II SA/Ke 186/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymierzenia A. T. kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł za urządzanie gry na automatach poza kasynem. A.T złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, ewentualnie przez wojewódzki sąd administracyjny. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że nie zachodzą żadne przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a. in fine, stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. W szczególności zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie jej wykonania. Następnie skarżąca stwierdziła, że wobec fakultatywnego charakteru instytucji przewidzianej w art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a., wniosek uzasadniają okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktyka organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i braku jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Ponadto wnioskodawczyni przytoczyła liczne wyroki sądów administracyjnych, w których orzeczono o zasadności skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji organów celnych obu instancji, które w jej opinii miały wskazywać na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ lub sąd. Powołała również postanowienia sądów administracyjnych, w których orzeczono o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem Ponadto skarżąca stwierdziła, że ziściły się wszystkie przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia tego wymogu. Wnioskodawczyni w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody czy też, że spowoduje trudne do odwrócenia skutki, natomiast skupiła się na okolicznościach mających uzasadniać uwzględnienie wniosku przez organ na podstawie art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a., które jednak nie stanowią przesłanek do uwzględnienia wniosku przez sąd. Na marginesie należy zaznaczyć, że Sądowi znane jest orzecznictwo innych sądów administracyjnych w przedmiocie wstrzymywania wykonania decyzji dotyczących nałożenia przez organy celne kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem. Dość jednolite orzecznictwo w tej kwestii nie zwalnia jednak skarżącego od wykazania, że w jego indywidualnej sprawie ziściły się przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.