II SA/Ke 20/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2023 r. [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat M. N. - M. kwotę [...](czterysta czterdzieści dwa [...]) złotych, w tym VAT w kwocie [...](osiemdziesiąt dwa [...]) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z 16 października 2023 r. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania J. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] i Gminy I. (dalej "Burmistrz") z 7 lipca 2023 r. znak: [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr OPA4435A wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budową urządzeń budowlanych niezbędnych do użytkowania obiektu budowlanego objętego decyzją zgodnie z przeznaczeniem na działce nr ewid [...] obręb ewid. M. , gmina I., w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEFGHIJ-A. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium zaznaczyło, że uprzednio decyzją z 17 kwietnia 2023 r. znak: [...] uchyliło w całości decyzji Burmistrza z 7 listopada 2022 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji i przekazało sprawę temu organowi, celem ponownego rozpoznania. Kolegium podkreśliło, że sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uregulowane zostały w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977, ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." Powołując się na art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, 2 i 3 u.p.z.p., Kolegium wskazało, że na terenie przyszłej inwestycji nie ma obowiązującego planu miejscowego (dalej "mpzp"). Dodało, że bezspornie planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Inwestycja obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w skład której wejdzie m.in.: wieża, anteny sektorowe i anteny radiolinii. Inwestor przedstawił dane techniczne, które pozwalają ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko mając na uwadze obecnie obowiązujące przepisy prawa. W ocenie Kolegium złożony w sprawie wniosek spełnia wymogi ustawowe, a ww. inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak też do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane byłoby wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.i.o.ś."), co miało wpływ na sposób prowadzonego w tej sprawie postępowania. Dalej Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 53 u.p.z.p. decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana po uzgodnieniu ze Starostwem Powiatowym w O. w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz Gminą I. w zakresie przylegania inwestycji do drogi. Zdaniem Kolegium, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydana w sprawie przez Burmistrza, zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p. przewidziane aktualnym stanem prawnym. Wydanie decyzji poprzedzone zostało stosownym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania podanym do publicznej wiadomości, ogłoszonym na stronie internetowej urzędu i na tablicy ogłoszeń urzędu, a zatem w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Nadto, indywidualne zawiadomienia doręczono właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, na których ma powstać inwestycja. W taki sam sposób zawiadamiano o kolejnych czynnościach podejmowanych w toku postępowania i wydanej decyzji. Kolegium oceniło, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji wskazuje na spełnienie zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych warunków do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Nadto Kolegium stwierdziło, że ochrona interesów osób trzecich została w tym postępowaniu w pełni uwzględniona i zabezpieczona w zakresie wymaganym na etapie ustalania warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że ochrona interesów osób trzecich w tym postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym, tj. pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Na podstawie art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wbrew wszelkim wnoszonym zarzutom w sprawie nie naruszono przepisów ochrony środowiska, jak też przepisów u.i.o.ś. Stosownie do art. 72 ust. 3 u.i.o.ś., decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium podkreśliło, że aktualnie stacje bazowe telefonii komórkowej nie zostały wymienione w rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), zwanym dalej "rozporządzeniem". Zmiana ta nastąpiła na skutek zmiany rozporządzenia - § 2 ust. 1 pkt 7 uchylony przez § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego m.in. ww. rozporządzenie. W związku tym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. nie jest wymagane. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że zadaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest skonkretyzowanie przepisów ustaw i aktów wydawanych na ich podstawie dla wskazanego terenu, w związku z określonym we wniosku rodzajem inwestycji i jej cechami. Organy administracji właściwe do wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą wprowadzać do jej treści ustaleń nie mających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej, w szczególności nie mogą uzależnić wydania decyzji od spełnienia nieprzewidzianych prawem świadczeń i warunków. Decyzja lokalizacyjna ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Kolegium ustaliło, że aktualny wypis z rejestru gruntów nie potwierdza zarzutu odwołania w zakresie zmiany właściciela działki stanowiącej teren inwestycji, natomiast w uzasadnieniu decyzji podano szczegółowo parametry projektowanych anten sektorowych i radiolinii. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Kolegium wyjaśniło, że etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określają rozporządzenia: Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Rozporządzenia te wyznaczają bezwzględnie obowiązujące dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że w przypadku, gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Wówczas lub już po wybudowaniu inwestycji bada się nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie szeroko rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania. Ocena poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacja zmian dokonywana jest w ramach państwowego monitoringu środowiska, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska). Natomiast zgodnie z art. 122a ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które jest m.in. instalacją radiokomunikacyjną emitującą pole elektromagnetyczne, którego równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującą pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia oraz przekazania wyników tych pomiarów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów. Wobec powyższego Kolegium uznało, że zarzuty odwołania nie mogą odnieść oczekiwanego przez stronę skutku na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej. Strony mogą dochodzić swoich praw na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W ocenie Kolegium, wskazane przez odwołującego zarzuty nie mają znaczenia prawnego przy rozstrzyganiu tej sprawy, gdyż nie są ujęte w zakresie przesłanek odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wymienionej w u.p.z.p. Stosownie bowiem do art. 56 u.p.z.p., wyłącznie niezgodność wnioskowanej inwestycji z przepisami odrębnymi może stanowić przesłankę odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że planowana stacja bazowa będzie źródłem emisji promieniowania elektromagnetycznego do środowiska. Całość promieniowania będzie emitowana w powietrze, a emisja PEM o częstotliwościach występujących na stacji bazowej do powietrza, nie powoduje jego zmian fizyko-chemicznych. Z dniem 1 stycznia 2020 r., zgodnie z art. 34 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, wydane na podstawie art. 122 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Rozporządzenie to określiło nowe, istotnie łagodniejsze niż poprzednio zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, jednakże ww. badanie w powyższym zakresie następować będzie na kolejnych etapach realizacji inwestycji. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł J. P., podnosząc, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 24 kwietnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w żadnej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Kolegium, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr "OPA4435A" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budową urządzeń budowlanych niezbędnych do użytkowania obiektu budowlanego na działce nr ewid [...] obręb ewid.. , gmina I., w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEFGHIJ-A. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego uregulowane zostało w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977, ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji telefonii komórkowej stanowi urządzenie techniczne służące łączności publicznej, a zatem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Jak wynika z akt sprawy, planowana inwestycja obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w skład której wchodzą m.in.: wieża, anteny sektorowe i anteny radiolinii. W dniu 28 kwietnia 2023 r. inwestor dokonał zmiany wniosku złożonego 5 września 2022 r. i uzupełnionego 13 września 2022 r. określając szczegółowe parametry anten sektorowych i radioliniowych. W tym zakresie słusznie Kolegium podniosło, że wniosek spełnia wymogi ustawowe, a przedstawione przez inwestora dane techniczne pozwalają ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko - przy uwzględnieniu aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Sąd podziela ocenę Kolegium, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia powyższe wymogi. W rozstrzygnięciu tym w sposób wystarczający ustalono i opisano parametry planowanej inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, jak i poszczególnych anten. W punkcie 2.1. decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że planowaną inwestycję przewidziano jako składającą się z wieży kratowej o wysokości 55,95 m n.p.t., anten sektorowych (9 szt.), anten radiolinii (4 szt.), wewnętrznej linii zasilającej, systemu antenowego wraz z okablowaniem łączącym wszystkie elementy oraz kanalizacji teletechnicznej na potrzeby przyłącza światłowodowego. U podnóża wieży przewidziano urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze. W decyzji w sposób szczegółowy opisane zostały poszczególne anteny, jakie mają być zainstalowane na wieży, z dokładnym określeniem parametrów technicznych każdej poszczególnej anteny, tj. typu anteny, systemu, azymutu, wysokości zawieszenia, pochylenia wiązki (tilt, wraz z minimalnym i maksymalnym pochyleniem wiązek dla poszczególnych systemów), częstotliwości, na której będą działać oraz EIRP (równoważna moc promieniowania izotropowo). Prawidłowe jest również stanowisko Kolegium, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), zwanej dalej "u.i.ś.", uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niemniej jednak organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji przedstawił analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikającą z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1) oraz analizę prawną i faktyczną dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). Nadto w punkcie 2.5 decyzji określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. projekt decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego podlegał także uzgodnieniu ze Starostą Opatowskim w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z 4 lipca 2023 r., k. 146 akt adm.) oraz Burmistrzem Miasta i Gminy I. - zarządcą drogi gminnej (postanowienie z 22 czerwca 2023 r. k. 139 akt adm.) w trybie art. 106 k.p.a. Niezależnie od powyższego, jak wynika z przytoczonego wyżej art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Decyzja Burmistrza [...] i Gminy I. z dnia 7 lipca 2023 r. zawiera szczegółowe odniesienie do tego zagadnienia w punkcie 2.1. rozstrzygnięcia oraz w uzasadnieniu decyzji (str. 5-8), w którym organ podkreślił, że przeanalizowano zgromadzoną dokumentację w zakresie oddziaływania na otoczenie i wskazał, że cyt.: " Z opracowania "Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych" z wyznaczonymi teoretycznymi zasięgami ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego, dołączonego przez Inwestora do wniosku, wynika, że obszary występowania promieniowania ponadnormatywnego będą niedostępne dla ludności przebywającej w otoczeniu planowanej inwestycji, w związku z czym warunek ochrony przed polem elektromagnetycznym, zostanie spełniony". Należy zauważyć, że kontrola instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne opiera się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla której obowiązujące normy określa obecnie rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019.2448). Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych i w aktualnym stanie prawnym dopiero na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pól elektromagnetycznych na poziomie przekraczającym obowiązujące normy (por. też m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 marca 2023 r., sygn. II SA/Wr 886/22). Wreszcie, jak słusznie zauważyło Kolegium, zgodnie z art. 122a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.) prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku m.in. bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia, a wyniki pomiarów przekazuje się w postaci elektronicznej wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów. Dodatkowo, zgodnie z art. 123 ust. 1 i 2 ww. ustawy oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W świetle powyższych rozważań w ocenie Sądu organy przeprowadziły dostateczną analizę wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organy dokonały wszelkiej możliwej analizy i dopełniły wymogów przewidzianych dla tego etapu inwestycji. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania przez organy, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Wymóg ten w niniejszej sprawie został spełniony. Końcowo należy podkreślić, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, że organ orzekający w sprawie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1398/20). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym (por. wyrok: WSA w Olsztynie z 7 lipca 2020r , sygn. akt. II SA/Ol 197/20) Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 - 3 oraz § 21 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 2631) Sąd, w pkt II sentencji wyroku przyznał adwokatowi z urzędu kwotę [...]zł (w tym VAT [...] zł), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.