II SA/Ke 198/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 198/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant: Referent stażysta Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi L. O., J. O. i D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] numer [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L. O. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Starosta na podstawie art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, odmówił stwierdzenia prowadzenia przez L. T. O. uprawy leśnej na obszarze 1,4753 ha na działkach położonych w obrębie K., gmina B. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że decyzją z [...] wyraził zgodę na przeznaczenie gruntu rolnego o pow. 1,9153 ha do zalesienia, a w wyniku lustracji przeprowadzonej dnia [...] przyjęto typ siedliskowy i zredukowano powierzchnię zalesienia do 1,4753 ha, ze względu na istniejąca już uprawę sosnową. Właścicielka zalesionego gruntu, L. O. poinformowała Starostwo o zakończeniu zalesiania, a także o tym, że przedmiotowe działki zbyła umowa darowizny na rzecz córki J. O. oraz na rzecz syna D. O. Ponieważ przed otrzymaniem decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej L. O. zbyła nieruchomość, nie zostały spełnione warunki do uznania zalesienia za prawidłowe, gdyż grunty te nie są w posiadaniu właściciela, który otrzymał decyzję Starosty o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz dla którego sporządzony został plan zalesienia. Ponadto wskutek dokonanych oględzin organ stwierdził, że schemat rozmieszczenia sadzonek i skład gatunkowy uprawy jest nieprawidłowy, a zatem nie zostały spełnione warunki określone w art. 4 ust. 3 ustawy. Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez L.O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu organ powołując przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia podniósł, że podstawową kwestią sporną jest to, czy istnieje możliwość stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej dla osoby nie będącej w dacie wydania takiej decyzji - właścicielem gruntu. W tym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko organu I-szej instancji, że zmiana właściciela nieruchomości przed wydaniem decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej stanowi przeszkodę do wydania decyzji stwierdzającej prowadzenie przez właściciela gruntu uprawy leśnej. Zdaniem organu, konkretne uprawnienia dla konkretnej osoby wynikają wprost z decyzji administracyjnej i nie można za zasadne uznać twierdzeń odwołującej, iż wraz z dokonaniem darowizny na rzecz dzieci przekazała uprawnienia wynikające z zalesienia gruntu. W tych okolicznościach, bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji organu I-szej instancji są zarzuty sformułowane w odwołaniu, aczkolwiek organ podkreślił, że nie ma podstaw do kwestionowania ustaleń zawartych w protokole z dnia [...] odnośnie nieprawidłowości w uprawie, które stwierdzone zostały przy udziale kompetentnych osób. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli L. O., J. O. i D. O. zarzucając rażące naruszenie prawa, które miało wpływ na treść decyzji, a w szczególności art. 28, 30 § 4, 61,62 i 66 kpa wynikające z błędnej interpretacji przepisów i ich niestosowania, a w szczególności: - nie dopuszczenie w charakterze stron następców prawnych nieruchomości, - nie rozpoznawanie sprawy z udziałem wszystkich stron, - nie uwzględnienie przejścia praw i uprawnień po wszczęciu postępowania administracyjnego a przed "pełnomocnym" zakończeniem postępowania, a także przepisów art. 155 i 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie załatwienie sprawy w tym trybie mimo, że skarżący jako strona oraz następcy prawni wyrażali zgodę na zmianę decyzji, a przepisy szczególne się temu nie sprzeciwiają. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli wskazane w jej uzasadnieniu. Sądowa kontrola decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz,U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując tak rozumianej kontroli poddanego pod osąd orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzić należy w pierwszym rzędzie, że przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz.U. nr 73, poz. 764 ze zm.), nie obowiązywały już w dacie, w której rozstrzygał organ odwoławczy. Stosownie bowiem do art. 15 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz.U. nr 229, poz. 2273 ze zm.), ustawa o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia straciła moc z dniem 15 stycznia 2004 r. Wprawdzie art. 14 ust. 3 ustawy z 28 listopada 2003 r. zawierał przepis przejściowy nakazujący do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia jej w życie stosować przepisy dotychczasowe, dotyczył on jednak tylko spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia, objętych przepisami ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( a więc określonych w art. 3 tej ustawy ). Nie ma zatem podstaw, aby stosować to uregulowanie do sprawy niniejszej, w której materialno-prawną podstawą orzekania przez organ I-szej instancji był przepis art. 6 ustawy z 8 czerwca 2001 r. Niewątpliwie owej zmiany przepisów pomiędzy decyzją organu I-szej instancji a własnym rozstrzygnięciem nie spostrzegł organ odwoławczy, orzekając w oparciu o nie obowiązujące już prawo. Z uwagi zaś na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i związaną z tym konieczność dwukrotnego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy - organ ten obowiązany jest zawsze taką zmianę uwzględnić i w zależności od okoliczności wydać stosowne rozstrzygnięcie. Ponieważ uchybienie prawu materialnemu, jakiego dopuścił się organ kolegialny stosując nie obowiązujące już przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia miało wpływ na wynik sprawy, zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 ustawy o p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie o kosztach w art. 200 ustawy. Orzekając ponownie, organ II-giej instancji wyda stosowne rozstrzygniecie uwzględniając zmianę przepisów prawa.