II SA/Ke 199/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Kielcach działającego z upoważnienia Starosty Kieleckiego z dnia 16 stycznia 2026 r. znak: [...] w przedmiocie przesłania odwołania postanawia: odrzucić skargę. A. A. 14 stycznia 2026 r. (data wpływu) wniosła odwołanie od decyzji Starosty Kieleckiego z 30 grudnia 2025 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku. W piśmie z 16 stycznia 2026 r. znak: [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Kielcach działający z upoważnienia Starosty Kieleckiego, na podstawie art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U.2025 r. poz. 1691) dalej: "k.p.a." przekazał powyższe odwołanie organowi odwoławczemu - Wojewodzie Świętokrzyskiemu. Organ wskazał, że po zapoznaniu się z treścią odwołania oraz kompletem dokumentów oraz mając na uwadze stan faktyczny sprawy, nie znalazł podstaw do rozstrzygnięcia sprawy w myśl art. 132 § 1 k.p.a. Omawiane wyżej pismo zostało do wiadomości doręczone A. A., która następnie 13 lutego 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, za pośrednictwem organu I instancji, skargę na "decyzję Wojewody Świętokrzyskiego wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty Kieleckiego". Wymieniając załączniki skargi, skarżąca pod pozycją 3 wskazała "decyzję Wojewody Świętokrzyskiego" (k. 8 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przede wszystkim należy zaznaczyć, że wbrew twierdzeniu skarżącej nie wywiodła ona skargi na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego – która została wydana 17 lutego 2026 r., a więc już po wniesieniu skargi z 13 lutego 2026 r. - lecz na pismo informujące o przekazaniu temu organowi odwołania oraz o braku podstaw do zastosowania przez organ I instancji art. 132 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Wniesienie odwołania powoduje, że na organie I instancji spoczywa obowiązek przesłania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu (art. 133 k.p.a.), chyba że organ I instancji uzna, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie i wyda nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję (art. 132 § 1 k.p.a.). Z treści powyższych regulacji wynika, że realizując wobec odwołania skarżącej obowiązek wynikający z art. 133 k.p.a., organ I instancji wystosował do Wojewody Świętokrzyskiego pismo przekazujące to odwołanie, celem jego merytorycznego rozpoznania. Pismo to miało charakter pisma przewodniego dla przekazywanej organowi odwoławczemu wraz z odwołaniem dokumentacji, a skarżącej - jako stronie postępowania zostało doręczone jedynie do wiadomości. W świetle art. 133 k.p.a. nie budzi wątpliwości, że przekazanie odwołania organowi odwoławczemu przez organ pierwszej instancji nie następuje w drodze decyzji administracyjnej ani postanowienia. Przekazanie środka odwoławczego nie jest również innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem nie ma charakteru władczego oraz nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. Czynność taka jest jedynie etapem postępowania odwoławczego i nie powoduje nawiązania żadnego stosunku administracyjnego, z którego wynikałyby dla strony jakieś uprawnienia lub obowiązki. W konsekwencji ustawodawca nie przewidział kontroli takiej czynności (pisma) w ramach kognicji sądu administracyjnego (zob. wyrok WSA w Lublinie z 30 czerwca 2020 r., II SA/Lu 385/20, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.