II SA/Ke 194/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2008r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków zezwolenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania M. S. od decyzji wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny. Marszałek Województwa w dniu [...] udzielił przewoźnikowi M. S. zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym na linii: O. –O. –I. –B. –Ł., którego integralną część stanowił załączony rozkład jazdy. W wyniku dokonanej w dniu 2 października 2007r. kontroli zgodności wykonywanych usług w transporcie drogowym osób zgodnie z zezwoleniem nr [...] organ I instancji stwierdził, że kierowca autobusu należącego do przewoźnika M. S. za jego zgodą, zmienił trasę kursu z godz. 13.20 i zakończył kurs w O. na ul. [...] zamiast w miejscowości Z. – R. Powyższe ustalenia legły u podstaw wydania decyzji wymierzającej przewoźnikowi karę w wysokości 3000zł za naruszenie warunków określonych w zezwoleniu. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. podnosił, że w istocie powodem zmiany trasy pojazdu była awaria hamulców, co potwierdził załączając oświadczenie kierowcy prowadzącego pojazd w dniu 2 października 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie przytoczyło art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowiący, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, której wysokość za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Organ stwierdził, że poza sporem jest okoliczność wykonania w dniu 2.10.2007r. kursu z godziny 13.20 w sposób niezgodny z rozkładem jazdy. Zmiana trasy była uzgodniona z przewoźnikiem co wynika ze sporządzonego w dniu kontroli protokołu przesłuchania kierowcy. W piśmie z dnia 16 listopada 2007r. strona jako przyczynę zmiany kursu wskazała brak pasażerów jadących do następnego przystanku w Z., natomiast w odwołaniu powołując się na oświadczenie kierowcy stwierdziła, że powodem zakończenia kursu w O. była awaria hamulców. W ocenie organu II instancji późniejsze wyjaśnienia przewoźnika wobec faktu, że zostały złożone kilka dni po wykonanej kontroli i wzajemnie się wykluczały, nie mogły stanowić wiarygodnego dokumentu w sprawie. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność powtarzających się skarg pasażerów odnośnie nieprawidłowości wykonywania przewozów na w/w trasie polegających na niewykonywaniu kursów bądź ich skracaniu. M. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] i decyzję ją poprzedzającą wnosząc o ich uchylenie. Skarżący zarzucił organom naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym i prawa procesowego - art. 7 kpa poprzez ich nie zastosowanie. W uzasadnieniu podniósł, że stwierdzone w ramach kontroli w dniu 2.10.2007r. naruszenie przepisów nastąpiło w skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, a w takiej sytuacji organ powinien postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej umorzyć. Podkreślił, że przed wniesieniem odwołania nie miał świadomości, że rzeczywistą przyczyną zakończenia kursu była awaria pojazdu. Zdaniem skarżącego organ II instancji poczynił ustalenia faktyczne niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej, gdyż powinien uzupełnić postępowanie dowodowe o wyjaśnienia P. G. na okoliczność ustalenia rzeczywistej przyczyny zakończenia kursu w dniu 2.10.2007r. na przystanku w O. a nie w Z.- R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów stwierdziło, że dokumentem, który obrazuje stan faktyczny, którego później nie sposób już odtworzyć jest protokół z kontroli. Protokół ten został bez zastrzeżeń podpisany przez kierowcę, a opis zdarzeń znajduje potwierdzenie w późniejszym protokole z jego przesłuchania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 18 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874, zwanej dalej jako ustawa) wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania przez przewoźnika zezwolenia wydawanego przez właściwe ze względu na zasięg przewozów organy administracyjne. Przepis art. 18b ustawy określa zasady na jakich wykonywane są przewozy regularne w transporcie drogowym. Jedną z zasad wymienionych w pkt 5 ust. 2 art. 18b ustawy jest zakaz naruszania warunków przewozu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 1 ustawy w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Obowiązujący rozkład jazdy stanowi załącznik zezwolenia (art. 20 ust 1 lit.a ustawy). Analiza powyższych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że przewoźnik jest zobowiązany do przestrzegania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu. Na gruncie konkretnej sprawy powyższe oznacza, że wykonywanie przewozu osób niezgodnie z rozkładem jazdy będącym załącznikiem do zezwolenia powoduje naruszenie tych warunków. Podstawę materialnoprawną odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy lub przepisów odrębnych stanowi art. 92 ust. 1 ustawy zaś ust. 4 tego przepisu w zakresie wykazu naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia odsyła do załącznika do ustawy. Zgodnie z pkt 2.2 ppkt 3 załącznika za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków wysokość kary pieniężnej wynosi 3000zł. Pozostaje w sprawie bezsporne, że M. S. Licencjonowany Przewóz Osób "[...]" wykonywał przewozy regularne osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej Z. – K. przez O. – O. – I. – B. – Ł. na podstawie zezwolenia Nr [...] wydanego przez Marszałka Województwa, zgodnie z obowiązującym tego przewoźnika rozkładem jazdy. Jak wynika z załączonego rozkładu, docelowym przystankiem na trasie K. – Z. kurs z godziny 13.20 był przystanek Z. Rynek. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ II instancji nie naruszył unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 kpa zawierającego zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązującej organy administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem Sądu Kolegium należycie zebrało materiał dowodowy i na jego podstawie dokonało prawidłowych ustaleń faktycznych. Nie stanowi o wadliwości postępowania, sytuacja, w której organ II instancji ponownie nie przesłuchuje w charakterze świadka kierowcy przewoźnika, skoro opiera się na jego zeznaniach złożonych bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli i stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa daje temu wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Za uprawnione należy zatem uznać stanowisko organu II instancji wskazujące powody dla których oparł się na protokole z kontroli oraz zeznaniach z przesłuchania kierowcy P. G. uznając powyższe dowody za wiarygodne i oddające rzeczywiste przyczyny naruszenia warunków zezwolenia. Dokonana w tym zakresie przez organ ocena znaczenia i wartości dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa. Nowe okoliczności na których istnienie skarżący powołał się w odwołaniu w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, mogą jedynie świadczyć o swoistej linii obrony, którą zastosował skarżący w celu uniknięcia odpowiedzialności za wykonywanie przewozów regularnych niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Nie mogą one odnieść zamierzonego skutku i spowodować, że w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 93 ust. 7 ustawy stwarzający podstawę do zwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy, jeżeli zostanie wykazane, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Wysokość kary nie podlega uznaniu administracyjnemu, a jej wymierzenie stanowi konsekwencję stwierdzenia określonego naruszenia, co w rozpoznawanej sprawie zostało wykazane. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.