II SA/Ke 195/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 195/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant: ref. stażysta Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz Z. B. 500,00 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. B. i J. C. od decyzji Starosty Powiatu K. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. P. pozwolenia na budowę stacji gazu płynnego propan-butan przeznaczonej do tankowania pojazdów, w skład której wchodzą dwa zbiorniki na gaz o pojemności 4850 l, zadaszenie, ogniomury, przyłącze energetyczne- zalicznikowe z instalacją elektyczną, dystrybutor z instalacją gazową, płyta fundamentowa pod zbiorniki na działce nr 368/2 położonej w miejscowości P., gmina R. - na podstawie art.138 par.1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż poprzednia decyzja Starosty Powiatu K. z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca D. P. pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji gazu płynnego propan-butan została uchylona przez organ II instancji a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, ponieważ wydano ją bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z treścią przepisu par.3 ust.1 pkt.12 lit.e i c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.09.2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wnioskowana do budowy stacja tankowania pojazdów gazem propan-butan, zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z art.46 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy organu I instancji wynikało, że postępowanie takie nie zostało przeprowadzone. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta Powiatu K. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanej stacji gazu płynnego propan-butan na środowisko, wydał zaskarżoną decyzję. Od decyzji tej odwołali się Z. B. i J. C. Z. B. zarzucił m.in., że inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, także z przepisami przeciwpożarowymi, nie posiada opinii Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego, a ponadto nie jest zgodna z przepisami prawa budowlanego w kwestii poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, bowiem hałas i czynniki szkodliwe emitowane przez stację będą miały negatywny wpływ na zdrowie mieszkańców. Podniósł także, że dojazd do stacji jest zbyt blisko usytuowany jego budynku mieszkalnego i pojazdy wjeżdżające na przedmiotową stację będą wywoływać drgania, które mogą spowodować uszkodzenie konstrukcji jego budynku. J. C. podniósł w odwołaniu, iż jego działka będzie stanowiła strefę ochronną dla przedmiotowej inwestycji i przez to przestanie być działką budowlaną. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana w zgodności z decyzją Wójta Gminy R. z dnia [...]. ustalajacą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Dokonując analizy treści miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy R. wskazał, że inwestycja ta jest zgodna z ustaleniami tego planu, bowiem na terenie tym dopuszcza się sytuowanie obiektów usługowych. Ponadto projekt budowlany jest kompletny i zgodny z wymaganiami przepisów techniczno-budowalnych, posiada wymagane uzgodnienia. Inwestor wykazał się prawem do dysponownia nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko- stosownie do wymogu art.46 ust.1 Prawa ochrony środowiska, a także zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu- zgodnie z art.32 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach organ II instancji wskazał, że z raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej stacji gazowej do tankowania pojazdów gazem wynika, że nie wpłynie ona negatywnie na środowisko. Ewentualna uciążliwość stacji zamknie się w granicach działki będącej własnością inwestora, dlatego nie przewiduje się ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Organ odwoławczy zacytował fragmenty treści raportu oddziaływania przedmiotowej stacji na środowisko, z których wynika, że przyjęte rozwiązania projektowe są prawidłowe i zabezpieczają glebę, ziemię i wody podziemne oraz ograniczają emisje do atmosfery, planowane przedsięwzięcie należy do najlepszych dostępnych technologii w zakresie dystrybucji paliw, szczególnie w zakresie ograniczania lub też braku emisji w fazie eksploatacji, paliwo jakim jest propan-butan jest uznawane za ekologiczne ze względu na śladowe ilości emisji gazów i pyłów powstających w procesie spalania w silnikach samochodowych w porównaniu z innymi paliwami np.etyliną czy olejem napędowym. Z tych względów w ocenie organu zaskarżona decyzja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto projekt budowlany został zaopiniowany pozytywnie przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, zatem obawy odwołującego się dot. zagrożenia pożarowego jakie stwarzać miałaby stacja paliw są nieuzasadnione. Odnośnie uzgodnienia projektu budowlanego przez Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w K., organ wskazał, że zgodnie z przepisem art.383 ustawy Prawo ochrony środowiska wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje się, jeżeli organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie, jest jednocześnie organem uzgadniającym lub opiniującym. W niniejszej sprawie Starosta K. jest uprawniony do przeprowadzenia uzgodnienia w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również uprawniony jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tak więc uzgodnienie i decyzja o pozwoleniu na budowę są w niniejszej sprawie w kompetencji jednego organu. Odnośnie zarzutu odwołania dot. dojazdu do przedmiotowej stacji paliw, organ odwoławczy wskazał, że podtrzymuje stanowisko organu I instancji w tej kwestii / organ I instancji uznał, że dojazd do projektowanej stacji gazowej odbywa się po nieruchomości inwestora, nie jest wobec tego drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. i w związku z tym nie jest normowana odległość dojazdów od budynków i granic nieruchomości/. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. B. Podtrzymał w niej zarzuty podnoszone w odwołaniu. Podkreślił m.in., iż zaskarżona decyzja nie gwarantuje ochrony jego uzasadnionego interesu prawnego, ponieważ przedmiotowa stacja paliw zagraża zdrowiu jego i jego rodziny, negatywnie wpływać będzie na środowisko zanieczyszczając je. Ponadto nie zgadza się na zaprojektowany na działce inwestora dojazd do stacji paliw, który odbywać się będzie w odległości 1m od ściany jego domu mieszkalnego usytuowanego w granicy z nieruchomością inwestora. Skarżący podniósł, że obecnie ściany budynku pękają na skutek wjazdu samochodów do istniejącego już na działce inwestora zakładu wulkanizacji. Nie zgodził się z poglądem organu II instancji, iż uciążliwość gazowej stacji paliw zamknie się w granicach działki inwestora, w szczególności z tym, iż hałas, którego źródłem będą pojazdy samochodowe, będzie maskowany przez istniejące tło akustyczne - hałas komunikacyjny z drogi wojewódzkiej i hałas środowiskowy. Skarżący zarzucił także, że projekt budowlany stacji paliw nie został uzgodniony z organem ochrony środowiska i postępowanie w sprawie oddziaływania tej inwestycji na środowisko zostało przeprowadzone nieprawidłowo. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji i dodał, że dojazd do stacji paliw nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych z 21.04.1985r., stąd też nie może podlegać uregulowaniom dot. dróg publicznych. Wobec tego fakt, iż dojazd do przedmiotowej stacji usytuowany jest w odległości 1m od budynku mieszkalnego skarżącego nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć większość jej zarzutów nie jest trafna. Za nietrafne należy uznać zarzuty zawarte w skardze, iż przedmiotowa stacja będzie negatywnie wpływać na środowisko i zdrowie ludzi z uwagi na emisję gazów i nadmierny hałas. Kwestie te, jak podniósł to organ odwoławczy, zostały wyjaśnione w raporcie oddziaływania przedmiotowej stacji paliw na środowisko. Z raportu tego wynika, że projektowana inwestycja będzie źródłem emisji gazu propan- butan. Będzie on emitowany do atmosfery podczas tankowania samochodów w ciągu bardzo krótkiego czasu tj. odłączania węża paliwa od butli w samochodzie. Ponadto emisja występować będzie podczas operacji napełniania zbiorników, w których magazynowany jest gaz. Z dokonanej w raporcie analizy maksymalnych stężeń emitowanego gazu przeprowadzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r. w sprawie wartości odniesienia niektórych substancji w powietrzu /Dz. U. nr 1, poz.12/ wynika jednak, iż dopuszczalne normy w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego będą dotrzymane. Stężenia gazu w powietrzu osiągać będą śladowe ilości. Natomiast wykonanie zabezpieczenia w postaci szczelnej nawierzchni przed możliwością migracji zanieczyszczeń do gruntu, wód powierzchniowych i podziemnych wyeliminuje ewentualny niekorzystny wpływ inwestycji na środowisko gruntowo-wodne. Tak więc obawy skarżącego, co do negatywnego wpływu stacji możliwości pogorszenia stanu środowiska przez emisję gazów i innych zanieczyszczeń nie są uzasadnione. Podobnie nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż przedmiotowa inwestycja będzie emitowała ponadnormatywny hałas związany z ruchem pojazdów tankujących gaz. Z treści raportu wynika, że natężenie hałasu związanego z eksploatacją stacji nie będzie przekraczało wartości dopuszczalnych 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej dla terenów zabudowy zagrodowej - zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998r w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a ponadto podzielić należy stanowisko autora raportu, iż hałas będzie maskowany przez istniejące tło akustyczne związane z hałasem emitowanym przez drogę wojewódzką sąsiadującą bezpośrednio z nieruchomością skarżącego i inwestora a także betoniarnię znajdującą się w pobliżu nieruchomości skarżącego. Zarzuty skargi, sprowadzające się do tego, iż hałas ten będzie ponadnormatywny i nie będzie maskowany przez istniejące tło akustyczne nie zostały poparte żadnymi dowodami, są hipotetyczne i dlatego Sąd uznał i ten zarzut za nieuzasadniony. Zgodzić się też trzeba z argumentacją organu odwoławczego, iż świetle art.383 ustawy Prawo ochrony środowiska / Dz. U. z 2001r nr 62, poz.627/, w niniejszej sprawie nie jest wymagane uzgodnienie lub zaopiniowane projektu budowlanego z organem ochrony środowiska, ponieważ organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie jest jednocześnie organem uzgadniającym lub opiniującym. W rozpatrywanej sprawie Starosta K. jest uprawniony do przeprowadzenia uzgodnienia w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również uprawniony jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tak więc i ten zarzut skarżącego nie może się ostać. Organy orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie w trybie ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z treścią art.32ust.1 pkt.1 tej ustawy podano do publicznej wiadomości, w drodze obwieszczenia Starosty K. z dnia [...] .informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania. W trybie art.46 cyt. wyżej ustawy zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko - opracowano raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, o czym także poinformowano w/w obwieszczeniu Starosty K. wskazując, iż raport zamieszczono w publicznie dostępnym wykazie danych i w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości można składać uwagi i wnioski. Zatem w tym zakresie zarzuty skargi są także nietrafne. Zaskarżona decyzja podlegała jednak uchyleniu z jednego powodu. Skarżący w toku całego postępowania administracyjnego kwestionował zaplanowany sposób dojazdu do stacji, podkreślając, iż dojazd do przedmiotowej stacji paliw, jak wynika to z projektu zagospodarowania działki, odbywać się będzie na działce inwestora w odległości 1 m od domu mieszkalnego skarżącego, usytuowanego w granicy z nieruchomością inwestora. Przejeżdżające do stacji wulkanizacyjnej znajdującej się na działce inwestora, samochody już obecnie powodują pękanie ścian budynku mieszkalnego skarżącego i dodatkowy ruch pojazdów samochodowych do projektowanej stacji pogorszy tę sytuację. Na rozprawie przed Sądem, skarżący przedłożył kserokopię protokołu kontroli swojego budynku mieszkalnego z dnia 8 stycznia 2004r. przeprowadzonej przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Z protokołu tego wynika, że wewnątrz tego budynku występują pęknięcia ścian, stropu, nadproża okiennego. Nie przesądzając z jakiego powodu doszło do uszkodzeń domu skarżącego, bo kwestia ta nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie, stwierdzić należy, iż organ odwoławczy nie odniósł się w sposób prawidłowy do zarzutu skarżącego odnośnie uciążliwości związanej z zaprojektowanym dojazdem do stacji paliw. Twierdzenie, iż dojazd do projektowanej stacji gazowej odbywa się po nieruchomości inwestora, nie jest wobec tego drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. i w związku z tym nie jest normowana odległość dojazdów od budynków i granic, bo takie stanowisko zajął organ II instancji akceptując w tym zakresie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji pogląd organu I instancji, nie można uznać za wystarczające dla przyjęcia, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji została wydana bez naruszenia jednego z zasadniczych wymogów prawa budowlanego jakim stosownie do art.5 ust.1 pkt.1 lit.e jest obowiązek projektowania i budowania obiektów budowlanych wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony przed drganiami, a także zgodnie z treścią art.5 ust.1 pkt. 9 zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Także zgodnie z treścią art.6 zdanie pierwsze, ustawy Prawo budowlane z 1994r.dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5. Otóż treść decyzji organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego przedmiotowej stacji paliw i pozwolenia na jej budowę, nie zezwala Sądowi na odparcie zarzutu skargi, bo do tego on się w swej istocie sprowadza, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem cyt. wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt.1 lit. e i ust.1 pkt.9 a także art.6 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Organ II instancji, precyzując w swej decyzji szczegółowe warunki, jakie muszą zostać spełnione przez inwestora przy realizacji projektowanej inwestycji, w żaden sposób nie odniósł się do kwestii, czy w ogóle przedmiotowy obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, będzie źródłem drgań, czy też, jaki będzie wpływ tych drgań na sąsiadującą zabudowę. W ocenie Sądu, nie wyjaśnił tym samym, czy zaprojektowany obiekt budowlany zapewnienia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zwrócić należy uwagę, że artykuł 5 ust.1 pkt.9 w/w ustawy jest sformułowany w sposób ogólny, przykładowo jedynie wskazując, że przez to określenie należy rozumieć zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Z pewnością jednak treść tego przepisu nie wyklucza rozważenia czy planowana inwestycja nie będzie źródłem przynajmniej niektórych immisji określonych w art.144 Kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu organ odwoławczy powołując się w swojej decyzji jedynie na stanowisko organu I instancji, nie wyjaśnił, czy kontrolowana decyzja spełnia wymagania cyt. wyżej art.5 ust.1 pkt.1 lit.e i ust.1 pkt.9, bo nie wskazał w tym zakresie żadnych okoliczności i argumentów, z których by wynikało, że te wymagania zostały spełnione. W szczególności z raportu oddziaływania stacji na środowisko nie wynika jaki wpływ na sąsiednią zabudowę, w szczególności na budynek mieszkalny skarżącego będzie miał fakt, że dojazd pojazdów samochodowych, w tym cysterny z paliwem do stacji paliw, odbywać się będzie w odległości 1 m od tego budynku. Z treści raportu wynika tylko, ze stacja paliw oddalona będzie ok.73 m od drogi publicznej i 57 m od budynku skarżącego, co w ocenie autora raportu zmniejszy do minimum uciążliwość w stosunku do istniejącej i planowanej zabudowy, nie bierze jednak pod uwagę, że cały ruch samochodowy związany z działalnością tej stacji odbywać się będzie bezpośrednio przy budynku skarżącego. Organ odwoławczy, pomimo bardzo konkretnych zarzutów skarżącego w tym zakresie, nie poddał ich merytorycznej ocenie. Sprawa zatem nie została rozpatrzona w stopniu koniecznym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia i dlatego z uwagi na naruszenie wymagań określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 107§ 3kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 par.1 pkt.1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.z 2002r., nr 153, poz.1270 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art.152 w/w ustawy wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji, natomiast o zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art.200 tej ustawy.