II SA/Ke 170/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016r. sprawy ze skargi E. S.A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 28 grudnia 2015r. znak: [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Decyzją z dnia 28 grudnia 2015 r. znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (WINGiK) po rozpatrzeniu odwołania E. S.A. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 26 października 2015 r. znak: [...] orzekającą o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr 1447/2 położonej w obrębie 6 M., gm. M, polegającej na wpisaniu spółki E. S.A. jako właściciela przedmiotowej nieruchomości. Z uzasadnienia organu II instancji wynika, że Starosta zasadnie uznał, iż brak jest jednoznacznych dokumentów służących za podstawę do dokonania zmiany zgodnie z wnioskiem spółki. W obiegu prawnym znajdują się bowiem dwie wersje decyzji Naczelnika Gminy z dnia 5.12.1979r. o wywłaszczeniu gruntów na rzecz Skarbu Państwa. W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono Staroście naruszenie art. 77 i 80 Kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie z pominięciem faktu, że decyzja Naczelnika Gminy z dnia 5.12.1979r. znak: [...] jest ostateczna oraz naruszenie art. 24 ust. 2b pkt 1 ppkt d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego niezastosowanie, pomimo istnienia ostatecznej decyzji stwierdzającej, że wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy ustalił, że zgodnie ze stanowiskiem spółki E. S.A. na mocy decyzji Naczelnika Gminy z dnia 5.12.1979r. znak: [...] nieruchomość stanowiąca działkę nr 859 została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa na potrzeby Kopalń S. Obecnie odpowiada jej działka nr 1447/2 położona w obrębie 6 – M. gm. M.,. Zarządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej nr 218 z dnia 15 czerwca 1990r. na bazie Kopalni S. zostało utworzone Przedsiębiorstwo Państwowe kopalnie K., które zgodnie z § 3 cyt. zarządzenia, organ założycielski miał wyposażyć w mienie w trybie określonym w § 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1981r. w sprawie wykonywania ustawy o przedsiębiorstwach państwowych (Dz.U. z 1981r. Nr 31, poz. 170 ze zm.). Zdaniem spółki, w skład tego mienia wchodziło m.in. prawo własności nieruchomości gruntowej stanowiącej sporną działkę nr 1447/2. Z uwagi na fakt, że E. S.A. jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Państwowego kopalnie K., powinna zostać wykazana w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel przedmiotowej nieruchomości. WINGiK wskazał, że Starosta dysponował znajdującą się w operacie pomiarowym przyjętym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 13.07.1995r. pod nr [...], wykonanym na zlecenie PP Kopalnie K. w celu uregulowania stanu prawnego gruntów, kopią decyzji Naczelnika Gminy z dnia 5.12.,1979r. znak: [...] zawierającą klauzulę o stwierdzeniu prawomocności tej decyzji z dopiskiem: "za wyjątkiem poz. 6 i 13". Wymieniona decyzja była podstawą wpisania w dziale drugim założonej dla gruntów księgi wieczystej nr [...] prawa własności Skarbu Państwa – Kopalnie S.. Zgodnie z treścią decyzji w poz. Nr 6 tabeli stanowiącej wykaz gruntów będących przedmiotem wywłaszczenia, położonych w M., wykazano grunty oznaczone jako działka nr 859 będące własnością J. i S. małż. M. Z mapy stanowiącej część operatu wynika, że działka nr 1447/2 nie została przejęta na rzecz Skarbu Państwa i nadal jest własnością małż. J. i S. M., gdyż w tej części decyzja z dnia 5.12.1979r. nie stała się ostateczna. Przyczyn takiego stanu nie wyjaśniono. Starosta zwrócił się do Wnioskodawcy o wyjaśnienie kwestii związanej z wywłaszczeniem gruntów i przedstawienie jednoznacznych dokumentów potwierdzających wprowadzenie żądanej zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Odpowiadając na wezwanie organu Spółka E. podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko co do prawomocności całej decyzji Naczelnika Gminy z dnia 5.12.,1979r. znak: [...], która powinna być podstawą do uwzględnienia jej wniosku. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego niezależnie od kwestii różnic dotyczących klauzul na poszczególnych egzemplarzach decyzji z dnia 5.12.1979r. wskazał, że wywłaszczenie nastąpiło w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974r. Nr 10, poz. 64). Stosownie do treści art. 2 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy wywłaszczenie mogło nastąpić tylko na rzecz Państwa. Z tego względu PP – Kopalnie S. na wniosek którego dokonano wywłaszczenia – nie stało się właścicielem tych gruntów. Właścicielem gruntów wywłaszczonych decyzją z dnia 5.12.1979r. stał się Skarb Państwa. W ocenie organu nawet przyjęcie, że powyższa decyzja jest w całości ostateczna ( w tym również w odniesieniu do działki nr 859), to właścicielem tych gruntów jest Skarb Państwa nie zaś spółka E. S.A. jako następca prawny PP Kopalnie K.. Decyzja ta nie stanowi tytułu własności dla PP kopalnie K., a tym samym dla spółki E. S.A. w odniesieniu do przedmiotowych gruntów i nie może być podstawą do wprowadzenia żądanej zmiany w ewidencji gruntów. Podobnie przedłożone zarządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej Nr 218 z dnia 15 czerwca 1990r. nie stanowi tytułu własności dla tej spółki, albowiem nie wskazuje w jakie mienie i na jakich zasadach wyposażył PP Kopalnie K. organ założycielski oraz nie wynika z niego, że wyposażenie miało polegać na przyznaniu prawa własności do jakichkolwiek nieruchomości. Przywołując treść § 44, § 45 ust. 1, § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2015. Poz. 542) WINGiK uznał, że spółka E. S.A. nie przedstawiła żadnych dowodów stanowiących tytuł własności tej spółki bądź jej poprzedników prawnych do przedmiotowej nieruchomości. W odniesieniu do różnicy w treści klauzul stwierdzono, że Starosta jako organ prowadzący ewidencje gruntów i budynków nie jest właściwy do dokonywania ustaleń w tym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. S.A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania tj. naruszenie art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności decyzji Naczelnika Gminy z dnia 5 grudnia 1979 r., znak [...], pomimo iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia istotnego w sprawie faktu, iż decyzja będąca podstawą żądania Strony jest decyzją ostateczną i prawomocną, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, co doprowadziło do błędnego uznania, że Skarżącej nie przysługuje prawo własności do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art 24. ust. 2B pkt) 1 ppkt) d) prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez jego niezastosowanie i odmowę aktualizacji informacji zawartych w ewidencji pomimo istnienia ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdzającej, iż Skarżąca jest właścicielem nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono wywód wskazujący, że decyzja Naczelnika Gminy z dnia 5.12.1979r. jest w całości ostateczna i prawomocna, co czyni nieprawidłowym założenie organu odwoławczego, że prawo własności nieruchomości 1447/2 przysługuje nadal małżonkom M. Zdaniem skarżącej, jej poprzednik prawny tj. PP Kopalnie K. został wyposażony w mienie w trybie określonym w § 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1981r. w sprawie wykonania ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, które odsyła do art. 42 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych w brzmieniu na dzień wydania zarządzenia. Zgodnie z tym przepisem "1. Organ założycielski lub strony zawierające umowę o utworzeniu przedsiębiorstwa wspólnego wyposażają przedsiębiorstwo w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w akcie prawnym o jego utworzeniu. 2. Przedsiębiorstwo gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem stanowiącym część mienia ogólnonarodowego, zapewnia jego ochronę". Powyższe oznacza, że jej poprzednik prawny nabył prawo własności nieruchomości w trybie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, na co wskazuje określenie "nabyte mienie". Poprzednik skarżącej uzyskał prawo własności w drodze wyposażenia w mienie przez organ założycielski przedsiębiorstwa. PP Kopalnie K. zostało poddane komercjalizacji zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 1996r. o komercjalizacji i prywatyzacji. Komercjalizacja polega na przekształceniu przedsiębiorstwa państwowego w spółkę, która zgodnie z zasadą sukcesji uniwersalnej wstępuje we wszystkie prawa byłego przedsiębiorstwa państwowego bez względu na charakter prawny tych stosunków, a wszystkie prawa przysługujące poprzednio przedsiębiorstwu przechodzą na spółkę z chwilą jej wpisu do rejestru przedsiębiorców. Po dokonanej komercjalizacji powstała spółka Kopalnie K. S.A, będąca bezpośrednim poprzednikiem prawnym skarżącej. Z tego względu, w ocenie skarżącej nastąpił nieprzerwany ciąg przeniesienia własności nieruchomości, co świadczy że skarżącej przysługuje prawo własności działki nr 1447/2, gdyż bezspornie przysługiwało ono jej poprzednikom prawnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w sposób dający podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w realiach niniejszej sprawy istniała podstawa prawna do wpisania w ewidencji gruntów i budynków E. S.A. jako właściciela nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr 1447/2 w obrębie 6 – M., gm. M. Ewidencja gruntów i budynków stosownie do treści art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015r., poz. 520) obejmuje m. in. informacje dotyczące: 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454 – dalej e.g.b.) ewidencja obejmuje: 1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, 2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa. Ewidencja gruntów jest przy tym tylko zbiorem informacji będących odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości. Potwierdza ona jedynie stan prawny zaistniały wcześniej. Ewidencja gruntów pełni funkcje informacyjno - techniczne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2010 r., sygn. III SA/Łd 336/10). Dane zawarte w ewidencji podlegają, zgodnie § 46 ust. 1 i 2 e.g.b., aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Z kolei § 12 ust. 1 e.g.b. stwierdza, że prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, która oznacza utrzymywanie operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami źródłowymi. Wprowadzone w bazie danych ewidencyjnych zmiany mają charakter wtórny do zaistniałych zdarzeń prawnych. Przy tym jednak, jak wskazuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2014 r., I OSK 2794/12, LEX nr 1480903, nie można kwestionować danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących jakichkolwiek osób ujawnionych w tej ewidencji, jeżeli podmiot kwestionujący te dane nie wykazał, poprzez stosowne udokumentowanie, przysługiwania praw do przedmiotu, którego dane te dotyczą. W postępowaniu ewidencyjnym nie rozstrzyga się sporów o prawa do nieruchomości lub ich wydzielonych części, lecz jedynie rejestruje te prawa, które muszą wynikać z określonych prawem dokumentów. Z tego względu zmiana danych w tym zakresie może być dokonana na wniosek tylko wtedy, gdy wnioskodawca wykaże przysługiwanie praw do przedmiotu, którego zmiana ma dotyczyć. Organy ewidencyjne jedynie rejestrują stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2014 r., III SA/Kr 967/13, LEX nr 1502740, nieprawomocny; podobnie szereg innych orzeczeń). Zgodnie z § 47 ust. 3 przywołanego rozporządzenia w przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym, na żądanie organu osoby zgłaszające zmiany obowiązane są dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do ich uwzględnienia w ewidencji. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest i nie może być zatem ustalanie i rozstrzyganie, czy decyzja Naczelnika Gminy z dnia 5.12.1979r. jest w całości ostateczna i prawomocna, a dla jej rozstrzygnięcia ustalenie takie jest wręcz bezprzedmiotowe. Żądanie wnioskodawcy oparte na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, bezsprzecznie musi być związane z wykazaniem prawa do nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr 1447/2 stosownymi dokumentami wymienionymi w § 12 ust. 1 e.g.b. Zdaniem skarżącej spółki podstawę wpisu zgodnie z treścią § 12 ust. 1 pkt 5 e.g.b. (dyspozycje zawarte w aktach normatywnych) stanowi regulacja art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jednolity: Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80 z późn. zm.) i § 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1981 r. w sprawie wykonania ustawy o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. z 1981 r. Nr 31, poz. 170 z późn. zm.). Stosownie do powołanego wyżej art. 42 ust. 1: Organ założycielski wyposaża przedsiębiorstwo w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w akcie prawnym o jego utworzeniu. 2. Przedsiębiorstwo gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem stanowiącym część mienia ogólnonarodowego, zapewnia jego ochronę. W § 43 cyt. rozporządzenia określono, że na podstawie uchwały komisji organ, który wydał zarządzenie o utworzeniu przedsiębiorstw powstających w wyniku podziału, przydziela tym przedsiębiorstwom, z uwzględnieniem ustaleń wskazanych w § 36 pkt 4, składniki mienia ulegającego podziałowi jako środki przewidziane w art. 38 ust. 1 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych. W ocenie Sądu, brak podstaw do twierdzenia, że w oparciu o przywołane wyżej przepisy poprzednik prawny skarżącej tj. Przedsiębiorstwo Państwowe Kopalnie K. nabyło tytuł własności do przydzielonych mu przez organ założycielski składników mienia. Zarządzenie nr 218 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 15 czerwca 1990r., na które powołuje się skarżąca potwierdza utworzenie nowego przedsiębiorstwa w wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Kopalnie S., na bazie zakładu o nazwie Kopalnie S., a nie wyposażenie tego przedsiębiorstwa w składniki mienia. Wręcz przeciwnie z § 3 tego zarządzenia wprost wynika, że przydzielenie składników mienia przedsiębiorstwu (określonemu w § 1 Przedsiębiorstwu Państwowe Kopalnie K.) jako środków przewidzianych w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981r. o przedsiębiorstwach państwowych, nastąpi odrębnie w trybie przepisów § 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1981 r. w sprawie wykonania ustawy o przedsiębiorstwach państwowych. Skarżąca nie wykazała, że w trybie przewidzianym tym przepisem nowo utworzone przedsiębiorstwo Przedsiębiorstwu Państwowe Kopalnie K. zostało wyposażone szczególnie w nieruchomość gruntową oznaczoną aktualnie nr 1447/2. Sąd zauważa, że wbrew jej twierdzeniom użyty w art. 42 ust. 1 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych zwrot: "wyposaża" nie jest równoważny ze zwrotem "przenosi własność". Jak wypowiedział się Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 25 marca 1995 r. III CZP 33/95, z dnia 27 lutego 1995 r. III CZP 17/95, z dnia 20 marca 1997 r. I CKU 39/97, (OSNC 1995/6 poz. 91), przeniesienie własności nieruchomości na rzecz przedsiębiorstwa państwowego utworzonego w wyniku podziału innego przedsiębiorstwa państwowego, wymaga formy aktu notarialnego. Bezspornie E. S.A będąc następcą prawnym PP Kopalnie K., w drodze sukcesji generalnej stała się podmiotem, któremu przysługuje całość praw i obowiązków poprzednika prawnego. Skoro skarżąca nie wykazała, iż jej poprzednik nabył na własność nieruchomość wywłaszczoną decyzją Naczelnika Gminy z dnia 5.12.1979r. znak: [...] oznaczoną w dacie wywłaszczenia nr 859, której obecnie odpowiada działka nr 1447/2, wydaną na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974r. Nr 10, poz. 64), to żądanie polegające na wpisaniu w ewidencji gruntów i budynków E. S.A. jako właściciela tej nieruchomości nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec faktu, że skarżąca nie wykazała tytułu własności jako następca prawny Przedsiębiorstwa Państwowe Kopalnie K. w odniesieniu do działki nr 1447/2, bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy decyzja Naczelnika Gminy z dnia 5.12.1979r. jest w całości ostateczna i prawomocna, czy też nie w całości, z wyłączeniem działki nr 859, która jest jej odpowiednikiem. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Ppsa.