II SA/Ke 196/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2006 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] wydaną przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z upoważnienia Starosty, podjętą w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wydaną w dniu [...] przez Kierownika PUP z upoważnienia Starosty, w przedmiocie przyznania M.G. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Wojewoda podał, że M. G. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 3 grudnia 2001r. i w tym samym dniu organ I instancji przyznał jej prawo do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ z przedstawionej przez nią dokumentacji wynikało, że wykazała wystarczający, bo wynoszący 30 lat, 3 miesiące i 24 dni okres uprawniający do tego zasiłku. Ponieważ z pisma ZUS Oddział K. z dnia 26 lipca 2005 r. oraz z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu RP-7 wystawionego przez byłego pracodawcę skarżącej e Przedsiębiorstwo T. wynikało, że okres zatrudnienia strony wynosił tylko 27 lat, 10 miesięcy i 8 dni, a okresy urlopu wychowawczego i bezpłatnego na których przebywała, nie pokrywały się z zapisami w świadectwie pracy, które przedłożyła w dniu rejestracji, PUP postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2005 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie prawa strony do zasiłku przedemerytalnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji potwierdził fakt przebywania przez stronę na urlopie bezpłatnym w okresie od 28 czerwca 1977 r. do 31 grudnia 1978 r. oraz na urlopach wychowawczych w dniach 15 października 1979 r. – 14 października 1982 r. i w dniach 12 sierpnia 1983 r. – 13 września 1986 r. co nie było wykazane w świadectwach pracy, którymi dysponował organ w dacie rejestracji. W konsekwencji decyzją z dnia [...] organ I instancji uchylił własną decyzję z dnia [...] i odmówił przyznania M. G. prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż ustalił, że strona w dniu rejestracji miała udokumentowany okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego w wysokości jedynie 26 lat i 5 miesięcy, podczas gdy minimalny okres wymagany do przyznania tego zasiłku wynosił 30 lat. W toku ponownego postępowania przeprowadzonego na skutek odwołania M.G., organ II instancji w oparciu o zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu RP-7 wystawione w dniu 16 lipca 2003 r. przez Przedsiębiorstwo T. oraz w oparciu o pisma tego przedsiębiorcy z dnia 11 sierpnia 2005 r. i z 29 września 2005 r. potwierdzające treść zaświadczenia RP-7 i wyjaśniające rozbieżność pomiędzy tymi dokumentami a wystawionymi wcześniej przez tę samą firmę świadectwami pracy ustalił, że M. G. przebywała na: urlopach macierzyńskich w okresie od 11 maja 1979 do 13 września 1979 r., od 31 marca 1983 do 3 sierpnia 1983 r. i od 9 czerwca 1986 do 14 września 1986 r., na urlopach wychowawczych od 15 października 1979 r. do 14 października 1982 r. i od 12 sierpnia 1983 r. do 31 grudnia 1991 r. ( w tym od 9 czerwca 1986 do 14 września 1986 r. na urlopie macierzyńskim) oraz na urlopie bezpłatnym okolicznościowym od 28 czerwca 1977 do 31 grudnia 1978 r. i od 15 października 1982 do 21 października 1982 r. Organ ustalił również, że jeden z udzielonych skarżącej urlopów wychowawczych, dotyczący jej syna M., ze względu na stan jego zdrowia stwierdzony zaświadczeniem lekarskim, został przedłużony na czas od 17 września 1989 do 9 czerwca 1992 r. W tym też czasie przysługiwał skarżącej pielęgnacyjny zasiłek rodzinny. W oparciu o takie okoliczności i na podstawie art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2, art. 24 ust. 2 i 4 i art. 37l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. Nr 58 z 2003 r. poz. 514, z późn. zm.) mającej w sprawie zastosowaniu na podstawie art. 25 ust. 1 i 30 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120/2004 poz.1252, organ II instancji ustalił, że strona posiadała w dniu rejestracji łącznie 25 lat, 11 miesięcy i 18 dni okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Przy obliczaniu tego okresu, oprócz czasu zatrudnienia w trzech zakładach pracy, organ uwzględnił maksymalny, sześcioletni okres przebywania przez stronę na urlopach wychowawczych i dodatkowo trzyletni okres przedłużenia urlopu wychowawczego ze względu na stan zdrowia dziecka, na które strona miała przyznany zasiłek pielęgnacyjny. Organ nie zaliczył natomiast do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego urlopów bezpłatnych, a także dalszego, przekraczającego 9 lat okresu przebywania na urlopach wychowawczych. W skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...], M. G. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i uznanie, iż skarżąca spełnia warunki do uzyskania zasiłku przedemerytalnego od dnia 4 grudnia 2001 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W skardze zarzuciła naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 i 8 kpa przez to, że organy administracji wadliwie ustaliły stan faktyczny pomijając fakt, że M. G. faktycznie była zatrudniona, pracowała i miała wymagany okres do przyznania jej prawa do wnioskowanego zasiłku. Naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa skarżąca upatrywała w tym, że w 2001 r. gdy składała wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, organy administracji nie zwróciły uwagi na wadliwość złożonych przez nią dokumentów i ich nie kwestionowały, choć powinny "odpowiednio zinterpretować jej prośbę o pozytywne załatwienie sprawy". Gdyby wówczas została poinformowana o niespełnianiu warunków do przyznanie tego zasiłku, to nie złożyła by wniosku o niego tylko dopracowała brakujące lata. Poza tym w 2001 r. nie były wymagane takie dokumenty, jak w 2005 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Organ dodał, że zarzuty skargi nie odnoszą się do istoty sprawy, tj. faktu przebywania przez skarżącą na urlopach wychowawczych i bezpłatnych, których to faktów skarżąca nie neguje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Na wstępie należy stwierdzić, że właściwy, określony na podstawie art. 150 § 1 kpa organ, z zachowaniem pięcioletniego terminu określonego w art. 146 § 1 kpa, i w oparciu o rzeczywiście istniejącą w sprawie, ustawową przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie prawa strony do zasiłku przedemerytalnego. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, organ wydał trafną, opartą na treści art. 151 § 1 pkt 2 decyzję. W toku przeprowadzonego postępowania organ I, a potem II instancji prawidłowo, w oparciu o niekwestionowane dowody ustalił stan faktyczny sprawy, którego skarżąca w istocie nie kwestionowała ani w odwołaniu, ani w skardze. Choć bowiem M. G. sformułowała w skardze zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego, to oprócz gołosłownego stwierdzenia, że miała wymagany okres do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, nie wyjaśniła co konkretnie zostało wadliwie przez organy ustalone i na czym ta wadliwość miała by polegać. Natomiast z dalszej części skargi zdaje się wynikać, że skarżąca w rzeczywistości nie kwestionuje ustaleń organów co do nie spełnienia przez nią przesłanki czasowej wymaganej do przyznania przedmiotowego zasiłku, skoro ma zastrzeżenia do faktu nie powiadomienia jej w 2001 r. o jej zbyt krótkim stażu i pisze, że gdyby została o tym poinformowana, to w ogóle nie składała by wniosku o ten zasiłek. Co do twierdzenia skarżącej, że "faktycznie była zatrudniona, pracowała" należy stwierdzić, że przy braku uściślenia jak długo taki stan trwał, nic ono do sprawy nie wnosi, skoro nikt faktu jej pracy i zatrudnienia nie kwestionuje. Ponieważ również przeprowadzona przez sąd z urzędu kontrola wykazała, że rozpatrujące sprawę organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz podjęły w sprawie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, sąd uznał ustalenia faktyczne organu za niewadliwy i znajdujące potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Również dokonana przez organ ocena prawna sprawy nie była wadliwa. Organ właściwie zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego tj. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. Przyczyną zastosowania w sprawie takich właśnie przepisów była data rejestracji M.G. w PUP w dniu 3 grudnia 2001 r. (art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) oraz fakt utraty mocy prawnej art. 37j tej ustawy z dniem 1 stycznia 2002 r. na podstawie art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154/2001 poz. 1793 ze zm.). Podstawą prawną zastosowania w sprawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu był przepisu art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120/2004 poz.1252). Zgodnie z nim do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 1 sierpnia 2004 r.) stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z racji wznowienia postępowania w niniejszej sprawie wszczętej w 2001 r., dotyczącej przyznania M. G. zasiłku przedemerytalnego, organy administracji na podstawie art. 149 § 2 kpa miały podstawy do przeprowadzenia ponownego postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W toku tego postępowania miały więc obowiązek zastosowania przepisów dotychczasowych w myśl przytoczonego przepisu intertemporalnego. Oceniając sprawę na podstawie przepisów powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, Wojewoda prawidłowo zastosował przepisy art. 37j ust. 1 i 2 tej ustawy z których wynika 30 letni okres uprawniający skarżącą do zasiłku, względnie okres 25 lat, w tym przynajmniej 15 lat wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, co w przypadku skarżącej nie miało miejsca. Organ II instancji właściwie też uwzględnił treść art. 24 ust. 2 i 4 tej ustawy, zgodnie z którym do okresu uprawniającego do zasiłku nie zalicza się okresu urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, a zalicza się m. in. okresy urlopów wychowawczych, z tym że bez względu na liczbę dzieci w wymiarze maksymalnie do 6 lat, przy czym okres ten może być zwiększony dodatkowo do 3 lat na każde dziecko, jeżeli ze względu na jego stan fizyczny, psychiczny lub psychofizyczny przysługuje na nie pielęgnacyjny zasiłek rodzinny. Ponieważ przy zastosowaniu wskazanych przepisów okazało się, że łączny okres uprawniający do zasiłku posiadany przez skarżącą w dniu rejestracji w PUP wynosił 25 lat, 11 miesięcy i 18 dni, organ II instancji zgodnie z prawem uznał, że organ I instancji miał podstawy do stwierdzenia, iż M. G. nie spełniła warunków uprawniających do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Warto dodać, że nawet gdyby zaliczyć skarżącej wszystkie okresy przebywania przez nią na urlopach wychowawczych, to i tak nie wylegitymowała by się wymaganym, trzydziestoletnim okresem uprawniającym do tego zasiłku. Okres urlopu wychowawczego na którym przebywała skarżąca, a który nie został zaliczony do okresu od którego zależy prawo do zasiłku przedemerytalnego, wynosił bowiem 2 lata, 9 miesięcy i 28 dni. Po zsumowaniu tego okresu z okresem ustalonym przez organ II instancji, łączny okres pracy i urlopów wychowawczych skarżącej wynosił by w dalszym ciągu mniej niż wymagane 30 lat (25 lat, 11 miesięcy, 18 dni + 2 lata, 9 miesięcy i 28 dni = 28 lat, 9 miesięcy i 16 dni). Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że w większości nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, lecz wcześniejszego postępowania zakończonego uchyloną decyzją z dnia [...] przyznającą skarżącej zasiłek przedemerytalny. Ponieważ nie ta decyzja była przedmiotem kontroli sądu, takie zarzuty nie miały w sprawie znaczenia. Podnoszony przez skarżącą fakt istnienia rozbieżności pomiędzy wyliczeniami okresów zatrudnienia i urlopów M.G., dokonywanymi przez Powiatowy Urząd Pracy i jednostki ZUS, wynikał z różnych celów jakim służyły te wyliczenia. ZUS wyliczał skarżącej okresy uprawniające do emerytury, do czego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społeczny (Dz. U. Nr 39/2004 poz. 353 ze zm.). PUP natomiast stosował wskazane wyżej przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Poza tym nawet jeżeli zaistniały by w sprawie jakieś rozbieżności pomiędzy wyliczeniami dokonywanymi przez różne organy stosujące te same przepisy, to okoliczność ta nie miałaby dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia, skoro wyliczenie dokonane w zaskarżonej decyzji okazało się poprawne. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami).