II SA/Ke 20/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2011r. sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. II SA/Ke 20/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Z. B., uchylił decyzję Starosty K. z dnia 16 września 2010 r. znak GN.I.7221-4-49/10 w pkt 1 i w tym zakresie orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie D. gm. M., oznaczonej jako działka nr 172, stanowiącej własność Z. B., poprzez udzielenie A. Sp. z o.o. w T. w K., zezwolenia na przeprowadzenie przez nieruchomość gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 mm MOP 6,0 MPa relacji od m. P. gm. W. - do m. D. gm. M., ustanawiając strefę kontrolowaną 6 metrów szerokości w odległości 229 metrów od zachodniej granicy działki nr 172. W pozostałym zakresie, zaskarżoną decyzję organ II instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda ustalił, że pismem z dnia 30 czerwca 2010r. A. Sp. z o.o. w T. w K. (zwana dalej KSG) wystąpiła do Starosty K. o wydanie na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.10.102.651 j.t.), zwanej dalej ugn: 1. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie przez nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 MOP 6,0 MPa relacji od m. P. gm. W. - do m. D. gm. M., dla zasilania w gaz miasta Kielce i gmin sąsiednich oraz ustanowieniu pasa strefy kontrolowanej gazociągu o szerokości 6,0 m (po 3,0 m od gazociągu) dla gazociągu wysokiego ciśnienia wynikającej z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, 2. ustanowienia pasa szerokości 10 m jako czasowy zarząd na czas budowy tj. ok. 12 miesięcy dla wybudowania gazociągu oraz o nadanie decyzji, na podstawie art. 122 ugn, rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto wniosła o ujawnienie nabytych praw w księgach wieczystych. Do w/w wniosku dołączono stosowne dokumenty, w tym także przedstawiono przebieg rokowań. Przytaczając treść przepisów art. 112, art. 113 ust. 1 i art. 124 ugn, organ odwoławczy wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest jedną z form wywłaszczenia zdefiniowanego w art. 112 ust. 2 ugn, polegającą na ograniczeniu prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Ograniczenie takie może nastąpić również na rzecz innych, niż Skarb Państwa i jednostka samorządu terytorialnego, podmiotów realizujących cel publiczny. Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy organ II instancji podniósł, że przedmiotowa inwestycja została ujęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy nr V/32/03 z dnia 6 lutego 2003r., w sprawie uchwalenia zmiany nr 56 w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy M., co daje inwestorowi podstawę do wystąpienia o wydanie decyzji w trybie art. 124 ugn. Precyzyjny przebieg projektowanego gazociągu wraz z granicą inwestycji z obszarem oddziaływania uwidocznione zostały w załączniku graficznym do projektu sporządzonym na podkładzie mapy ewidencyjnej. Realizacja inwestycji mieści się w katalogu celów publicznych zgodnie z art. 6 pkt 2 w/w ustawy, który do nich zalicza także m.in. budowę ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organ odwoławczy wskazał, że w art. 124 ugn uregulowano jeden ze szczególnych przypadków wywłaszczenia. Szczególność ta wyraża się tym, że obowiązują tu odmienne - niż przy wywłaszczeniu właściwym - zasady i tryb obciążania nieruchomości w postaci ograniczenia sposobu korzystania z niej oraz ustalanie i wypłata odszkodowań z tego tytułu, bądź związanych z ewentualną utratą wartości nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 124 pkt 3 w/w ustawy udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie w/w prac. Zgodę o której mowa w art. 124 ust. 1 ugn należy rozumieć jako zawarcie umowy cywilnoprawnej, która pozwoli w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne określone w art. 6 ugn, przy czym przepis art. 124 ust. 3 ugn nie precyzuje formy ani charakteru prawnego, jakie powinna mieć propozycja dotycząca uzyskania zgody. Wojewoda wskazał, że analogicznie do wniosków wynikających z art. 114 ugn przyjąć należy, że obowiązek przeprowadzenia rokowań zostaje spełniony, gdy ze złożonego właścicielowi przez podmiot określony w ust. 1 oświadczenia wynika, że zostały nim objęte okoliczności zawarte w ust. 1 art. 124 ugn. Art. 124 ust. 3 ugn nie precyzuje formy, jaką powinny mieć dokumenty z przebiegu rokowań, które należy dołączyć do wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia. Organ odwoławczy podkreślił, że z załączonej do wniosku oferty jednoznacznie można ustalić przedmiot umowy (precyzyjnie ustalony przebieg gazociągu na dołączonym fragmencie projektu), natomiast czytelne warunki związane z zakładaniem na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu zawarte zostały w projekcie umowy, w tym m.in.: kwota wynagrodzenia, termin jego wypłaty, pas czasowego zajęcia na okres budowy, pas trwałego ograniczenia (uwidoczniony na załączniku graficznym do umowy), jak też ewentualne udostępnienie nieruchomości związane z konserwacją. Nie ulega więc wątpliwości, że właściciel zapoznał się z prawidłowo przedstawionym przez inwestora przedmiotem i zakresem prac inwestycyjnych obejmujących działkę nr 172. Odnosząc się do zarzutów Z. B. Wojewoda wskazał, że skarżący udzielenie zgody uzależnia od załatwienia wszelkich konfliktów i sporów, jakie prowadzi przed organami administracji publicznej oraz spółdzielnią mieszkaniową, które w żaden sposób nie leżą w kompetencji organów prowadzących niniejsze postępowanie administracyjne. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie zbadanie prawidłowości postępowania zakończonego decyzją Starosty K., na podstawie przepisów działu III rozdziału 4 ugn. Tak więc próba wyjaśnienia zmian w modernizacji gruntów dla działek stanowiących własność Z. B., jak też spory pomiędzy Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, nie mogą być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu. Zakaz ten wynika wprost z art. 1 kpa. W przekonaniu organu II instancji o braku dobrej woli do ugody skarżącego świadczy niewspółmiernie wysoka cena w stosunku do wartości proponowanego przez inwestora wynagrodzenia za działkę w przedmiotowej części leśną, dla której to części nie ma w chwili obecnej dokumentów wskazujących na możliwość zmiany przeznaczenia na tereny inwestycyjne. Z. B. na etapie rokowań zażądał wynagrodzenia w wysokości 100 zł/m², natomiast na etapie prowadzonego już przez Starostę K. postępowania administracyjnego - 200 zł/m2. Stawki te wnioskodawca określił na podstawie cen gruntów w gminie M. przeznaczonych pod zabudowę. Mając więc na uwadze przedłożone przez inwestora dokumenty z przebiegu rokowań, stwierdzić należy, że spełniają one ustawowe wymogi w tym zakresie i nie ma podstaw do ich kwestionowania. Precyzyjnie określony został przedmiot i zakres inwestycji oraz kwota wynagrodzenia z tego tytułu. Analizując zaplanowany przebieg gazociągu organ odwoławczy ustalił, że przecina on działkę na głębokości około 229 m od jej zachodniej granicy. Działka ta w przeważającej części stanowi las. Tak więc w niniejszym przypadku kwestia związana z przesunięciem gazociągu w żaden sposób nie wpłynie na zmniejszenie uciążliwości, zaś jedyną uciążliwością będzie strefa ograniczonego użytkowania pasa terenu. Przebieg gazociągu nie spowoduje bowiem żadnej innej szkody, tak jak to ma miejsce w przypadku terenów inwestycyjnych. Tak więc uznać należy, iż projekt przebiegu gazociągu wykonany został zgodnie z planem miejscowym oraz w sposób jak najmniej ingerujący w prawo własności działki nr 172. Odnosząc się do kwestii związanych z odszkodowaniem oraz przywróceniem nieruchomości do stanu poprzedniego, podnoszonych przez właściciela w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 124 ust. 4 ugn na osobie lub jednostce organizacyjnej, występującej o zezwolenie na przeprowadzenie ciągów i przewodów ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu prac. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, to właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje odszkodowanie ustalone stosownie do art. 128 ust. 4 ugn. Wysokość odszkodowania może bowiem zostać określona w odrębnej decyzji, jednakże dopiero po zakończeniu realizacji inwestycji i po stwierdzeniu, że przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. Za podstawą takiej kolejności rzeczy przemawia brak możliwości oszacowania wartości poniesionych szkód jak też obiektywnej oceny zmniejszenia się wartości nieruchomości przed realizacją w/w inwestycji. Wojewoda wyjaśnił, że zaskarżona decyzja organu I instancji została uchylona w punkcie 1 z powodu naruszenia przepisu materialnego, a mianowicie § 9 pkt 6 ppkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Powyższy przepis wskazuje bowiem, że dla gazociągów podwyższonego średniego ciśnienia i gazociągów wysokiego ciśnienia, o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN": powyżej DN 150 do DN 300 włącznie - strefa kontrolowana wynosi 6 metrów. Zatem Starosta Kielecki orzekając o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, bezprawnie rozszerzył strefę kontrolowaną z 6 metrów do 10 metrów. Odnosząc się natomiast do wniosku inwestora, który wnosi o ustanowienie pasa szerokości 10 metrów jako czasowy zarząd na czas budowy na terenach leśnych, tj. 12 m-cy dla wybudowania gazociągu, organ II instancji stwierdził, że wniosek w tym zakresie nie może być uwzględniony z uwagi na fakt, iż przepis art. 124 ugn nie dopuszcza czasowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zdaniem Wojewody, zasadna jest również odmowa nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przytaczając treść art. 124 ust. 1a ugn Wojewoda wyjaśnił, że jeśli inwestor uznał, iż istnieją uzasadnione przesłanki wskazujące celowość niezwłocznego rozpoczęcia realizacji inwestycji, winien wystąpić do organu I instancji w trybie art. 124 ust. 1a ugn o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości. Wniosek w tym zakresie jednak nie został złożony. Ponadto organ nadmienił, że zastosowanie w/w przepisu i wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wraz z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w art. 108 Kpa lub w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Skargę na powyższe rozstrzygniecie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Z. B.. Skarżący zarzucił, że art. 124 § 1 ugn odnosi się do przypadku, gdy właściciel w ogóle nie zgadza się na ograniczenie korzystania z jego nieruchomości, tymczasem on taką zgodę wyraża, ale pod pewnymi warunkami. Podkreślił, że do zawarcia umowy nie doszło z winy inwestora, który chciał mu zapłacić odszkodowanie w wysokości 50 zł za metr bieżący, podczas gdy on uważa, że jedynym słusznym odszkodowaniem jest zapłata za metr kwadratowy. Dalej wskazał, że zarówno Starosta jak i Wojewoda nie odnieśli się do pisma Wójta Gminy M. informującego, że jego działka nie może być przekwalifikowana na budowlaną, gdyż jest położona w strefie drogi krajowej i gazociągu wysokoprężnego. Skarżący stwierdził, że skoro KSG przyznała, że po wybudowaniu nowego gazociągu, stary gazociąg ma być zlikwidowany, to okoliczność ta powinna być wskazana w umowie wraz z określeniem, na jaki okres jest zawierana, co zdaniem autora skargi uniemożliwi zaniżanie wartości działki. W przekonaniu skarżącego najbardziej sprawiedliwym wyjściem byłoby zastosowanie się do art. 21 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie za słusznym odszkodowaniem, a w niniejszym przypadku słusznym odszkodowaniem nie jest zapłata za metr bieżący. Ponadto Z. B. zarzucił, że z decyzji organu odwoławczego wynika, że planowany gazociąg ma przebiegać w odległości 229 m od granicy zachodniej działki. Tymczasem z dołączonej do umowy mapy wynika, że odległość ta wynosi 237,5 metra, a z drugiej mapy ewidencyjnej, że 335 m. W przekonaniu skarżącego organ I instancji nie wyjaśnił kwestii zmiany powierzchni działek 172 i 173, a jest to o tyle istotne, że obie te działki od ponad 50 lat nie były wykorzystywane pod żadne inwestycje. Następnie skarżący podał, że nie została mu doręczona żadna decyzja z dnia 6 sierpnia 2010 r. i nie składał od niej odwołania. Z. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o spowodowanie wyjaśnienia powyższych kwestii oraz o zwrócenie się do ZUS-u o udzielenie odpowiedzi na pisma skarżącego oraz do Spółdzielni "Pionier" o przedstawienie dowodów na to, że wykluczenie skarżącego jest zgodne ze statutem spółdzielni. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialną podstawą orzekania w sprawie jest przepis art. 124 ust. 1 ugn. Zgodnie z nim starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając na uwadze treść cytowanego przepisu podkreślić należy, że zezwolenie może być udzielone tylko wówczas, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyrażają zgody na budowę i zakładanie urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ugn. Zgoda ta musi być wyrażona w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Warto także zauważyć, że celem ustawodawcy przy stanowieniu zasad dotyczących wywłaszczania nieruchomości w rozumieniu art. 112 ust.2 ugn, było usprawnienie procedury mającej na celu realizację celów publicznych. Przepis art. 112 ust. 3 tej ustawy stanowi, że wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Zgodę, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 należy zatem rozumieć jako zawarcie umowy cywilnoprawnej, która pozwoli w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne, określone w art. 6 ugn. Dlatego oświadczenie woli właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu winno być na tyle jasne i czytelne, aby nie wywoływało najmniejszych wątpliwości co do istnienia po jego stronie zgody na odjęcie przysługującego mu prawa bądź jego ograniczenie. Nie ulega wątpliwości, że w stanie faktycznym sprawy skarżący zgody, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ugn, nie wyraził. Negocjacje przeprowadzone przed wszczęciem postępowania nie doprowadziły do zawarcia umowy, na podstawie której inwestor mógłby zrealizować cel publiczny ujęty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w Masłowie nr N/32/03 z dnia 6 lutego 2003r. w sprawie uchwalenia zmiany nr 56 w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy M. (nie może być bowiem sporu co do tego, że budowa gazociągu jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn). Jak wynika przy tym z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, zawarciu umowy stanął na przeszkodzie brak zgodnych stanowisk stron w zakresie ustalenia kwoty odszkodowania za zajęcie działki nr 172 położonej w Dąbrowie gm. M. pod budowę sieci gazowej. Jak już wyżej wspomniano, chodzi o zawarcie umowy cywilnoprawnej, czyli polegającej na wyrażeniu przez obie strony zgodnego oświadczenia woli co do istotnych jej elementów. Brak zgody na zawarcie takiej umowy upoważnia z kolei właściwy podmiot, w tym przypadku Karpacką Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. w T., do wystąpienia z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 ustawy. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki uprawniające organ administracji do zastosowania art. 124 § 1 ugn. Nie ulega bowiem wątpliwości, że mamy do czynienia z celem publicznym, o jakim mowa w art. 6 pkt 2 ugn i brakiem zgody właściciela nieruchomości na jego realizację. Wytyczenie przebiegu gazociągu nastąpiło w decyzji zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy M., o czym świadczy w sposób nie budzący wątpliwości znajdująca się w aktach administracyjnych mapa ewidencji gruntów (k. 20). Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez Z. B. w skardze, jeszcze raz podkreślić należy, że wobec nie zawarcia umowy cywilnoprawnej pomiędzy inwestorem a stroną skarżącą, wszelkie twierdzenia dotyczące sposobu obliczenia odszkodowania oraz innych warunków, które w przekonaniu autora skargi powinny zostać objęte umową nie mogą mieć wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Istotna dla wyniku sprawy pozostaje bowiem jedynie okoliczność, że przeprowadzone rokowania zakończyły się niepowodzeniem. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że zgodnie z art.129 ust. 5 pkt 1 ugn, w przypadku o jakim mowa w art. 124 ust.1 (a więc objętym niniejszym postępowaniem), starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu. Nie może być zatem mowy o tym, aby kwestie związane z wysokością tego odszkodowania rozstrzygane były w sprawie dotyczącej wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Nie ma także podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego nieodniesienia się przez Starostę i Wojewodę do pisma Wójta Gminy M. informującego, że działka skarżącego nie może być przekwalifikowana na budowlaną, gdyż jest położona w strefie drogi krajowej i gazociągu wysokoprężnego. Przeznaczenie działki nie jest bowiem istotne z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy. Co do umiejscowienia gazociągu na działce skarżącego podkreślenia wymaga, że jego projektowany przebieg mieści się w całości w pasie gruntu przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada w tym zakresie dyspozycji art. 124 ust.1 ugn. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia skarżącemu decyzji Starosty K. z dnia 6 sierpnia 2010 r., o jakiej mowa na str.6 uzasadnienia decyzji organu II instancji, to nie ulega wątpliwości, że w istocie Wojewoda miał na myśli decyzję Starosty K. z dnia [...], która została Z. B. doręczona i od której złożył odwołanie, zaś wskazanie daty 6 sierpnia 2010 r. stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Co do wniosków zawartych na str. 7 skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, że stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponieważ żądane przez skarżącego informacje z ZUS i Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego "Pionier" w K. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie było podstaw do uwzględnienia tych wniosków. Jeśli zaś chodzi o zawarte w skardze żądanie dotyczące "obowiązkowej zmiany umowy", to podkreślenia wymaga, że istotne elementy i treść umowy cywilnoprawnej dotyczącej udostępnienia działki nr 172 dla realizacji przedmiotowej inwestycji, mogą być przedmiotem uzgodnień wyłącznie między zainteresowanym stronami. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma podstaw do jakiejkolwiek ingerencji w treść takiej umowy. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.