II SA/Ke 194/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2006 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. II SA/ Ke 194/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. w sprawie wymeldowania A. M. z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego w S. przy ul. S., na podstawie art. 15 ust. 2 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy ustalił, że A. M. nie zamieszkuje w lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały. Fakt ten wynika z oświadczenia samego A. M., który w toku postępowania administracyjnego podał, że w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał w latach 2000-2001, lecz z uwagi na to, że jego córka miała ten dom wykończyć zaprzestał korzystania z niego i zabrał swoje rzeczy osobiste. Pomimo tego, że A. M. nie zaprzecza, iż w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje, nie zgadza się on na wymeldowanie, z uwagi na toczącą się z jego powództwa sprawę cywilną przeciwko córce o odwołanie uczynionej na jej rzecz darowizny przedmiotowego lokalu. Należy zatem uznać, że zameldowanie A. M. na pobyt stały w spornym lokalu ma w jego ocenie dać mu silniejszą pozycję w toczącym się sporze rodzinnym na tle majątkowym. Tymczasem ewidencja ludności nie ma żadnego wpływu na kwestie majątkowe i własnościowe. Zameldowanie na pobyt stały w danym lokalu ani nie pozbawia ani też nie daje praw do tegoż lokalu, a jedynie ma odzwierciedlać stan faktyczny w zakresie pobytu osób, za czym wyraźnie przemawia art.9 ust. 2 b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi: "Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu". Wobec tego organy ewidencyjne rozpatrując sprawy o zameldowanie lub wymeldowanie ograniczają się jedynie do ustalenia stanu faktycznego w określonej sprawie, nie wdając się w spory majątkowe, których rozstrzyganie należy wyłącznie do kompetencji sądów powszechnych. Dlatego też skoro w niniejszej sprawie ustalono, że A. M. nie zamieszkuje w lokalu położonym w S. przy ul. S., to fakt ten należało odzwierciedlić w zbiorach meldunkowych. Skargę na powyższą decyzję (mylnie nazwaną sprzeciwem) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. M., domagając się wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Skarżący nie podniósł przeciwko decyzji żadnych konkretnych zarzutów poza wątpliwością, czy jego żona jako współwłaścicielka nieruchomości, w której jest zameldowany może samodzielnie składać wniosek o jego wymeldowanie. W pozostałej części skargi A. M. wyraził pretensje pod adresem żony i córki związane ze sprawami majątkowymi i toczącą się sprawą sądową oraz podał, iż czuje się oszukany przez żonę, która zobowiązała się do wskazania lokalu, gdzie miałby możliwość stałego zameldowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie uznając jej wywody za bezzasadne oraz podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej uppsa /. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, będącej przedmiotem skargi / art. 145 § 1 uppsa/. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że A. M. nie zamieszkuje od 2001r. w lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały. Lokal ten opuścił z własnej woli, zabrał z niego swoje osobiste rzeczy i w żaden sposób z niego nie korzysta. Opuszczenie to ma charakter trwały, gdyż skarżący zdecydował się na wyprowadzenie z przedmiotowego lokalu po tym jak swój udział w jego własności darował córce P.. W przedstawionym stanie faktycznym uznać należy, że wszystkie przesłanki wymeldowania, określone w art. 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) zostały spełnione, a wydana w sprawie decyzja jest prawidłowa. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że ewidencja ludności jest wyłącznie aktem rejestracji danych, dotyczących miejsca pobytu osób fizycznych tj. ma stwierdzać fakt pobytu lub opuszczenia danego lokalu. Dlatego też podstawą wymeldowania jest ustalenie faktu dobrowolnego i trwałego ustania pobytu osoby zameldowanej w lokalu. Inne okoliczności, takie jak spór o własność czy działania mające na celu przywrócenie utraconej własności, nie mają żadnego znaczenia. Podkreślić należy, że sam A. M. nie zarzuca zaskarżonej decyzji żadnych błędów, a domaga się jej zmiany z uwagi na to, że planuje odzyskać przedmiotowy lokal i w przyszłości w nim z powrotem zamieszkać. Jeśli się tak stanie i w przyszłości odzyska on sporny lokal i w nim zamieszka, to będzie mógł żądać ponownego tam zameldowania. Ustosunkowując się do wątpliwości skarżącego, czy jego żona jako współwłaścicielka nieruchomości, na której jest zameldowany, może samodzielnie składać wniosek o jego wymeldowanie, powołać należy art. 15. ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych / Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm./, w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego, trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Współwłaścicielka nieruchomości jest niewątpliwie stroną postępowania, a więc A. M. niewątpliwie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wymeldowanie. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Wojewoda orzekł zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokonał prawidłowych ustaleń, a podjęta przez niego decyzja nie budzi wątpliwości co do zgodności z prawem. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 uppsa.