II SA/Ke 176/09

II SA/Ke 176/09 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2009 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie po wznowieniu postępowania postanawia: przywrócić J. S. termin do wniesienia skargi. II SA/Ke 176/09 U Z A S A D N I E N I E W dniu 27 lutego 2009 r. J. S. nadała w Urzędzie Pocztowym, za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie po wznowieniu postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie wskazał, że powyższa decyzja po dwukrotnym awizowaniu przez urząd pocztowy w dniu 4 grudnia 2008 r. i 12 grudnia 2008 r. została uznana za doręczoną w dniu 18 grudnia 2008 r. Z wyjaśnień uzyskanych przez organ II instancji od Urzędu Pocztowego S. 1 i 2 wynika, iż przesyłka była dwukrotnie awizowana, przy czym pierwsze awizo zostało pozostawione w skrzynce oddawczej adresata, natomiast drugie awizo pozostawiono w dniu 12 grudnia 2008 r. w biurze firmy skarżącej przy ul. L. 18 wraz z pozostałą korespondencją. Tym samym skarga złożona została po upływie trzydziestodniowego terminu przewidzianego do jej wniesienia. W dniu 22 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęło pismo skarżącej, w którym J. S. podkreśliła, że nie otrzymała żadnego awiza do odbioru listu poleconego. Skarżąca oświadczyła, że nie jest ani właścicielką ani też współwłaścicielką żadnej firmy i nie wie, gdzie doręczyciel pozostawił awizo, przy czym w tym czasie przebywała w S. i inna korespondencja była jej doręczana. J. S. podała, że w celu uzyskania informacji w sprawie udała się do K. i odebrała kserokopię przedmiotowej decyzji. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy skarżąca wyjaśniła, że jej pismo procesowe z dnia 20 kwietnia 2009 r. (data wpływu do Sądu 22 kwietnia 2009r.), jest wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i podała, że winę za uchybienie terminu ponosi doręczyciel, który nie doręczył jej awiza, pomimo że tego dnia przebywała w S. Skarżąca wyjaśniła, że awizo powinno być pozostawione w widocznym miejscu, przy czym w jej przypadku zdarza się, że w razie jej nieobecności korespondencja zostawiana jest w biurze firmy należącej do jej syna D. S., gdzie korespondencję adresowaną do J. S. odbiera syn bądź jego pracownik. W nawiązaniu do stwierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę (a opartych na wyjaśnieniach poczty) J. S. podkreśliła, że sama nie ma żadnej firmy, a jeżeli chodzi o firmę syna, gdzie czasami pozostawiana jest korespondencja dla niej, to nigdy się nie zdarzyło, aby przesyłki nie zostały jej przekazane. Na potwierdzenie powyższej okoliczności skarżąca załączyła oświadczenie podpisane przez jej syna oraz pracownika firmy, w którym wskazali, że w grudniu 2008 r. doręczyciel nie pozostawił w biurze żadnego awiza dla J. S., gdyż skarżąca przebywała w miejscu zamieszkania i nie zachodziła taka konieczność. Natomiast w razie jej nieobecności korespondencja zostałaby przekazana adresatce. J. S. wskazała, że w jej rejonie nie ma stałego doręczyciela, natomiast roznoszeniem przesyłek w dacie wysłania decyzji zajmowały się trzy osoby, co do których pracy były zastrzeżenia, o czym może świadczyć pozostawione u niej zwrotne poświadczenie odbioru, które powinno zostać odesłane do nadawcy jako potwierdzenie doręczenia. Skarżąca podała, że odbierając kserokopię decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie została pouczona co do sposobu i terminu zaskarżenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd na wniosek strony przywraca termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu ( art. 87 § 2 p.p.s.a.). Jeśli chodzi o siedmiodniowy termin, o jakim mowa wyżej, to w ocenie Sądu został on zachowany, gdyż akta sprawy nie wskazują na to, aby skarżąca w dacie składania skargi lub wcześniej miała świadomość, że nie dochowała trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. W takim przypadku termin siedmiodniowy, o jakim mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. nie rozpoczyna biegu. J. S. wskazywała bowiem jedynie na fakt niedoręczenia jej przesyłki zawierającej decyzję organu odwoławczego i biorąc pod uwagę powoływane przez nią okoliczności logicznym jest, że nie mogła wiedzieć (przy założeniu że nie dostała awiza), że organ uznał dokonanie doręczenia w oparciu o art. 44 § 4 kpa i jaką datę doręczenia przyjął. Okoliczności wskazane przez J. S. uprawdopodobniają fakt, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W szczególności za wiarygodne należy uznać twierdzenia dotyczące braku otrzymania przez skarżącą awiza o pozostawieniu w urzędzie pocztowym przesyłki zawierającej decyzję organu II-giej instancji. W świetle pisemnych wyjaśnień Naczelnika Urzędu Pocztowego w S., że drugie awizo doręczyciel pozostawił w biurze J. S. (ul. L. 18), znaczenia prawnego nabierają wskazane przez skarżącą okoliczności, że ona sama nie prowadzi żadnej firmy i prawdopodobnie chodzi o biuro prowadzone przez jej syna, gdzie czasami zostawiana jest korespondencja dla niej. Uprawdopodobnieniem braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi jest także pisemne oświadczenie D. S. prowadzącego firmę pod nazwą: Pomoc drogowa "A-S" Wypożyczalnia Przyczep, przy ulicy L. 18 w S., iż w miesiącu grudniu 2008r. doręczyciel nie pozostawił tam żadnego awiza dla J. S. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 86 § 1 p.p.s.a. i orzekł jak w sentencji postanowienia.