II SA/Ke 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2010r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Ke 19/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania W.Z., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...], sprostowaną postanowieniem Starosty z dnia [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W.Z. pozwolenia na budowę budynku garażowo- gospodarczego, z rozbudową przyłącza energetycznego, na działce Nr [...]. położonej przy ul. [...] w J. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ustalił, że w dniu 18 sierpnia 2009 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek W.Z. o wydanie pozwolenia na budowę budynku garażowo- gospodarczego wraz z rozbudową przyłącza energetycznego, na działce Nr [...], położonej przy ul. [...] w J., do którego załączono stosowne dokumenty. Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 27 sierpnia 2009 r. Starosta wystąpił do Burmistrza Miasta o wyjaśnienie, czy decyzja tego organu z dnia [...], Nr [...] przesądza o możliwości lokalizacji przedmiotowego budynku garażowo- gospodarczego w odległości 1,50 m od granicy działki. W odpowiedzi na powyższe, Burmistrz Miasta w piśmie z dnia 3 września 2009 r. wyjaśnił, że w dacie wydawania decyzji nie obowiązywał w obecnym brzmieniu przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dlatego też w przekonaniu organu wydana decyzja o warunkach zabudowy nie wyklucza (umożliwia) realizację projektowanej zabudowy w odległości mniejszej niż jest to określone w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, pod warunkiem spełnienia wymogów przepisów szczególnych podczas wydawania pozwolenia na budowę. Organ II instancji ustalił, że następnie Starosta, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...], sprostowanym postanowieniem z dnia [...], nałożył na W.Z. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym budynku garażowo- gospodarczego w terminie do dnia 6 października 2009 r., gdyż uznał, że projekt nie spełnia wymogów § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy wskazał, że wobec nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, Starosta wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...]., od której odwołanie złożył W. Z. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, podnosząc, że zaprojektowane usytuowanie budynku wynika z ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto wskazał, że do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestor dołączył koncepcję zagospodarowania działki Nr [...] z przedstawieniem usytuowania budynku garażowo- gospodarczego. Skarżący podkreślił, że w projekcie budowlanym zostały uwzględnione wszystkie ustalenia zawarte z decyzji Burmistrza z dnia [...], takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość głównej krawędzi okapu. Do odwołania załączono opinię B.W., autora decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, z której wynika, że projekt budowlany inwestycji jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta o warunkach zabudowy z dnia [...], gdyż zdaniem opiniodawcy, lokalizacja przedmiotowego budynku na działce Nr [...] położonej przy ulicy [...] w J., w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką jest jedyną możliwą spełniającą wszystkie ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego inwestycji wynika, że przedmiotowy budynek garażowo - gospodarczy został usytuowany na opisanej wyżej działce jako dobudowany do istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego, w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką Nr 57, przy czym szerokość działki inwestora wynosi 18,0 m, długość projektowanego budynku wynosi 12,8 m, zaś wysokość około 7 m. Przytaczając treść przepisu art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy podkreślił, że organy administracji architektoniczno - budowlanej są obowiązane orzekać na podstawie przepisów aktualnych w dniu wydania decyzji, a zatem w analizowanym przypadku organy obu instancji sprawdziły zgodność projektu budowlanego z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r., zmieniającym między innymi § 12 rozporządzenia, dotyczący sytuowania budynków na działce budowlanej, obowiązujący od dnia 8 lipca 2009 r. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie wskazał na niezgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi dotyczącymi usytuowania obiektu na działce. Przytaczając aktualne brzmienie § 12 cyt. rozporządzenia, Wojewoda wskazał, że przepis ten dopuszcza usytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w jednoznacznie określonych okolicznościach, mianowicie: jeżeli taka możliwość wynika z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli działka inwestora ma mniej niż 16 m szerokości, jeżeli projektowany budynek jest budynkiem garażowym lub gospodarczym o długości nie większej niż 5,5 m i wysokości nie większej niż 3 m. W przedmiotowym przypadku okolicznością, która wymaga analizy w zakresie dopuszczalności usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy działki, są ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. Inne bowiem okoliczności wskazane w przytoczonym przepisie § 12 cytowanego rozporządzenia w sprawie nie zachodzą. Jednakże w decyzji Burmistrza Miasta, brak jest stwierdzenia, że przedmiotowy budynek może być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z działką Nr [...]. W części graficznej powyższej decyzji, jako miejsce lokalizacji inwestycji wskazano obszar w liniach rozgraniczających ABCD-A obejmujący prawie całą działkę inwestora. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 55 i 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. W orzecznictwie natomiast ugruntował się pogląd, że organy administracji architektoniczno – budowlanej nie są uprawnione do dokonywania wykładni decyzji ustalającej warunki zabudowy i ustalania jej właściwej treści, zwłaszcza wobec braku wskazania miejsca realizacji inwestycji na załączniku graficznym i jednoczesnego zawarcia w decyzji lokalizacyjnej warunku o obowiązku realizacji inwestycji w zgodności z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając na uwadze fakt, że Burmistrz, w odpowiedzi na zapytanie organu I instancji, nie stwierdził jednoznacznie, że przedmiotowy budynek może być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy działki, Wojewoda uznał, że Starosta zasadnie zastosował dyspozycję art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakładając na inwestora postanowieniem z dnia [...]. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Ponieważ W.Z. w zakreślony terminie, który upłynął w dniu 6 października 2009 r., nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi, trafnie organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ II instancji podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącego Burmistrz Miasta nie powtórzył w załączniku graficznym do swojej decyzji lokalizacji inwestycji zaproponowanej przez inwestora, lecz jako miejsce realizacji inwestycji wskazał teren w liniach ABCD-A rozgraniczających teren inwestycji, obejmujący znaczną część działki, a jednocześnie w swojej decyzji zawarł warunek nakazujący zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji w zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi. Świadczy to zatem o tym, że właściwy organ nie rozstrzygnął jednoznacznie o miejscu realizacji inwestycji na działce inwestora, w odległości 1,5 m od granicy z działką Nr [...]. Zaprojektowanie bryły obiektu w zgodności z warunkami decyzji Burmistrza Miasta nie przesądza bowiem o prawidłowej lokalizacji inwestycji na działce. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W.Z. i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 76 § 1 kpa i art. 80 kpa oraz art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane i § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wniósł o jego uchylenie. Skarżący wskazał, że nieprawidłowe pozostaje stanowisko organów obu instancji stwierdzające, że przedłożony projekt zagospodarowania działki nie spełnia żadnego z warunków określonych w § 12 cyt. rozporządzenia, wykładnia przepisu na jaką powołują się organy pozostaje bowiem błędna. W przekonaniu autora skargi błędne jest stanowisko organu, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu powinna precyzyjnie określać lokalizację planowanego obiektu na działce. Zgodnie bowiem z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone w odpowiedniej skali. Nie ma zatem podstaw, by Burmistrz w swej decyzji określał lokalizację planowanego obiektu na działce. W. Z. podkreślił, że jego zdaniem kwestię dotyczącą usytuowania budynku nie reguluje decyzja o warunkach zabudowy (i nie ma potrzeby dokonywania jej wykładni w tym zakresie), lecz decyzja o pozwoleniu na budowę. Co więcej Burmistrz w piśmie z dnia 3 września 2009 r. wyjaśnił, że lokalizacja w odległości 1,5 m od granicy działki nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowym potwierdzeniem powyższego stanowiska pozostaje opinia autora projektu decyzji o warunkach zabudowy, w której stwierdza, że lokalizacja w takiej odległości jest dopuszczalna. Skarżący zarzucił, że organ odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naruszył art. 76 § 1 kpa bezzasadnie podważając decyzję o warunkach zabudowy, która została sporządzona w przepisanej formie i stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Niewłaściwa ocena materiału dowodowego stanowi również w przekonaniu skarżącego naruszenie art. 80 kpa, gdyż organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów poprzez odmowę przyznania decyzji o warunkach zabudowy przymiotu wiarygodności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153/02 poz. 1270 ze zm.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Decyzja Wojewody nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadniczą przyczyną odmowy zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego było niespełnienie przez inwestora - mimo stosownego wezwania opartego na treści art. 35 ust. 3 prawa budowlanego - wymogu określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego dotyczącego zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, a w szczególności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75/02 poz. 690 ze zm.), który to przepis określa dopuszczalne usytuowanie planowego do wybudowania budynku względem działki sąsiedniej. W związku z tym rozstrzygnięcie sprawy zależało od wykładni wskazanych przepisów, a w szczególności § 12 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia cytowanego dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. Nie było w sprawie kwestionowane, że zastosowanie w sprawie miały przepisy tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 8 lipca 2009 r., wynikłym z nowelizacji zawartej w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 56/09 poz. 461). Zgodnie bowiem z treścią § 2 pkt 1 nowelizującego rozporządzenia, jego przepisów nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Tymczasem wniosek rozpatrywany w niniejszej sprawie został złożony w dniu 18 sierpnia 2009 r., a więc już po wejściu w życie znowelizowanych przepisów. Znowelizowany przepis § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi w ustępie 1, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 12 ust. 2). Zgodnie zaś z § 12 ust. 3 w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej, 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych, 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Z niekwestionowanych ustaleń poczynionych przez organ II instancji, (które Sąd w całości podziela) oraz z przytoczonych przepisów wynika, że bliższych rozważań w niniejszej sprawie wymaga wykładnia normy prawnej zawartej w § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, dotyczącej dopuszczalności sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy, jeżeli wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie było bowiem w sprawie wątpliwe, że żaden z pozostałych przewidzianych w przytoczonych przepisach wyjątków od zasady sytuowania budynków w odległości 4 lub 3 metrów od granicy – w okolicznościach niniejszej sprawy nie miał zastosowania. Na terenie objętym zamierzoną budową nie obowiązuje bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (§ 12 ust. 2), szerokość działki inwestora nie jest mniejsza niż 16 metrów, gdyż wynosi 18 m (§ 12 ust. 3 pkt 1), przedmiotowe zamierzenie budowlane nie dotyczyło rozbudowy istniejącego budynku, tylko budowy nowego budynku usytuowanego ścianą podłużną wzdłuż ściany szczytowej istniejącego budynku mieszkalnego (§ 12 ust. 3 pkt 3), a projektowany budynek miał mieć długość 12,8 m, a więc większą niż 5,5 m, o jakich mowa w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zasygnalizowana wyżej konieczność oceny, czy z ujawnionej w sprawie decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, wynika dopuszczalność budowy projektowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy - wynikła z faktu, że decyzja ta została wydana przed wejściem w życie nowelizacji rozporządzenia o warunkach technicznych zawartej w przywołanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. Nie precyzowała więc usytuowania projektowanego budynku względem zachodniej granicy z działką nr [...]. W części graficznej bowiem, wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji opisany literami ABCDA obejmujący całą szerokość działki inwestora oraz określono nieprzekraczalną linię zabudowy, ale tylko względem południowej granicy tej działki z drogą gminną - ulicą [...]. Natomiast w części tekstowej decyzji o warunkach zabudowy ustalono, że inwestycja ma być zlokalizowana na terenie działki nr[...] jako dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego, przy czym w ustaleniach dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zastrzeżono, że należy zachować warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji konieczne było wyjaśnienie, czy z ustaleń tak sformułowanej decyzji wynikała możliwość usytuowania projektowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy, w znaczeniu o jakim mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych. Udzielając odpowiedzi na tak sformułowane pytanie, należy uwzględnić stan prawny, jaki obowiązywał w dacie wydawania wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 14 maja 2009 r. W tej dacie przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych, z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wiązały żadnych skutków prawnych w zakresie dopuszczalności odstępstw od określonych w § 12 ust. 1 tego rozporządzenia zasadniczych odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną. O ewentualnych odstępstwach rozstrzygano bowiem na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Dlatego z decyzji o warunkach zabudowy nie wynikało, ani nie mogło wynikać, dokładne usytuowanie projektowanego budynku względem granic działki. Należy przy tym pamiętać, że nawet jeśli linie rozgraniczające teren inwestycji obejmowały teren całej działki aż po jej granice, to nie oznaczało to dopuszczalności zabudowy bezpośrednio przy granicy, czy też w odległości 1,5 m od niej, ponieważ taka lokalizacja musiałaby wynikać z przepisów ustawy prawo budowlane z 1994 r. i z wydanego na jego podstawie rozporządzenia o warunkach technicznych. Na konieczność zachowania warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wynikających z tego rozporządzenia wskazywała zresztą wprost decyzja z dnia [...] o warunkach zabudowy w punkcie 2.1 a). Wskazany brak znaczenia decyzji o warunkach zabudowy wydanej przed 8 lipca 2009 r. dla dopuszczalności zabudowy w granicy lub w odległości 1,5 m od niej, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 7 lipca 2009 r. istnieje również po tej dacie. Nie można bowiem decyzji wydanej pod rządami starych przepisów przypisywać znaczenia, jakie decyzja taka może mieć w myśl przepisów nowych. Taka wykładnia oznaczałaby bowiem nadawanie decyzji administracyjnej treści, jakiej ona nie miała w dacie jej wydania. Z przedstawionych rozważań wynika, że z decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie można wywodzić dopuszczalności takiego usytuowania przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego, jakie zaprojektowano w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie. Ponieważ dopuszczalność takiego usytuowania tego budynku nie wynika też z żadnych innych przepisów prawa budowlanego, (nie została w szczególności – z braku koniecznego wniosku inwestora - przeprowadzona w sprawie procedura odstąpienia od warunków techniczno-budowlanych przewidziana w art. 9 prawa budowlanego), zasadnie organy architektoniczno-budowlane odmówiły zatwierdzenia takiego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Należy również zauważyć, że z przedstawionej argumentacji dotyczącej braku wpływu decyzji o warunkach zabudowy wydanej przed dniem 8 lipca 2009 r. na dopuszczalność odstępstwa od określonego w przepisach rozporządzenia o warunkach technicznych usytuowania budynku względem granicy działki, wynika brak znaczenia wyjaśnienia treści decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...], o jakie zwrócił się w sprawie organ I instancji. Bez względu bowiem na sposób rozumienia tej decyzji przez organ, który ją wydał, nie mogła z niej wynikać dopuszczalność odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinno podlegać usytuowanie budynków. Ubocznie więc tylko należy zauważyć, że wyjaśnienie to nie zostało uzyskane w sposób zgodny z art. 113 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem bowiem, organ który wydał decyzję, wyjaśnia wątpliwości co do treści decyzji w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony. Na postanowienie to służy zażalenie (art. 113 § 3 kpa). Tymczasem organ I instancji zwrócił się o wyjaśnienie swojej wątpliwości bez wymaganych żądań organu egzekucyjnego bądź strony, a odpowiedź Burmistrza Miasta nie przybrała wymaganej dla takiej czynności formy postanowienia. Uchybienia te nie miały jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, skoro wniosek jaki organ I instancji zasadnie wyciągnął z wyjaśnienia Burmistrza Miasta zawartego w piśmie z dnia 3 września 2009 r., wynika również z wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi należy powtórzyć, że wyjaśnienie treści decyzji o warunkach przedmiotowej zabudowy zawarte w piśmie Burmistrza Miasta z dnia [...] nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Poza tym skarżący błędnie odczytuje treść tego pisma, z którego w żadnym razie nie wynika, aby organ ten wyjaśnił "że lokalizacja w odległości 1,5 m od granicy działki nie narusza ustaleń wydanej decyzji o warunkach zabudowy". Burmistrz Miasta stwierdził bowiem w tym piśmie, że "w wydanej decyzji tutejszy organ nie ustosunkował się do budowy projektowanej zabudowy w stosunku do granic z działkami sąsiednimi". Również opinia autora projektu decyzji o warunkach zabudowy co do dopuszczalności lokalizacji przedmiotowego budynku w odległości 1,5 m od granicy nie miała w sprawie znaczenia, skoro niedopuszczalność takiej lokalizacji wynika z przepisów prawa prawidłowo zinterpretowanych i zastosowanych przez rozstrzygające sprawę organy. Odnośnie zarzucanego naruszenia przez organy architektoniczno - budowlane art. 76 § 1 i 80 kpa należy zauważyć, że skoro decyzja o warunkach zabudowy w stanie prawnym obowiązującym do dnia 7 lipca 2009 r. nie mogła określać lokalizacji planowanego obiektu na działce względem sąsiednich działek, to nie mogło dojść w sprawie, ani też nie doszło do podważenia tej decyzji przez zakwestionowanie zaproponowanej w projekcie budowlanym odległości przedmiotowego budynku od granicy z działką nr [...]. Nie można więc również mówić o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.