II SA/Ke 182/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia 2 lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Prezes Sądu Okręgowego w K., na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2016r., poz. 1764 ze zm.), dalej jako u.d.i.p., w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił decyzję Prezesa Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] r. o nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek M. L., i umorzył postępowanie w całości. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 29 grudnia 2017 roku wpłynął do Prezesa Sądu Rejonowego we W. wniosek M. L. z dnia 23 grudnia 2017 roku o udostępnienie informacji publicznej poprzez: 1. sporządzenie i doręczenie uwierzytelnionych odpisów/kserokopii notatek służbowych i urzędowych, postanowień, pism procesowych, protokołów, a także innych pism sporządzonych przez funkcjonariuszy publicznych oraz dowodów, w postępowaniu - prowadzonym przez organ procesowy - prokuratorów Prokuratury Rejonowej we W., sygn. akt [...] (obecnie postępowanie prowadzone przez Sąd Rejonowy we W., II Wydział Kamy, postępowanie oznaczone sygn. akt [...]), 2. sporządzenie i doręczenie uwierzytelnionych odpisów/kserokopii - postanowień, protokołów, a także orzeczenia kończącego postępowanie, wydanych przez Sąd Rejonowy we W., II Wydział Karny - postępowanie prowadzone przez Sąd Rejonowy we W., II Wydział Kamy i oznaczone sygn. akt II [...]. Decyzją z dnia 29 grudnia 2017 roku Prezes Sądu Rejonowego we W. odmówił uwzględnienia wniosku M. L. o udzielenie informacji publicznej w wyżej wymienionym zakresie. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jednak postępowanie karne objęte sygnaturą akt [...] nie zostało do chwili obecnej prawomocnie zakończone. Nie budzi przy tym wątpliwości fakt, iż aktami sprawy sądowej są akta postępowania przygotowawczego, skierowane do Sądu wraz z aktem oskarżenia lub jego surogatem. Stosownie do treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Na gruncie postępowania karnego przepisem określającym dostęp do akt postępowania jest przepis art. 156 kodeksu postępowania karnego. Przepis ten normuje w pełni kwestię dostępu do akt sprawy karnej w toku postępowania karnego, w tym także odnośnie dostępu do akt jako informacji publicznej. Ubocznie wskazać należy, że odmienna sytuacja zachodzi po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego, albowiem do udostępnienia dokumentów z akt postępowania zastosowanie będą miały w pełni przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Dalej organ odwoławczy podniósł, że wnioskodawca złożył odwołanie od decyzji Prezesa Sądu Rejonowego we W. i wniósł o uchylenie w całości tej decyzji i doręczenie mu przedmiotowej informacji publicznej. Wskazał, iż zgodnie z przeważającymi poglądami doktryny i orzecznictwa wyżej wymienione dokumenty są informacją publiczną i co do zasady podlegają udostępnieniu w trybie postanowień u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako informację publiczną traktuje się informacje wytworzone i dotyczące władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Wykładnia ta opiera się na konstytucyjnym rozumieniu informacji publicznej, jako informacji dotyczącej działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. W ocenie Prezesa Sądu Okręgowego w K. zaskarżona decyzja winna być uchylona, a postępowanie umorzone w całości. Organ ten w pełni podzielił pogląd wielokrotnie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że akta sądowe jako zbiór różnego rodzaju informacji, tj. takich które są informacją publiczną i takich, które jej nie stanowią, nie są w całości informacją publiczną i nie powinny być co do zasady w całości udostępniane. Powyższe nie oznacza, że poszczególne informacje zawarte w dokumentach urzędowych, precyzyjnie określone, a znajdujące się w aktach zakończonego postępowania karnego przygotowawczego nie będą podlegać u.d.i.p. jako nośnik konkretnej informacji. Konieczne jest wówczas precyzyjne określenie żądanego dokumentu. Organ wskazał ponadto, że akta sądowe jako całość nie są informacją publiczną, lecz zbiorem dokumentów, do którego dostęp następuje na podstawie odrębnych przepisów. Odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 7/13, gdzie Sąd ten stwierdził, że "Żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż akta sądowe, administracyjne, bądź też akta postępowania przygotowawczego są zbiorem różnorodnych materiałów wytworzonych przez organ władzy publicznej lub przez inne podmioty. Nie można uznać, że prawidłowy jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Wnioski tak sformułowane nie są żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie mogą być prawidłowo rozpoznane, bowiem nie jest określony zakres żądania. Nie wyklucza to możliwości żądania na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienia konkretnej informacji publicznej znajdującej się w aktach sprawy. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wskazał precyzyjnie jakich konkretnie domaga się dokumentów, gdyż nie podał jakich notatek, protokołów, pism procesowych, dowodów żąda, nie podał daty ich sporządzenia, nie określił ich autora, nie sprecyzował czego miały dotyczyć. Organ powołał się także na treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2015r., gdzie stwierdzono m.in., że żądanie udzielenia informacji publicznej nie może prowadzić do objeścia regulacji Kodeksu postępowania karnego poprzez występowanie o większość dokumentów zawartych w aktach. Oznaczałoby to bowiem umożliwienie dostępu do akt podmiotom innym niż strony postępowania. W niniejszym przypadku wnioskodawca w istocie zaś żąda odpisów lub kserokopii większości dokumentów zawartych w aktach sprawy. Z tych względów zasadne jest potraktowanie takiego wniosku jako wniosku o udostępnienie w istocie akt sądowych. W konsekwencji wniosek taki nie może być rozpatrzony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponieważ żądanie nie stanowiło wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zdaniem organu nie zachodziła konieczność wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., M. L. zarzucił: 1) naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa przez nierozpatrzenie sprawy dostatecznie wnikliwie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego, tj. pobieżną i wybiórczą, a tym samym dowolną ocenę wniosku wnioskodawcy, 2) naruszenie art. 107 § 3 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 3) naruszenie art. 9 kpa oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania wnioskodawcy o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie obywatelskiego prawa do informacji publicznej oraz lakoniczne uzasadnienie przejawiające się m.in. w braku wyjaśnienia, dlaczego sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez sądy karne nie jest wykonywaniem zadań publicznych. Ponadto brak zdefiniowania i rozumienia pojęcia "zadanie publiczne", co z uwagi na różnorodne definicje tego pojęcia oraz stwierdzenie, że postępowanie karne nie jest wykonywaniem tych zadań, powinno być wyjaśnione. Brak także wyjaśnienia, dlaczego sprawa z zakresu prawa karnego, zaliczana powszechnie do jednej z gałęzi prawa publicznego, nie jest sprawą publiczną, 4) naruszenie postanowień art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niesłuszne zawężenie pojęcia informacji publicznej wyłącznie do dokumentów urzędowych, 5) naruszenie postanowień art. 1, 2, art. 3 ust. 1 pkt 1), art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3) i 4) lit. a, art. 10, art. 12 i art. 13 oraz art. 16 u.d.i.p. przez błędne przyjęcie tezy, że wniosek wnioskodawcy o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem, w swojej w istocie, o udostępnienie akt sądowych, 6) naruszenie postanowień art. 1, 2, art. 3 ust. 1 pkt 1), art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3) i 4) lit. a, art. 10, art. 12 i art. 13 oraz art. 16 u.d.i.p. przez błędne przyjęcie tezy, że wniosek wnioskodawcy o udostępnienie informacji publicznej nie może być rozpatrzony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, 7) naruszenie art. 1, 2, art. 3 ust. 1 pkt 1), art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3) i 4) lit. a, art. 10, art. 12 i art. 13 oraz art. 16 u.d.i.p. przez błędne przyjęcie tezy, że wniosek wnioskodawcy o udostępnienie informacji publicznej nie może być rozpatrzony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej ponieważ jest wnioskiem o udostępnienie akt sądowych. A ponadto, w związku z tym, że wniosek wnioskodawcy - zadaniem organu drugiej instancji - nie stanowił wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zachodziła konieczność wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, 8) naruszenie postanowień ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 23), 9) naruszenie postanowień rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2015 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2316 ze zm.). Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, 2) wydanie decyzji o sporządzeniu i wydaniu wnioskodawcy, zawierających informację publiczną: a) uwierzytelnionych odpisów/kserokopii - notatek służbowych i urzędowych, postanowień, pism procesowych, protokołów, a także innych pism sporządzonych przez funkcjonariuszy publicznych oraz dowodów, w postępowaniu - prowadzonym przez organ procesowy - prokuratorów Prokuratury Rejonowej we W., sygn. akt: PR Ds. 241/15 (obecnie postępowanie prowadzone przez Sąd Rejonowy we W. II Wydział Karny, postępowanie oznaczone sygn. akt: [...] ), b) uwierzytelnionych odpisów/kserokopii - postanowień, protokołów, a także orzeczenia kończącego postępowanie, wydanych przez Sąd Rejonowy we W. II Wydział Kamy - postępowanie prowadzone przez Sąd Rejonowy we W. II Wydział Karny i oznaczone sygn. akt: [...]), 3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym lub poza kolejnością, 4) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych, 5) przeprowadzenie postępowania także w nieobecności strony. Uzasadniając swe stanowisko skarżący podniósł, że zgodnie z przeważającymi poglądami doktryny i orzecznictwa żądane przez niego dokumenty są informacją publiczną i co do zasady podlegają udostępnieniu w trybie postanowień ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako informację publiczną traktuje się informacje wytworzone i dotyczące władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne oraz innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Wykładnia ta opiera się na konstytucyjnym rozumieniu informacji publicznej jako informacji dotyczącej działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie z dnia 30 marca 2018r. ustosunkował się do odpowiedzi na skargę podnosząc, że – jak jego zdaniem można odnieść wrażenie – to organ sądowy w drodze arbitralnej decyzji może rozstrzygnąć czy złożony wniosek jest wnioskiem o udostępnienie akt sądowych czy wnioskiem o udostępnienie dokumentów procesowych zawierających informację publiczną. Ani przepis art. 156 § 1 kpk ani też przepisy u.d.i.p. nie zawierają definicji pojęć "większość dokumentów zawartych w aktach sprawy" i "mniejszość dokumentów zawartych w aktach sprawy", nie są tam też wskazane miary wagi czy objętości, stanowiące podstawę do właściwego rozpoznania przez stronę wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych. Z kolei z art. 1 ust. 2 w/w ustawy wynika, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (...). Jak trafnie podniósł WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 7 grudnia 2017r., sygn. II SAB/Sz 144/17 – analiza przepisów art. 1 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, iż w sytuacjach, gdy w ustawach szczególnych (procesowych) istnieją przepisy regulujące dostęp do akt poszczególnych postępowań jurysdykcyjnych, to podmiot zainteresowany określoną informacją o walorach publicznych nie może jej uzyskać w trybie przepisów u.d.i.p., gdyż ustawy szczególne - z mocy art. 1 ust. 2 u.d.i.p. - to wyłączają. Przepisy u.d.i.p. i art. 156 kpk nie pozostają z sobą w kolizji, a przeciwnie, każdy z tych aktów prawnych reguluje właściwy dla swojego przedmiotu regulacji tryb dostępu do informacji. Aby jednak uznać, że na organie ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, wniosek musi dotyczyć takiej właśnie informacji. Jeżeli bowiem żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Jak przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013r., sygn. I OPS 7/13, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. I OSK 757/12, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", wyd. III, opubl. Lex) akta sprawy są zbiorem różnego rodzaju dokumentów, tj. takich, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią. Ponadto w aktach mogą znajdować się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Akta spraw sądowych zawierają często dokumenty prywatne i dotyczą spraw bardzo osobistych np. życia rodzinnego, stanu zamożności czy też stanu zdrowia. Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. Nie jest przy tym przekonywujący argument, że akta zostały wytworzone przez sąd lub organ administracji przez nadanie zbiorowi materiałów utrwalonych na piśmie określonej formy, np. przez ich zszycie lub połączenie w inny sposób, nadanie bowiem zbiorowi określonej formy nie jest jego wytworzeniem. Uznanie, że akta sądowe jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca może wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach, co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p. W niniejszym przypadku istotne znaczenie dla oceny, czy chodzi o żądanie informacji publicznej – przy uwzględnieniu powyższych uwag – ma właśnie sposób sformułowania wniosku o udostępnienie informacji. Otóż skarżący w złożonym do organu wniosku tak naprawdę nie wskazał na konkretną interesującą go informację zawartą w aktach, ale wymienił rodzajowo cały szereg dokumentów, które, jak należy wnosić, stanowią istotną część akt sprawy o charakterze merytorycznym (chodzi m.in. o notatki służbowe i urzędowe, postanowienia, pisma procesowe, protokoły, inne pisma sporządzone przez funkcjonariuszy publicznych, dowody). Wskazany przez wnioskodawcę katalog ma przy tym charakter otwarty, o czym świadczy stwierdzenie "innych pism sporządzonych przez funkcjonariuszy publicznych". Dotyczy ponadto m.in. pism procesowych, które mogą zawierać informacje o charakterze prywatnym, osobistym. Taki sposób sformułowania wniosku, obejmujący znaczną część akt sprawy, i to w ich istotnej części, nie precyzujący żądanej informacji, doprowadził organ odwoławczy do słusznej w ocenie Sądu konstatacji, że zmierza on w istocie do udostępnienia akt jako zbioru dokumentów i jako taki nie podlega rozpoznaniu w trybie przepisów u.d.i.p. Jak wyżej podniesiono, podmiot wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej ma prawo do jej udostępnienia, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym tylko niektóre dokumenty mają walor informacji publicznej. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut skarżącego, zgodnie z którym organ w drodze arbitralnej decyzji rozstrzyga, czy ma do czynienia z wnioskiem w trybie art. 156 § 1 kpk, czy wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Niewątpliwie wniosek skarżącego został złożony w trybie przepisów u.d.i.p., skarżący bowiem wprost powołał się w nim na przepisy tej ustawy. Niemniej jednak organ, do którego wniosek jest kierowany, dokonuje oceny, czy wniosek ten dotyczy informacji publicznej i w zależności od tego bądź to udziela tej informacji, odmawia jej udzielenia, bądź też informuje wnioskodawcę pismem, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Organ winien mieć przy tym na uwadze istotę żądania. Jak podniesiono w powołanym przez organ wyroku NSA z dnia 21 lipca 2015r., sygn. I OSK 1510/14, żądanie to nie może bowiem prowadzić do obejścia regulacji Kodeksu postępowania karnego poprzez występowanie o większość dokumentów zawartych w aktach, oznaczałoby to bowiem umożliwienie dostępu do akt podmiotom innym niż strony postępowania. W zaistniałej sytuacji procesowej w ocenie Sądu organ odwoławczy wydał zatem prawidłowe rozstrzygnięcie. Wniosek skarżącego nie dotyczył bowiem informacji publicznej, a w takiej sytuacji obowiązkiem organu byłoby, jak wspominano wyżej, pisemne poinformowanie skarżącego o tym fakcie. Jednocześnie jednak organ rozpoznawał odwołanie od decyzji odmownej organu I instancji, w związku z czym zasadnie – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa – uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie w całości jako bezprzedmiotowe. W szczególności w tym przypadku brak było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następuje to bowiem w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.