II SA/Ke 176/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. II SA/Ke 176/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], wydaną z upoważnienia Starosty, na podstawie art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odmówiono A. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ I-szej instancji powołał brzmienie art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i podniósł, że z analizy akt i dokumentów wynika, że od 8.10.1999 r. do 31.05.2002 r. A. K. pobierał rentę inwalidzką, a zatem nie spełnił warunków wymaganych do nabycia uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy orzeczenie organu I-szej instancji. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący dnia 23 grudnia 2005 r. złożył wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego w związku z nowelizacją ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z obowiązującym od 1 listopada 2005 r. art. 150a tej ustawy, prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia. Organ przytoczył również przepis art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, która precyzowała warunki niezbędne do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Organ ustalił, że A. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 8 października 1999 r. i został uznany za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 16 października 1999 r. Udokumentował okres uprawniający do zasiłku wynoszący łącznie 34 lata. Z powodu nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 24 maja 2000 r. do 24 maja 2002 r., skarżący utracił następnie status osoby bezrobotnej z dniem uzyskania prawa do renty. Pismem z dnia 6 sierpnia 2001 r. ZUS O/K. poinformował Powiatowy Urząd Pracy, że wyrokiem Sądu Okręgowego w K., A.K. nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy z datą wcześniejszą, aniżeli określała to decyzja ZUS, a mianowicie z dniem 8 października 1999 r. Ostatecznie, decyzją z [...] organ I-szej instancji orzekł o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej od dnia 8 października 1999 r. Organ odwoławczy stwierdził w związku z powyższym, że do dnia 12 stycznia 2002 r. skarżący nie spełnił warunków do nabycia świadczenia emerytalnego, albowiem pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył A. K. zarzucając, że jest ona równoznaczna dla niego i jego rodziny "z wyrokiem na eutanazję". Podniósł, że prawo do świadczenia przedemerytalnego spełnił już w miesiącu październiku 1999 r., gdyż miał 55 lat i okres zatrudnienia wynoszący 35 lat. Uzyskał także status bezrobotnego z prawem do zasiłku. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Na wstępie wyjaśnienia wymaga zakres kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy o p.p.s.a.) , a uchybienia prawa o jakich mowa w art. 145 ustawy zobowiązany jest wziąć po uwagę z urzędu. Kontrola zaskarżonych aktów może być dokonywana jedynie pod względem ich legalności, a co za tym idzie przedmiotem oceny Sądu nie mogą być argumenty pozaprawne, dotyczące trudnej sytuacji materialnej A. K., na jakie powołuje się on w swojej skardze. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach zakreślonych powołanymi wyżej przepisami, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego lub procesowego, powodujących konieczność uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji podjętej przez organ odwoławczy. Stan faktyczny ustalony w sprawie nie był sporny, a podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego był wniosek skarżącego o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. Prawidłowa jest także podstawa prawna orzekania organów obu instancji, jaką jest przepis art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. nr 99, poz. 1001 ze zm.), obowiązujący od 1 listopada 2005 r. Stosownie do uregulowania w nim zawartego, prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, uchylona ustawą o promocji i zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiła zaś na dzień 31 grudnia 2001 r. w art. 37k ust.1, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 137, poz. 887 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550). W stanie faktycznym sprawy słusznie organy obu instancji uznały, że skoro skarżący nie był uznany za bezrobotnego przed dniem 12 stycznia 2002 r., to nie można mówić o tym, aby przysługiwało mu prawo do świadczenia przedemerytalnego. Ustalenie to wynika z kolei z ostatecznej decyzji wydanej z upoważnienia Starosty dnia [...], zgodnie z którą organ orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 8 października 1999 r. z powodu nabycia przez niego od tej daty prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. A. K. nie kwestionuje, że z tym dniem renta została mu przyznana, a skoro tak - jako rencista nie może być uznany za osobę bezrobotną ( art. 2 ust. 2 pkt 2c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ). Poza wskazaną wyżej przeszkodą do przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego, na którą powołał się organ II instancji w zaskarżonej decyzji, istnieją jednak jeszcze inne. Warunki, o jakich mowa w art. 37k ust. 1 pkt 1-4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, skarżący musiał spełnić do dnia 12 stycznia 2002 r., co oznacza, że poza posiadaniem statusu bezrobotnego świadczenie przedemerytalne mogło być przyznane mężczyźnie, który przed tą datą: 1. ukończył co najmniej 60 lat - był to warunek niezbędny do uzyskania prawa do świadczenia w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2. Przesłanki tej A. K. niewątpliwie nie spełniał, albowiem 12 stycznia 2002 r. miał 58 lat. 2. niezależnie od wieku, posiadał okres uprawniający do emerytury minimum 39 lat ( art. 37k ust. 1 pkt 3 i 4), co także w stanie faktycznym sprawy nie ma miejsca, albowiem A. K. posiadał okres uprawniający do emerytury wynoszący 34 lata. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotową staje się ocena, czy spełnione zostały pozostałe przesłanki wymienione w art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy. Stan faktyczny w sprawie nie odpowiada również warunkom określonym w art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła wprawdzie warunku posiadania okresu uprawniającego do tego świadczenia, jednak w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego, uzyskałaby prawo do świadczenia przedemerytalnego. Nie ulega wątpliwości, że A. K. w dniu 31 grudnia 2001 r. nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych, dlatego nie mógłby zaliczyć czasu jego pobierania do brakującego mu stażu pracy. Zastrzec jednocześnie należy, że w stanie faktycznym sprawy cytowany ust. 2 mógłby mieć zastosowanie jedynie w przypadkach, o jakich mowa w art. 37k ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Pozbawiony jest on bowiem znaczenia w sytuacji, kiedy osoba ubiegająca się o świadczenie przedemerytalne nie osiągnęła przed datą 12 stycznia 2002 wieku, określonego w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy - tak jak skarżący. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).