II SA/Ke 199/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania A. Spółki z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Starosty P. z dnia [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej "G.", w skład której wchodzą: wieża stalowa, kontener technologiczny oraz system anten, na działce nr 1054 położonej w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ przytoczył przebieg postępowania i ustalił, że dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja obowiązuje miejscowy plama zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "D." na obszarze Gminy P. i B., uchwalony uchwałą Nr XIX/147/200 Rady Miejskiej w P. z dnia 2 czerwca 2000r.( Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego Nr 36 poz. 348 ) wraz ze zmianą tego planu zatwierdzoną uchwałą Nr XXXVIII/355/09 Rady Miejskiej w P. z dnia 15 października 2009r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 500 z dnia 15 października 2009r. pod poz. 3675. Przeprowadzona analiza wykazała, że działka Nr 1054 położona w W. znajduje się w obszarze, oznaczonym na rysunku planu jako A141RO, 4ZL, 1PE/ZL, RL, W. Z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego integralną część projektu budowlanego wynika, że stacja bazowa zlokalizowana ma być na części działki Nr 1054, która to część położona jest na terenie oznaczonym symbolem A141 RO. Z ustaleni tekstowych zawartych w § 13 ( ustalenia szczegółowe) planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż teren oznaczony tym symbolem jest terenem istniejących ogrodów i sadów przydomowych do zachowania bez zmiany funkcji. W ustaleniach ogólnych planu ( § 9) dopuszczono możliwość realizacji nietrwałych ( łatwych do rozbiórki lub przeniesienia) urządzeń i obiektów produkcji rolnej, jak tuneli foliowych oraz obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem leśnym, pod warunkiem, że nie spowoduje to kolizji z innymi ustaleniami planu, ale tylko na terenach upraw rolniczych i łąk. Ustalenia wynikające ze zmiany planu dokonanej uchwałą z dnia 15.10.2009r. w § 12 ust. 1 pkt 2 dopuszczają możliwość lokalizacji stancji przekaźnikowych telefonii komórkowych w wyznaczonej strefie, jednakże teren wskazany pod inwestycję znajduje się poza tą strefą. Tak więc realizacja przedmiotowej inwestycji na wskazanym fragmencie działki Nr 1054 naruszałaby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto Wojewoda wskazał, że słusznie organ I instancji odstąpił od zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, ponieważ, jak wynika z oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestor posiada prawo do dysponowania tylko częścią działki 1054 położonej w W.. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze A. Spółka z o. o. w W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, polegające na wadliwej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniem § 9 ust. 3 pkt "c" Uchwały Nr XIX/147/2000 Rady Miejskiej w P. z dnia 2 czerwca 2000r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Terenu Górniczego "D." oraz naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami skarżąca domagała się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że jego zdaniem brak jest podstaw w przepisach ustawowych do wprowadzania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu lokalizacji wież urządzeń radiokomunikacyjnych, co oznacza, że przepis § 9 ust. 3 pkt "c" miejscowego planu, który zakazuje realizacji inwestycji o charakterze trwałym jak i trwałych obiektów kubaturowych, jest nieważny. Z art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika bowiem dopuszczalność wprowadzania zakazu realizacji określonych przedsięwzięć. Jedynym ograniczeniem są przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym...( Dz. U. Nr 167 poz. 1399), która w sprawie nie ma zastosowania. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2010r. skarżąca dodatkowo zarzuciła organowi błędną interpretację § 9 ust. 3 pkt "c" planu i przeprowadzając analizę pojęcia "obiekt kubaturowy" zarzuciła, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest takim obiektem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zawartym w niej zarzutom organ w sposób wszechstronny wyjaśnił wszystkie istotne w sprawie okoliczności, poczynił w oparciu o zebrany materiał prawidłowe ustalenia, a wydana przez niego decyzja nie narusza prawa, w tym w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. Nr 156 z 2006r. poz. 1118). Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego między innymi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego przepisu, jak i z przepisu art. 35 ust. 4 a contrario, wynika, iż w sytuacji, gdy projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności, gdy obowiązujący plan nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie, na którym inwestor zamierza ją zrealizować, organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z dołączonym do wniosku projektem budowlanym oraz stanowiącym jego część projektem zagospodarowania terenu, skarżąca Spółka zamierza zrealizować inwestycję, polegającą na budowie stacji telefonii komórkowej na części działki nr 1054 położonej w Woli Zagojskiej. Ta zaś część nieruchomości położona jest na terenie, który nie został objęty uchwałą Rady Miejskiej w Pińczowie z dnia 15 października 2009r., zmieniającą miejscowy plan zagospodarowania uchwalony uchwałą z dnia 2 czerwca 2000r., w związku z czym ma do niej zastosowanie plan w jego brzmieniu wynikającym z uchwały z 2000r. Stosownie do planu ta część działki nr 194 jest położona na terenie oznaczonym symbolem A141 RO – "tereny istniejących ogrodów i sadów przydomowych do zachowania bez zmiany funkcji". Jak z powyższego wynika, takie określenie przeznaczenia terenu nie dopuszcza możliwości usytuowania w tym miejscu stancji bazowej telefonii komórkowej. Skarżąca, uzasadniając swoje prawo do zlokalizowania na tym terenie inwestycji, odwołuje się do § 9 ust. 3 pkt "c" planu, z tym, że w skardze podnosi zarzut, że przepis ten jest jej zdaniem nieważny z uwagi na jego sprzeczność z Konstytucją, natomiast w piśmie procesowym z dnia 12 maja 2010r. wywodzi, iż skoro ten przepis zabrania tylko budowy obiektów kubaturowych, to nie dotyczy on przedmiotowej inwestycji. Aby odnieść się do tych zarzutów przytoczenia wymaga treść całego § 9 Uchwały Nr XIX/147/2000 Rady Miejskiej w Pińczowie z dnia 2 czerwca 2000r., który brzmi: 1. Tereny upraw rolniczych i łąk położone w obrębie granicy terenów przeznaczonych do zalesienia można użytkować bez ograniczeń w sposób dotychczasowy. 2. Dopuszcza się możliwość realizacji nietrwałych ( łatwych do rozbiórki lub przeniesienia) urządzeń i obiektów produkcji rolnej jak np. : tuneli foliowych oraz obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem leśnym – pod warunkiem, ze nie spowoduje to kolizji z innymi ustaleniami planu. 3. Zakazuje się realizacji inwestycji o charakterze trwałym jak: a) zakładanie sadów i trwałych plantacji wieloletnich, b) melioracji rolniczej gruntów c) wznoszenia trwałych obiektów kubaturowych, d) realizacji urządzonych dróg gospodarczych. 4 . Zalesianie terenów przeznaczonych na cele leśne winno być realizowane przy uwzględnieniu następujących zasad: a) ograniczenie kolizji s sąsiadująca funkcją rolniczą, b) odległość pierwszej linii drze od granicy z działką rolniczą winna być uzgodniona na piśmie z właścicielem tej działki, zaś w przypadku braku takiego uzgodnienia, odległość ta nie może być mniejsza niż 5 m. W świetle takiego uregulowania nie może budzić żadnych wątpliwości, na co zwrócił już uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż dotyczy ono terenów upraw rolniczych i łąk położonych w obrębie granicy terenów przeznaczonych do zalesienia. Teren określony symbolem A141 RO nie jest takim terenem, dlatego też żaden z przepisów tego paragrafu nie ma do niego zastosowania. W związku z tym bezprzedmiotowe są rozważania, czy § 9 ust. 3 pkt "c", wprowadzający zakaz wznoszenia trwałych obiektów kubaturowych, odnosi się również do stacji telefonii komórkowej, a także, czy przepis ten jest zgodny z Konstytucją RP. Jedynie na marginesie wskazać należy, iż z uzasadnienia skargi wynikałoby, że zdaniem skarżącej Spółki ma ona prawa prawo do lokalizowania stacji telefonii komórkowej w każdym miejscu, bez względu na przeznaczenie danego terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu pogląd taki jest niczym nieuzasadniony. Nadto dodatkowo wskazać należy, na co zwrócił również uwagę organ odwoławczy, że uchwałą z dnia 15 października 2009r., zmieniającą plan zagospodarowania przestrzennego, została wyznaczona strefa, w której dopuszczalna jest między innymi lokalizacja stacji telefonii komórkowych. Tak więc gmina nie wprowadziła całkowitego zakazu lokalizowania takich inwestycji. Ponieważ jednak ani część działki nr 1054, do której skarżąca posiada prawo do dysponowania nią na cele budowlane i na której chciałaby zrealizować inwestycję, ani też pozostała część działki nr 1054, która położona jest na terenie objętym uchwałą z dnia 15 października 2009r., nie leży w tej wyznaczonej strefie, prawidłowo organy odmówiły zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę stacji w tym miejscu. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).