkami na działce nr [...], 4) art. 6 i art. 8 kpa polegające na uwzględnieniu przy ustalaniu warunków zabudowy parametrów budynków zlokalizowanych na działce nr [...] zrealizowanych w wyniku decyzji rażąco naruszających prawo oraz wydanych z pominięciem skarżącego jako strony postępowania, co prowadzi do usankcjonowania i utrwalania istniejących już nieprawidłowości, 5) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 8 rozporządzenia polegające na ustaleniu parametru kąta nachylenia dachu w minimalnej dopuszczalnej wysokości 15 stopni podczas, gdy niemalże wszystkie sąsiednie budynki charakteryzują się kątem nachylenia dachów zbliżonym do 30 lub 45 stopni, 6) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia polegające na utrzymaniu w mocy decyzji ustalającej parametry zabudowy przy uwzględnieniu zabudowy handlowo-usługowej zlokalizowanej od strony ul. [...], podczas gdy prawidłowo przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu winna prowadzić w pierwszej kolejności do uwzględnienia zabudowy w najbliższym sąsiedztwie, które ma charakter enklawy budynków jednorodzinnych, 7) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia polegające utrzymaniu w mocy decyzji nieprawidłowo określającej parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, poprzez ustalenie tej wartości przy wybiórczym i dowolnym odniesieniu się do budynków położonych w znacznym oddaleniu od nieruchomości skarżącego, z pominięciem najbliższego sąsiedztwa, a w konsekwencji wydanie decyzji zezwalającej na realizację obiektu wysokością rażąco odbiegającego od charakteru zastanej zabudowy, 8) art. 1 ust. 2 pkt. 2 ustawy polegające na utrzymaniu w mocy decyzji umożliwiającej realizację obiektu budowlanego górującego wysokością względem zastanej zabudowy i godzącego tym samym w walory architektoniczno - krajobrazowe i kompozycyjno - estetyczne obszaru najbliższego sąsiedztwa oraz pomijającej rzeźbę terenu sąsiedztwa nieruchomości wnioskodawcy, podczas gdy przepisy ustawy nakładają na organ obowiązek uwzględnienia w planowaniu przestrzennym również walorów architektonicznych i krajobrazowych terenu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 - zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą). Z mocy art. 59 ust. 1 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W sprawie niniejszej niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 61 ust. 6 ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588 - zwanego dalej rozporządzeniem), określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że przedstawiona procedura, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. Zarówno decyzja organu I instancji jak i decyzja Kolegium znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo i rzetelnie sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie i wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela ustalenia Kolegium dotyczące prawidłowości ustalenia poszczególnych parametrów nowej zabudowy, uznając je za własne, a zatem zbędne jest ich powtarzanie w tym miejscu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy co następuje. Jak wynika z akt administracyjnych sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpatrzenia przez Kolegium, które decyzją z dnia 7 lutego 2018 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 26 października 2017r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na działce nr [...] obręb 0011, przy ul. [...], w K. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej Kolegium wskazało na konieczność uzupełnienia wniosku inwestorskiego o prawidłowe wskazanie obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, a także wskazania alternatywnego realnego sposobu odprowadzania wód opadowych oraz załączenia do projektu decyzji o warunkach zabudowy załącznika nr [...], w postaci wyników analizy (części tekstowej i graficznej). Ponadto Kolegium wskazało na konieczność uwzględnienia w decyzji organu I instancji analizy prawnej wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK [...]. Lektura akt sprawy niniejszej pozwala stwierdzić, że prawidłowe są ustalenia Kolegium, że wniosek inwestorski spełnia wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1- 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, 23 marca 2018r. A. W. uzupełnił wniosek, określając na załączonej mapie zasadniczej granice obszaru oddziaływania planowanej inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w K. ul. [...], na działce nr [...]. Wnioskodawca wyjaśnił, że ze wzglądu na brak kanalizacji deszczowej w ul. [...] oraz brak dostępu do kanalizacji deszczowej w ul. [...], możliwe jest odprowadzenie wód opadowych powierzchniowo na działce inwestora lub odprowadzenie wód opadowych do gruntu poprzez studnię chłonną lub poprzez pakiety drenażowe. Określenie ostatecznego sposobu odprowadzenia wód opadowych możliwe będzie na etapie wykonania projektu, ponieważ musi ono być poprzedzone odpowiednimi analizami i badaniami gruntu (chłonność gruntu na danym obszarze). Kolegium prawidłowo również uznało, że w rozpoznawanej sprawie analizie poddano teren wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia - tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50m, zaś granice obszaru pokazano na mapie w skali 1:500. Jak trafnie wyjaśniono, w rozpatrywanej sprawie szerokość frontu działki planowanej do zabudowy wynosi ok. 15m, za front działki uznano jej część przylegającą do drogi, z której odbywać się będzie główny wjazd i wejście na działkę. Obszar analizowany wyznaczono od granicy terenu inwestycji w odległości ok. 50,0m od strony północnej oraz ok. 70,0m od strony południowej, wschodniej i zachodniej. Niewielkie powiększenie obszaru analizowanego w kierunku południowym, wschodnim i zachodnim zostało podyktowane koniecznością objęcia analizą całych zabudowanych działek. Zatem, tak wyznaczony obszar analizy pozwalał na dokonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że z analizy sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy wynika, że teren, na którym inwestor planuje inwestycję położony jest w obszarze, w którym znajduje się niska zabudowa jednorodzinna, od strony ul. [...] i ul. [...] oraz wielokondygnacyjna zabudowa mieszkalno - usługowa od strony ul. [...]. Ma rację Kolegium, że takie sąsiedztwo zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej potwierdza kontynuację funkcji dla zamierzonej inwestycji. Zdaniem Sądu, bezsporne w sprawie jest, że planowana inwestycja będzie pełnić funkcję mieszkalną jednorodzinną. Niewątpliwie decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o usytuowaniu obiektu względem granic sąsiednich nieruchomości i budynków, w związku z powyższym nieuzasadnione są zarzuty skargi co do realizacji przez inwestora funkcji wielorodzinnej. Podnieść należy, że z analizy sporządzonej na potrzeby rozpoznawanej sprawy wynika, że na działce nr ewid.[...], sąsiadującej z terenem inwestycji, od strony północnej znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny (nr [...]) o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ok. 4,5 m i całkowitej wysokości ok. 9,0 m. Natomiast na działce nr ewid. [...], sąsiadującej z terenem inwestycji, od strony południowej - dwa budynki mieszkalne jednorodzinne nr 11A i 11B o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych ok. 7,0 m i całkowitych wysokościach ok. 10,5 m. Na kolejnych działkach w tym kierunku, znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych: ok. 4,0 m i całkowitej wysokości ok. 9,0 m (bud. nr [...]) oraz ok. 6,5 m i całkowitej wysokości ok. 10,6 m (bud. nr [...]). W całym obszarze analizowanym występuje zabudowa o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych od ok. 3,0 m do ok. 9,0 m. Średnia wysokość budynków wynosi ok. 5,1 m. Odnosząc się do zarzutu w zakresie wyznaczenia dla wnioskowanej inwestycji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w wysokości 7,0 m podnieść należy zgodnie § 7 ust. 1 - 4 ww. rozporządzenia: 1. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich; 2. wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku; 3. jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym; 4. dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Rację ma Kolegium, że prawidłowe ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji wymaga odniesienia do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w rozpoznawanej sprawie działką sąsiednią jest działka nr [...], na której znajdują się dwa budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość kalenicy 10,5m) tych budynków wynosi 7m. Z kolei, z drugiej strony na działce sąsiedniej nr [...] budynek mieszkalny ma wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 4,5m, przy czym całkowita wysokość tego budynku wynosi 9m. W tym stanie rzeczy, prawidłowo - zdaniem Sądu - organ ustalając ten parametr dla wnioskowanej inwestycji uwzględnił także cechy wskazanych budynków, bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. W kontekście zarzutu zawartego w pkt 1 petitum skargi, Sąd podziela stanowisko Kolegium, że stan faktyczny sprawy niniejszej różni się zasadniczo od przedstawionego w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK [...]. Zauważyć bowiem należy, że w dacie orzekania przez NSA w ww. sprawie, działka nr [...] nie była zabudowana. Obecnie, jak dowodzi materiał zebrany w aktach sprawy, znajdują się na niej dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 7m. Z uwagi na ich usytuowanie na sąsiedniej działce prawidłowo zostały one uwzględnione w analizie urbanistycznej - co skutkowało ustaleniem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od 5,1 m do 7,0 m. Z uwagi na powyższe, wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 7 rozporządzenia. Wbrew również odmiennym twierdzeniom autora skargi, zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 8 rozporządzenia. Z wniosku inwestorskiego wynika, że inwestor zamierza realizować dach wielospadowy, co - jak trafnie podkreśliło Kolegium - wyklucza zastosowanie dachu płaskiego oraz małych spadków ze względów konstrukcyjnych. Słusznie Kolegium zauważyło, że określenie w decyzji tak dużego zakresu kąta nachylenia dachu umożliwi projektantowi - na następnym etapie postępowania inwestycyjnego - bezkolizyjne sporządzenie projektu więźby dachowej dachu wielospadowego. Zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Podkreślić trzeba, że ani przepisy ustawy ani przepisy rozporządzenia nie uzależniają przyjęcia konkretnego rozwiązania w kwestii dachu od tego, czy na badanym obszarze dany kształt dachu jest dominujący i równocześnie nie nakazują się do niego dostosować. Z analizy urbanistycznej wynika, że dach płaski ma budynek na działce nr [...]. Z kolei budynki na działkach nr 308, 41, [...], [...], 42, [...] posiadają dachy o nachyleniu. 45°. Budynki na działkach nr [...], [...] posiadają dachy o nachyleniu 30°. Budynki znajdujące się na działce nr [...] posiadają dachy o nachyleniu 40°. Tak więc, ustalenie tego parametru znajduje odzwierciedlenie w analizie. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 4 petitum skargi wskazać należy, że kwestia podnoszonego przez stronę wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] z rażącym naruszeniem prawa podlegała ocenie WSA w Kielcach, który wyrokiem z dnia 7 września 2017r. sygn. akt II SA/Ke [...] oddalił skargę na decyzję Kolegium w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 19 listopada 2013r., znak: AU- [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na terenie obejmującym działkę nr [...] obręb 0011, przy ul. [...], w K. oraz budowie zjazdu z ulicy [...] na terenie obejmującym działkę nr [...]. Tym samym decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W zakresie pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że są one nieuzasadnione. Ponownie podkreślić należy, że wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Ke [...] oraz w wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014r. sygn. akt II OSK [...], w których stwierdzono, iż przy ustalaniu warunków zabudowy w odniesieniu do działki nr [...] uwzględnić należy istnienie enklawy domów jednorodzinnych przy ul. [...], a także przyjęto niedopuszczalność zmiany jednorodzinnego charakteru zastanej zabudowy, zapadły w odmiennym stanie faktycznym sprawy. W stanie faktycznym sprawy ustalonym w ww. sprawie inwestor wnosił o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...]. Z kolei w realiach rozpoznawanej sprawy - wnioskodawca wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. W związku z powyższym, odmienny jest zakres inwestycji w tych sprawach. Dostrzec również należy, na co trafnie zwróciło uwagę Kolegium, że od daty wydania wyroku NSA, na działce nr [...] powstały dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, co bez wątpienia ma wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 138 § 2 kpa. Lektura uzasadnień decyzji organów obu instancji potwierdza, że organy zawarły w nich analizę wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014r. sygn. akt II OSK [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało bowiem, że w niniejszej sprawie, inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Obiekt w zabudowie bliźniaczej to faktycznie 2 odrębne budynki przylegające do siebie jedną ze ścian. Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Niezależnie od powyższego, Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym znajdują się inne budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej - np. na działkach nr: [...] i [...], [...] i [...] oraz [...]. Sąd podziela w pełni argumentację Kolegium zgodnie z którą art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy statuuje zasadę "dobrego sąsiedztwa", tzw. sąsiedztwa urbanistycznego, której celem nie jest to, aby nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale to, aby na jej podstawie możliwe było określenie cech nowej zabudowy, która ma być kontynuacją, przez co należy rozumieć zachowanie dotychczasowego charakteru zabudowy. Jak trafnie wskazuje Kolegium, kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie oznacza nawet tożsamości funkcji, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Realizacja tej zasady służy powstrzymaniu zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na danym terenie. Ma rację Kolegium podkreślając, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się, że zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Mając na uwadze powyższe, prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że zarówno budynki jednorodzinne wolnostojące, jak i budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej realizują funkcję mieszkaniową i są budynkami jednorodzinnymi. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.