II SA/Ke 182/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2013 roku sprawy ze skargi C. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z [...], znak: 501[...],Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania C. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...]r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych. W uzasadnieniu organ podał, że 4 października 2012 r. ok. godz. 8.00 na parkingu pomiędzy miejscowościami C. i P. na drodze krajowej nr 78 zatrzymano do kontroli autobus marki Mercedes-Benz o nr rej. [...]. Kontrola została przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Pojazdem kierował W. W., który okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych na trasie Włoszczowa W. - P. - W. oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na trasie J. P. Z. N. O. B.. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Decyzją z [...]r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia strona zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania podnosząc, że organ dokonał nieuprawnionej interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził, iż posiadał ważne zezwolenia wydane przez Starostę J. i Starostę W., na podstawie których wykonywał przewozy regularne do granic powiatu włoszczowskiego i od granicy powiatu j. do J. powołując się przy tym na definicję linii komunikacyjnej. C. P. zarzucił również, że zaniechano jego przesłuchania. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Inspektor Transportu Drogowego powtórzył za organem I instancji jakie dokumenty W. W. okazał podczas kontroli. Wskazał również, iż będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka kierowca zeznał, że w dniu kontroli wyjechał z W. o 7.25 w trasę na J., a jeździ według "wewnętrznego" rozkładu jazdy otrzymanego od pracodawcy C. P. na linii W. J. W. z wyjazdem z W. - Rynek o godz. 7.15. Według tego rozkładu jeździ codziennie od poniedziałku do piątku. Autobus wyposażony jest w tablice kierunkowe przednią i boczną W. – N. – O. – J. Przesłuchany w charakterze świadka M. K. zeznał, że w dniu kontroli wyjechał zatrzymanym pojazdem z W. ok. godz. 7.25 do J. oraz, że tą trasą jeździ autobusem skarżącego często - dwa razy w tygodniu i wraca nim z J. do W. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie przewóz odbywał się na trasie W. J., co wynika z zeznań świadków. Kierujący okazał do kontroli wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych na trasie W. – P. – W. oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na trasie J. – P. – Z. – N. – O. – B. W ocenie organu skarżący dokonał nieuprawnionej kompilacji obu zezwoleń, korzystał z przystanków nieobjętych żadnym z powyższych zezwoleń, nie zatrzymywał pojazdu na poszczególnych przystankach wynikających z zatwierdzonych rozkładów jazdy oraz znacznie zmodyfikował rozkład jazdy dostosowując go do trasy W. – J.. Wskazał również, że rozkłady jazdy stanowiące załączniki do posiadanych zezwoleń nie obejmują przystanku W. Rynek. Ponadto świadek W. W. zeznał, że wykonuje przewozy na podstawie "wewnętrznego rozkładu jazdy", który przekazał mu C. P. Dokument ten dotyczy trasy W. – O. – N. – J. i z powrotem. Przewozy na powyższej trasie wykonywane są sześć razy na dobę począwszy od godz. 7.15 do godz. 16.45 co oznacza, że strona wykonywała przewozy regularne z pominięciem całego szeregu przystanków, które objęte były rozkładami jazdy do zezwoleń nr [...] i nr [...]. Inspektor zauważył również, iż zgodnie z zeznaniem M. K. skarżący wykonując przewóz przejeżdżał pomiędzy B. a P. podczas gdy żadna z tych miejscowości nie jest objęta zezwoleniami na przewozy regularne specjalne wydanymi stronie. Wskazał też, że z informacji z Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wynikało, iż nie wydano skarżącemu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na trasie W. J. przez O. i N.. W oparciu o powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w omawianej sprawie skarżący bezspornie popełnił naruszenie z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy, zatem decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł należało utrzymać w mocy. Za bezzasadny Inspektor uznał zarzut dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony podnosząc, że okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej. W ocenie organu w sprawie nie zaszły przesłanki z art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył C. P. wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. Rozstrzygnięciu zarzucił błędną interpretację przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 7 w zw. z art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z pkt 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w dniu kontroli wykonywał przewóz regularny osób bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż jest poza sporem, że posiadał stosowne zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie W. – P. – Włoszczowa na terenie powiatu w. oraz zezwolenie na trasie J. – P. – Z. – N. – O. – Bł., na terenie powiatu j. Miejscowości B. w powiecie j. i P. w powiecie w. graniczą ze sobą w związku z czym, w ocenie C. P., nie sposób zrozumieć dlaczego organy obu instancji uznały, że wykonywał transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia podczas gdy takie zezwolenie posiadał, a kierujący samochodem okazał je podczas kontroli. Stwierdzenie Inspektora o dokonaniu nieuprawnionej kompilacji zezwoleń uznał za niezrozumiałe. Wskazał, iż wg. słownika języka polskiego "kompilacja" to "praca, utwór, dzieło niesamodzielne będące połączeniem części innych dzieł lub dzieł innych autorów". W jego ocenie nieprecyzyjność przepisu nie może być interpretowana na niekorzyść obywatela lub podmiotu gospodarczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Stosownie do art. 4 pkt 7 ustawy przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Załącznik nr 3 do ustawy w pkt 2.1, sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym - karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż w dniu 4 października 2012 r. kontroli poddany został pojazd skarżącego wykonujący przejazd z W. do J.. Wynika to z zeznań kierowcy – W. W., pasażera M. K., umieszczonych na pojeździe tablic kierunkowych oraz stanowiska skarżącego zawartego w skardze. Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w oparciu o udzielone skarżącemu zezwolenia mógł on wykonywać przewóz regularny na tej trasie. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko Inspektora Transportu Drogowego zawarte w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy w zezwoleniu określa się w szczególności przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów (pkt 2) oraz miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3). W aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwa zezwolenia udzielone skarżącemu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym: nr [...] z [...] w ramach linii regularnej W. – P. – W. oraz nr [...] z [...]r. w ramach linii regularnej J. – P. – Z. – N. – O. – B. Jednocześnie, jak ustalił organ i czego skarżący nie kwestionował, C. P. nie wydano zezwolenia na wykonywanie przewozów na trasie W. – J. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w dniu 4 października 2012 r. skarżący wykonywał regularny przewóz osób na trasie W. – J. bez ważnego zezwolenia, a w sytuacji tej zasadnym było zastosowanie art. 92a ust. 1 ustawy i nałożenie kary pieniężnej z pkt 2.1 załącznika nr 3 do ustawy w wysokości 8.000 zł. Nie ma racji skarżący twierdząc, że skoro miejscowości B. w powiecie j. i P. w powiecie w. graniczą ze sobą to przewóz mógł być wykonany w oparciu o posiadane przez niego zezwolenia. Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 20 ust. 1 zezwolenie obejmuje konkretną trasę ze wskazaniem miejscowości początkowych i docelowych. Skoro zgodnie z zezwoleniem nr [...] przystankiem początkowym i docelowym jest W., to autobusy kursujące tą trasą winny po przyjeździe do Pr. wracać do W. i tam zakończyć trasę. Z kolei drugie zezwolenie [...] uprawniało do realizowania przejazdu z J. do B., gdzie znajduje się przystanek końcowy. W żadnym razie z obu tych zezwoleń nie wynika – jak próbuje to wykazywać skarżący – uprawnienie do przewozu osób na trasie J. – W. Ponadto zgodnie z art. 18 ust. 1e i f ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: - starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1, - marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa. Ponieważ trasa kursu objętego kontrolą przebiegała z W. do J., to wykraczała poza obszar powiatu j., a tym samym na wykonanie regularnego przewozu osób na tej trasie skarżący winien uzyskać zezwolenie od marszałka. Jak wynika z pisma przesłanego organowi I instancji przez Urząd Marszałkowski Województwa nie udzielał C. P. zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu drogowego osób na trasie W. – J. przez O. i N. więc oczywistym jest, że skarżący nie posiadał uprawnień do przewozu osób tą właśnie trasą i tym samym nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 92a ust.1 w zw. z l.p. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.