II SA/Ke 192/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015r. sprawy ze skargi K. D., E. S. i P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z [...], znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania E. S. oraz K. D. i P. D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 23 czerwca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej o długości 150 m oraz budowie parkingu z miejscami postojowymi dla 20 do 25 samochodów osobowych do obsługi budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w K., w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEF-A oraz włączenia do ul. Ś., zlokalizowanego na działce drogowej [...] w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami AFF’A’-A. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wspólnym pismem złożyli E. S. oraz K. D. i P. D. zarzucając przedwczesne podjęcie decyzji przed wyczerpaniem toku postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności uchwały nr LIX/1047/2014 Rady Miasta K. z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie przekazania na rzecz Skarbu Państwa darowizny nieruchomości położonej w Kielcach przy ul. Ś. (dz. nr 1290/16). W treści odwołania strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji lub zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania zmierzającego do zaskarżenia ww. uchwały Rady Miasta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący zarzucili, iż decyzja faworyzuje Komendę Wojewódzką Policji na niekorzyść mieszkańców i właścicieli nieruchomości położonej przy ulicy Ś. Ponadto strony nie zgodziły się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wyrażonym w postanowieniu uzgadniającym z dnia 25 września 2012 r. i uznały, iż konieczne było uzyskanie ponownego uzgodnienia. Błędnie także zakwalifikowano wnioskowaną inwestycję jako inwestycję liniową, z pominięciem zasady dobrego sąsiedztwa. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wskazało, że decyzją z dnia 5 marca 2013 r. uchyliło w całości poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 28 listopada 2012 r. ustalającą warunki zabudowy dla tożsamego jak obecnie zamierzenia inwestycyjnego i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ podniósł, że planowana inwestycja ma polegać na budowie 150- metrowej drogi dojazdowej oraz 20 - 25 miejsc parkingowych. Z wniosku inwestora wynika, iż część inwestycji realizowana jest na terenie zamkniętym, dla którego decyzję o warunkach zabudowy wydaje Wojewoda Świętokrzyski. Do wniosku załączono promesę dysponenta sieci elektroenergetycznej. W ocenie Kolegium, przed wydaniem decyzji w analizowanej sprawie, organ I instancji, w ponownym postępowaniu, ustalił i udokumentował aktami sprawy łączne wypełnienie warunków art. 61 ust. 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aktualnie organ I instancji wyeliminował wszelkie błędny i nieścisłości wskazane w decyzji Kolegium. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących błędnej kwalifikacji inwestycji Kolegium wyjaśniło, iż kwalifikacja ta nastąpiła zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, który stanowi, że drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Skoro parking jest elementem drogi, to za słuszną uznało SKO argumentację, iż parking będący częścią drogi jest obiektem liniowym, do którego zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Kolegium ustaliło, iż istniejące uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Teren inwestycji oznaczony jest symbolem "B" w ewidencji gruntów. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Posiada dostęp do drogi publicznej - usytuowany został przy ul. Ś.. W sprawie sporządzony został projekt decyzji przez osobę wpisaną na listę [...] Okręgowej Izby Architektów pod numerem [...]. SKO podniosło, że decyzja Prezydenta Miasta K. zawiera elementy wymagane art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. określa: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz na mapie spełniającej wymogi art. 52 ust. 2 pkt 1 wyznacza linie rozgraniczające teren inwestycji. Organ wskazał, że inwestycja obejmuje budowę drogi wewnętrznej oraz miejsc postojowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą, na terenie inwestycji tj. działki nr ewid. [...] - objętej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 23 czerwca 2014 r. oraz inwestycji polegającej na budowie pozostałej części drogi (sięgaczy) oraz miejsc parkingowych na terenie zamkniętym - na działkach nr ewid. [...] oraz części działki nr ewid. [...]. Dla inwestycji usytuowanej na terenie zamkniętym wydana została przez Wojewodę [...] decyzja nr [...] z dnia 10 października 2012 r. W dniu 14 stycznia 2013 r. Wojewoda [...] wydał decyzję o pozwoleniu na budowę dla inwestycji usytuowanej na terenie zamkniętym. Łączna powierzchnia inwestycji podlegająca przekształceniu nie przekracza 0,5 ha, a teren inwestycji leży poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody lub poza otulinami form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Wnioskowana inwestycja zawiera także pozytywne uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - postanowienie z dnia 25 września 2012 r. Pismem z 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków potwierdził, iż uzgodnienie to jest nadal aktualne. Kolegium wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia inwestycji, do czego niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy wyznacza się jedynie "ramy" do których należy dostosować ewentualne pozwolenie na budowę. W postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy prawo własności terenu inwestycji nie jest badane, zatem wszelkie zarzuty odwołania w tym zakresie są bezzasadne, Ponadto prawo dysponowania terenem inwestycji na cele budowlane badane jest dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze E. S. – D., K. D. i P. D. wnieśli o uchylenie decyzji z 3 grudnia 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności w odniesieniu do art. 60 i 61 tej ustawy oraz naruszenie przepisów postępowania zawartych w art. 77 § 1 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na treść decyzji, a dotyczących uciążliwości inwestycji dla mieszkańców ulicy Ś., naruszenia zabytkowego układu ulic i położonych przy niej nieruchomości oraz nierównego traktowania stron przez preferowanie policji kosztem sąsiednich mieszkańców. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja zapadła bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanowiących podstawę faktyczną decyzji. W ich ocenie uchybienia w szczególności dotyczą: 1. Faworyzowania jednego podmiotu kosztem drugiego tj. Komendy Wojewódzkiej Policji. Wskazali, że decyzja prowadzi do wyłączenia na rzecz jednej instytucji kolejnego terenu z uszczupleniem praw zarówno właścicieli sąsiednich nieruchomości jak i mieszkańców Kiec korzystających z ulicy Ś.. 2. Zlokalizowania inwestycji na terenie objętym działaniem ustawy o ochronie zabytków. Zarzucili, że realizacja inwestycji zaburzy istniejący układ przestrzenny objęty ochroną. Nie zgodzili się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przedstawionym w postanowieniu z 25 września 2012 r. uzgadniającym poprzedni proponowany projekt decyzji. Ich zdaniem uzgodnienie powinno nastąpić ponownie po analizie uzasadnienia orzeczenia SKO uchylającego poprzednią decyzję o warunkach zabudowy. Brak nowego uzgodnienia stanowi, w ich ocenie, istotną wadę zaskarżonej decyzji. Wskazali, że SKO błędnie zinterpretowało pismo WKZ z 24 kwietnia 2014 r. potwierdzające postanowienie tego organu z 25 września 2012 r., wydane z uchybieniem formalnym jako uzgodnienie nowego projektu decyzji sporządzonego po wcześniejszym uchyleniu wadliwie podjętej pierwszej decyzji w sprawie. 3. Oceny możliwości technicznych zlokalizowania określonych funkcji w terenie. Nie można ustalić warunków zabudowy, jeżeli żądanie wnioskodawcy i decyzji, która z tym żądaniem winna być zgodna, prowadziłyby wprost do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, a z takim przypadkiem mamy do czynienia w sprawie. 4. Błędnej kwalifikacji rodzaju i funkcji inwestycji. Skarżący wskazali, że z punktu 2.1 decyzji wynika, że mamy do czynienia z inwestycją liniową, a z punktu 1.2, że chodzi o budowę parkingu. Ich zdaniem przesłanka taka wymaga rozważenia realizacji budowy innej funkcji, a nie funkcji liniowej jak to sugeruje decyzja. Zarówno geometria działki jak i istniejąca zabudowa mieszkalna oraz sąsiedztwo nie dają możliwości realizacji zamierzonej liczby miejsc postojowych i budowy drogi wewnętrznej w zgodzie z przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, na które powołuje się decyzja. Zarzucili, że Prezydent pominął analizę funkcjonalną zastanego sąsiedztwa i zasadę "dobrego sąsiedztwa". Ich zdaniem, błędne jest uzasadnienie decyzji SKO jakoby o charakterze wnioskowanej przez inwestora funkcji decydowały przywołane w uzasadnieniu przepisy ustawy o drogach publicznych, a nie zasady planistyczne wynikające z wiedzy pozaprawnej. Skarżący podnieśli, że sprowadzenie (w tytule wniosku) inwestycji polegającej na budowie parkingu dla WKP do budowy wewnętrznej drogi dojazdowej jest niezgodne z charakterystyką planowanej inwestycji zawartą we wniosku i de facto oznacza pominięcie problematyki niezbędnego sąsiedztwa funkcjonalnego wymaganego przepisami art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 5. Braku dostępu działki nr ewid. [...] do drogi publicznej. Działka ta nie posiada bowiem zgodnego z przepisami wjazdu i zjazdu do ul. Ś.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektów budowlanych lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem bezspornym jest, iż obecnie dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy brak jest miejscowego planu. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (art. 61 ust. 1 ustawy): 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy zastosowanie ma przepis art. 61 ust. 3 ustawy, co oznaczałoby prawidłowość pominięcia przez organ przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o jakiej mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588). Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie organ podniósł, że inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy jest drogą dojazdową do nieruchomości wraz z parkingiem, a stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), parking niezaliczony do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowany w pasie drogowym tych dróg jest drogą wewnętrzną, a skoro parking jest elementem drogi, to jest także obiektem liniowym zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia obiektu liniowego. Stosownie natomiast do wskazanego powyżej art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość. O ile zatem droga z pewnością co do zasady stanowi inwestycję liniową, to parking już nie, chociażby dlatego, że długość zazwyczaj nie należy do charakterystycznych parametrów tego typu obiektu. Przedmiotem wniosku w sprawie jest budowa drogi wewnętrznej o długości 150 m oraz budowa parkingu z miejscami postojowymi dla 20 do 25 samochodów osobowych do obsługi budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w K. przy ul. [...] w K. Kwalifikacji tego typu inwestycji z punktu widzenia art. 61 ust. 3 ustawy należy dokonać mając na uwadze jego specyfikę wynikającą z konkretnych uwarunkowań danego stanu sprawy. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z przedsięwzięciem polegającym na obsłudze obiektu, jakim jest Komenda Wojewódzka Policji w K. w postaci drogi dojazdowej od strony ulicy Ś. oraz parkingu wewnętrznego. Mając na uwadze definicję drogi, w tym wewnętrznej (a więc takiej, jaką planuje inwestor), o jakiej mowa w cytowanym wyżej art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, niewątpliwie parking stanowi element drogi, przy czym uwzględniając typowo obsługową funkcję planowanej inwestycji Sąd przyjął, że stanowi ona nie tyle obiekt liniowy, co urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się m.in. budowę drogi, a zatem także stanowiącego jej część parkingu. Niezależnie jednak od tego, czy objęte wnioskiem przedsięwzięcie zakwalifikuje się jako obiekt liniowy – jak uczyniły to organy obu instancji - czy też jako urządzenie infrastruktury technicznej, to niewątpliwie jest ono objęte dyspozycją art. 61 ust. 3 ustawy, a co za tym idzie zwolnione od spełnienia warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Odstąpienie od przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o jakiej mowa w § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, było zatem zgodne z prawem. W skardze znalazł się również zarzut dotyczący braku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ze Świętokrzyskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a to z uwagi na bezsporną okoliczność, że teren, na którym zlokalizowana ma być planowana inwestycja wpisany został do rejestru zabytków województwa świętokrzyskiego pod nr 321. W aktach sprawy znajduje się postanowienie uzgadniające tego organu z dnia 25 września 2012r., jednak w ocenie skarżących jest ono niewystarczające wobec uchylenia po tej dacie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. pierwszej wydanej w sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zarzut ten Sąd uznał za niezasadny. Stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Organem uzgadniającym jest m.in. wojewódzki konserwator zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Stosownie do art. 53 ust. 5 uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kpa, a więc w formie postanowienia. Postanowienie z 25 września 2012 r. uzgadniało pozytywnie inwestycję obejmująca "budowę drogi dojazdowej wewnętrznej, od 20 do 25 miejsc parkingowych dla budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w K. przy ul. [...], na terenie obejmującym działkę nr ewid. [...], przy ul. Ś. 19 w K. oraz budowę zjazdu z ulicy Ś., zlokalizowanego na działce drogowej nr [...]". W uzasadnieniu Wojewódzki Konserwator podniósł, że "w związku z tym, że wnioskowana inwestycja dotyczy budowy drogi pożarowej, która nie jest obiektem kubaturowym, podobnie jak planowane miejsca parkingowe, nie dojdzie do ingerencji w zabytkową strukturę tej części miasta oraz bezpośredniego oddziaływania w sąsiadujący zabytkowy obiekt i teren." Faktem jest, że po wydaniu tego postanowienia, decyzja, której projekt stanowił przedmiot uzgodnienia, została uchylona przez SKO w Kielcach, jednakże jak wynika z akt sprawy przedmiotem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i projektu decyzji przesłanej WKZ przez Prezydenta Miasta K. wraz z pismem z 9 kwietnia 2014 r. celem uzgodnienia, jest ta sama inwestycja. Takie samo jest jej położenie, cechy i funkcja, co zauważył zresztą [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. w piśmie z 24 kwietnia 2014 r. skierowanym do organu I instancji podnosząc, że postanowienie z 25 września 2012 r. "zostało wydane w tożsamej sprawie względem objętej wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2014 r." Z tych względów za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, które oparły swoje rozstrzygnięcie na postanowieniu organu uzgadniającego z 25 września 2012r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach kognicji zakreślonej art. 134 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że objęte skargą rozstrzygnięcie ustalające warunki zabudowy podjęte zostało przez właściwy organ (art. 60 ust. 1 ustawy) i po uzyskaniu uzgodnień wymaganych art. 53 ust. 4. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera wszystkie elementy ustawowe, o jakich mowa w art. 63 ust. 2 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Spełnione zostały nadto przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 w zw. z art. 61 ust. 3, którego brzmienie przytoczył organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Bezspornym także jest, co podniesiono już na wstępie, że na terenie, którego dotyczy wniosek nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co pozostaje w zgodności z przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy, o jakiej mowa w art. 59 ust.1 ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż z uwagi na ich ogólny charakter, pozbawiony wskazania konkretnych naruszeń przepisów prawa materialnego bądź procesowego i noszący znamiona krytyki działania organów administracji, nie ma podstaw do uznania ich za zasadne. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący "faworyzowania jednego podmiotu kosztem drugiego to jest Komendy Wojewódzkiej Policji na niekorzyść mieszkańców i właścicieli nieruchomości położonych przy ul. Ś.". Analiza uzasadnienia skargi w tym zakresie i wniesionych w toku postępowania administracyjnego odwołań, do których ono odsyła, wskazuje, że obawy skarżących budzi "polityka władz miejskich dotycząca tworzenia możliwości parkowania i dróg dojazdowych", które są tworzone wyłącznie dla potrzeb różnych instytucji i przez ich pracowników użytkowane. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy, w treści decyzji z 23 czerwca 2014 r. zamieszczono informację, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonanie ich prawa własności, oraz należy ją zaprojektować w sposób nie powodujący ograniczeń m.in. w dostępie do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, a także zapewniający ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas czy wibracje. Postanowienia decyzji o warunkach zabudowy powinny określać jedynie warunki ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, co jak wyżej wykazano nastąpiło, a nie władczo przesądzać o spełnieniu tych wymagań. O tym rozstrzyga bowiem organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może dotyczyć hipotetycznych stanów faktycznych, które mogą zaistnieć na sąsiadujących działkach tych osób w przyszłości, a do tego sprowadzają się obawy skarżących. Równie ogólne zarzuty dotyczące naruszenia przez planowaną inwestycję przepisów techniczno-budowlanych nie mogą mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Podkreślić przy tym należy, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy przepisy te nie znajdują zastosowania, w tym rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestie związane z badaniem zgodności projektu budowlanego z przewidzianymi prawem rozwiązaniami techniczno-budowlanymi są przedmiotem badania na etapie ewentualnego postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Co się zaś tyczy zarzutu braku dostępu do drogi publicznej nieruchomości, na której planowane jest objęte wnioskiem przedsięwzięcie, przypomnieć należy, że przesłankę dostępu terenu do drogi publicznej zawiera art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, który w sprawie nie ma zastosowania z uwagi na treść art. 61 ust. 3. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.