II SA/Ke 206/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy Nowa Słupia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 28 stycznia 2010r. znak: SKO.IN-90/4614/116/2009 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2010r. znak: SKO.IN-90/4614/116/2009 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy Nowa Słupia z dnia 10 grudnia 2009r. znak: FNB-302-507/09 ustalające koszty postępowania w związku z dodatkowymi kosztami poniesionymi przy udzielaniu informacji publicznej na wniosek A.S. na łączną kwotę 36,44 zł i umorzyło postępowanie organu I instancji. Skargę na rozstrzygnięcie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł Wójt Gminy Nowa Słupia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej odrzucenie – z uwagi na brak legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę. Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2010r. tut. Sąd wezwał Wójta Gminy Nowa Słupia do wskazania, czy skargę na w/w postanowienie z dnia 28 stycznia 2010r. wniósł w imieniu własnym – jako Wójt Gminy Nowa Słupia, czy też w imieniu Gminy Nowa Słupia. W tym ostatnim przypadku zobowiązano stronę skarżącą do wskazania jaki interes prawny ma Gmina w zaskarżeniu zakwestionowanego postanowienia. Pomimo skierowanego wezwania Wójt Gminy Nowa Słupia nie nadesłał odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie trzeba podnieść, iż z uwagi na fakt, iż Wójt Gminy Nowa Słupia nie ustosunkował się do wezwania z dnia 15 kwietnia 2010r., należało uznać, iż to on jest wnoszącym skargę, tak jak to zostało przez niego określone w samej skardze. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Należy podkreślić, że istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. Zarówno orzecznictwo sądowe, jak i doktryna prezentują stanowisko, akceptowane przez tut. Sąd, że rola organu jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Jednostka samorządu terytorialnego może być stroną postępowania administracyjnego i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej – organu orzekającego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. Zatem w takim przypadku, gdy organ administracji publicznej – jakim jest wójt – orzeka w określonej sprawie, podmiot ten będzie "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego – gminy – w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Godzi się jednocześnie podnieść, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w postępowaniu administracyjnym wyłącza możliwość dochodzenia przez tą jednostkę jak i przez jej organ orzekający w określonej sprawie, interesu prawnego tej jednostki w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowo-administracyjnego (por. m. in. postanowienie NSA z 15 października 1990r., SA/Wr 990/90, ONSA 1990, nr 4, poz. 7; uchwała NSA z dnia 9 października 2000r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r., OSK 1017/04, niepubl.; J.P. Tarno, Ochrona interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym {w:} Księga jubileuszowa Profesora zw. dr hab. Józefa Filipka, Zakamycze 2001, s. 721 i n.). Nie budzi wątpliwości tut. Sądu, iż Wójt Gminy Nowa Słupia – wydając postanowienie ustalające koszty postępowania w związku z dodatkowymi kosztami poniesionymi przy udzielaniu informacji publicznej – działał w rozpatrywanej sprawie jako organ administracji publicznej. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres ich uprawnień procesowych. W zakresie zatem, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania swojego interesu prawnego. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że organ jednostki samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję – raz organu wydającego decyzję administracyjną, postanowienie, bądź inny akt z zakresu administracji publicznej, innym zaś razem strony postępowania – w zależności od etapu załatwiania sprawy. Reasumując, stwierdzić należy, iż Wójt Gminy Nowa Słupia, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia w niniejszej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Wydając bowiem akt w I instancji organ nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa. Istnienie interesu prawnego jest zaś, stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a., warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tego też względu nie można uznać, iż organ ten należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 p.p.s.a. Przyjęcie przeciwnego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych rozstrzygnięć (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1984r., sygn. akt. II AZP 5/84, OSNC 1985, z.7, poz. 86). Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006r. w sprawie o sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511 ). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach –na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. – orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.