II SA/Ke 210/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz [...] kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w skład której wchodzą: wieża stalowa, rama z urządzeniami nadawczo odbiorczymi, drogi kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie stalowej, system antenowy zainstalowany na wieży na wysokości 49,0 m n.p.t., anteny radioliniowej zainstalowanej na wysokości 46,5 m n.p.t., ogrodzenia stacji oraz linii zasilającej, na działce nr ewid.[...] w msc. [...], obręb 0008 [...], gm. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z 28 lutego 2019 r., Starosta [...], działając na skutek wniosku [...] S.A. (zwanej dalej Spółką), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzją z dnia 14 maja 2019 r. Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji stwierdzając, że projekt budowlany przedmiotowej stacji bazowej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) sołectwa [...]. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r. Starosta [...], działając na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2019r. poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej u.P.b., nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym (dalej projekt). W wyznaczonym terminie przedłożono poprawiony i uzupełniony projekt. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] podniósł zarzuty naruszenia art. 7, 28, 29 i art. 77 K.p.a., art. 32 i 35 u.P.b., art. 11 i 12 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W związku z powyższym wnoszący odwołanie domagał się uchylenia przedmiotowej decyzji w całości, a w przypadku utrzymania jej w mocy – uzupełnienia o ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w przypadku przekroczenia dopuszczalnego poziomu promieniowania pola elektromagnetycznego, które zgodnie z przepisami obowiązującego prawa w tym przypadku wynosi maksymalnie: składowa elektryczna - 7V/m, gęstość mocy - 0,1 W/m2. Wojewoda wezwał Spółkę do dostarczenia kart katalogowych urządzeń montowanych na przedmiotowej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej oraz do złożenia wyjaśnień dotyczących treści projektu budowlanego, tj. wyjaśnienia, czy istnieją możliwości zmiany kąta nachylenia anten oraz zdalnego ustawienia maksymalnego, wynikającego z kart katalogowych, nachylenia anteny, a także o wyjaśnienie, czy zjawiska atmosferyczne mogą mieć wpływ na zmianę kąta nachylenia anteny oraz zmianę azymutu, a w związku z tym czy mogą wywołać zmianę kierunku wiązki promieniowania. W piśmie z dnia 11 grudnia 2019 r. Spółka przedstawiła wyjaśnienia. Ponadto pismem z dnia 13 grudnia 2019 r. Wojewoda wezwał Spółkę do wyjaśnienia rozbieżności dotyczących wysokości wieży stacji bazowej oraz rzędnej wysokościowej n.p.m. uzgodnionej w piśmie Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 lutego 2018 r. nr 794/18 - wysokość całkowita 52,00 m n.p.t. (439,40 m n.p.m.) a podanej w projekcie budowlanym - wysokość całkowita 51,25 m n.p.t. (447,25 m n.p.m.). W piśmie z dnia 23 grudnia 2019 r. złożono wyjaśnienia dotyczące ww. rozbieżności. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, powołał się na art. 35 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszym przypadku inwestor wywiązał się z obowiązku określonego w art. 32 ust. 4 tej ustawy, a nadto lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z m.p.z.p. terenu, który dopuszcza projektowaną zabudowę na terenie parku krajobrazowego. Projektowana stacja bazowa nie narusza uchwały nr XLIX/880/14 Sejmiku Województwa z prawie Obszaru Chronionego Krajobrazu. acja projektu przedmiotowej inwestycji jest kompletna oraz posiada wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia - zgodnie z art. 33 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano ponadto, że działka o nr ewid.[...] od strony południowej graniczy z działką nr[...] , a od strony północnej z działką nr 520, której właścicielem jest odwołujący się [...] . Działka nr[...] stanowi teren częściowo zabudowany oraz teren rolniczy, najbliższe otoczenie stanowią drogi i zabudowa mieszkaniowa oraz tereny rolnicze. Obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, uznawanej za szkodliwą dla ludzi - w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883) emitowanego przez sektory szt. 3, znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, nad działkami nr ewid. 520,[...] oraz[...] – niezabudowanymi w miejscu zalegania wyżej wskazanych obszarów, co dokumentują rysunki znajdujące się w projekcie budowlanym. Obszar oddziaływania pozostałych elementów przedmiotowej stacji bazowej zamyka się w obszarze działki nr ewid.[...] . Zgodnie ze znajdującymi się w projekcie budowlanym opracowaniami pt.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz "Analiza środowiskowa" dla stacji bazowej [...]: a) moc równoważna promieniowana izotropowo - EIRP - dla każdej z przyjętych w projekcie budowlanym anten sektorowych, wynosi 7958 W, każda z anten pracuje w paśmie 900/800, b) pochylenie głównej wiązki promieniowania - tilt - określono jako: 9° dla azymutu 70°, 12° - dla 180° i 6° - dla 340°. Na obszarze, na którym znajduje się działka nr[...] obowiązuje m.p.z.p., przyjęty uchwałą Rady Gminy w [...]nr XVIII/146/2012 z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie zmiany m.p.z.p. sołectwa [...] na obszarze gminy [...] wraz ze zmianą wynikającą z uchwały Rady Gminy w [...] nr XX/159/2012 z dnia 26 października 2012 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XVIII/146/2012 Rady Gminy w [...]ie z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie zmiany m.p.z.p. sołectwa [...] na obszarze gminy [...]. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w m.p.z.p. działka nr[...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolami MM24 - teren zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej oraz rzemieślniczo-wytwórczej oraz R2 - tereny rolnicze. Planowana stacja bazowa znajdować się będzie na terenie oznaczonym symbolem R2. Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. wymienionymi w § 33: 1) tereny oznaczone na rysunku palu symbolem R2 - przeznacza się pod tereny rolnicze; 2) dla terenów, o których mowa w ust. 1 jako przeznaczenie uzupełniające ustala się: obiekty oraz urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji lokalnej oraz zabudowę zagrodową. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny ustaleniami m.p.z.p. dotyczącymi przeznaczenia terenu R2, gdyż stacja bazowa telefonii komórkowej jest zaliczana do infrastruktury technicznej i jako taka stanowi przeznaczenie uzupełniające, określone dla tego terenu. Nie zostały naruszone warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich, gdyż właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji mogą swoimi działkami dysponować na cele budowlane. W znajdujących się w projekcie budowlanym opracowaniach pt. "Kwalifikacja Przedsięwzięcia" oraz "Analiza Środowiskowa", dotyczących oddziaływania na środowisko przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, wskazano, że EIRP - moc równoważna promieniowana izotropowo - dla każdej z przyjętych w projekcie budowlanym anten sektorowych wynosi 7958 W. Ponadto określono położenie głównej wiązki promieniowania pod względem dostępności dla ludności, w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny, uwzględniając kierunek osi głównej wiązki promieniowania, a także pochylenie wiązki, zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Na tej podstawie stwierdzono, że obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, uznawanej za szkodliwą dla ludzi - w myśl ww. rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych [...] - emitowanego przez anteny sektorowe szt. 3, znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, na wysokości minimum 30,4 m ponad poziomem terenu, uwzględniającej odchylenie osi wiązki głównej promieniowania, nad niezabudowanymi terenami działek nr ewid. 520,[...] i[...] . Podobnie obszary potencjalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego przedmiotowych anten znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, na wysokości minimum: 12,3 m, 23,1 m, 16,1 m ponad poziomem terenu, uwzględniającej odchylenie osi wiązki głównej promieniowania, określone dla odpowiednio: anteny w azymucie 70°, anteny w azymucie 180°, anteny w azymucie 340°. Wysokość zabudowy na terenach R2, na którym ma powstać planowana inwestycja, zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. wynosi 10 m. Natomiast dla pozostałych terenów znajdujących się w obszarze potencjalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego, oznaczonych w m.p.z.p. jako MM24, maksymalna wysokość zabudowy wynosi 13 m. Na podstawie powyższego autor ww. opracowania stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie należy ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W tym kontekście organ odwoławczy przywołał treść art. 59 ust. 1 oraz art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), dalej jako "u.i.ś.". Zdaniem Wojewody przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów uchwały nr XLIX/880/14 Sejmiku Województwa [...] z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz. Woj. [...] poz. 3312), na terenie którego się znajduje. Planowana budowa wieży i późniejsza instalacja anten stacji bazowej nie dotyczy zdefiniowanych zagrożeń i presji w obszarze Natura 2000 [...] PLH 260010. Zdaniem autora projektu instalacja anten i budowa wieży telekomunikacyjnej z późniejszą jej eksploatacją nie wpłynie w żaden sposób na ww. obszary. Przedmiotowa inwestycja zdaniem organu nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie wymaga też utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji. Planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wody powierzchniowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, teren przeznaczony pod budowę stacji posiada dostęp do drogi publicznej. Inwestycja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219 poz. 1864 ze zm.). Projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Odnosząc się do treści odwołania organ podniósł, że odwołujący się nie wskazał żadnych przepisów obowiązującego prawa, które zostałyby naruszone poprzez budowę przedmiotowej inwestycji. Na etapie wydawania pozwolenia na budowę sporna inwestycja nie ogranicza możliwości zabudowy działek sąsiednich i nie oddziałuje na otoczenie. Obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, uznawanej za szkodliwą dla ludzi, znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Także obszary potencjalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego przedmiotowych anten znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, na wysokości minimum 12,3 - 10,0 = 2,3 m ponad poziomem dachu budynków potencjalnych, które mogą powstać na danym terenie zgodnie z zapisami m.p.z.p. terenu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11 i 12 rozporządzenia z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego organ stwierdził, że przedłożona dokumentacja projektowa spełnia wymogi ww. rozporządzenia, a wskazane w odwołaniu parametry anten tj. średnica, szerokość, wysokość, głębokość planowanych do zamontowania anten oraz charakterystyki telekomunikacyjne dotyczące montowanych anten, tj. zysk, szerokość wiązki promieniowania, tłumienie w kierunku przeciwnym do wiązki głównej oraz polaryzacja promieniowania nie stanowią parametrów charakterystycznych, które podlegają sprawdzeniu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Ponadto inwestor wyjaśnił w piśmie z dnia 10 grudnia 2019 r., że "W tym przypadku nie planuje się stosowania tiltów mechanicznych ustawianych ręcznie na stacji przez instalatorów (zamontowane anteny 0°), w związku z powyższym nie ma możliwości wpływu warunków atmosferycznych na ustawienie pochylenia anten. (...) Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów operator wykonuje pomiary poziomu pól elektromagnetycznych: 1) bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu instalacji; 2) każdorazowo w razie zmiany warunków pracy instalacji, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja (...)." Inwestor oświadczył, że przedmiotowe anteny pracować będą tylko w zakresach wskazanych w projekcie budowlanym. W piśmie z dnia 23 grudnia 2019 r. inwestor wyjaśnił ponadto mechanizm powstawania rozbieżności dotyczących wysokości wieży stacji bazowej oraz rzędnej wysokościowej n.p.m. uzgodnionej w piśmie Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 lutego 2018 r. nr 794/18 stwierdzając, że "Wynikłe rozbieżności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie co do oznakowania przeszkodowego obiektu". Organ odwoławczy, uznając że inwestor współpracuje z fachowcami, których wyjaśnienia są wiarygodne, przyjął powyższe wyjaśnienia jako racjonalne i nie wymagające dalszej analizy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...] zarzucił Wojewodzie: 1. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 7, 77 oraz 107 w zw. z art. 28 , 29 oraz art. 80 i 84 K.p.a. poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, pominięcie stron postępowania, w tym skarżącego oraz przedstawicieli [...] Parku Krajobrazowego usytuowanego na terenie inwestycji i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jako organu nadzorującego obszary Natura 2000, na którym zlokalizowano inwestycję, a także niezagwarantowanie każdej stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, nieprawidłowe ustalenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. i innymi przepisami prawa oraz nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych przepisami prawa uzgodnień ww. projektu oraz opinii, w szczególności brak ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja może oddziaływać na środowisko i nieruchomości sąsiednie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało wypływ na wynik sprawy, a to art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 32 i 35 u.P.b. oraz przepisów art. 11 i 12 rozporządzenia z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez ich nieprawidłową wykładnię i zastosowanie do okoliczności stanu faktycznego sprawy; 3. naruszenie przepisów postępowania, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 K.p.a. poprzez pominięcie wszystkich koniecznych uczestników prowadzonego postępowania, a także podjęcie decyzji bez wymaganego stanowiska innego organu; 4. nieważność postępowania w oparciu o przepisy art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na innej decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że Starosta [...] przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonuje sprawdzenia projektu zgodnie z art. 35 w zw. z art. 32, art. 35 pkt 1 ust. 1, art. 35 pkt 1 ust. 2, art. 35 pkt 1 ust. 3 ustawy, a w niniejszej sprawie powyższe obowiązki organu nie zostały dopełnione w sposób należyty, czego skutkiem było wydanie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu skargi [...] podniósł, że decyzja z dnia 23 lipca 2018 r., którą Starosta [...] zezwolił na wyłączenie z produkcji rolnej 56 m kw. gruntów klasy Ps III, powinna być uznana za nieważną ponieważ Starosta nie był uprawniony do jej wydania. Jak dotąd nie została także wprowadzona stosowna zmiana w m.p.z.p. w zakresie zmiany przeznaczenia gruntów. Ponadto zgodnie z art. 16 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody grunty rolne i leśne oraz inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu. Planowane przedsięwzięcie w całości znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego, na gruntach oznaczonych w m.p.z.p. jako grunty rolne. Poza tym organ prowadzący postępowanie nie dopełnił obowiązku powiadomienia strony postępowania, tj. Dyrektora ww. Parku, o toczącym się postępowaniu, jak również nie wezwał inwestora do przedłożenia opinii/uzgodnienia tego organu co do lokalizacji przedsięwzięcia w odniesieniu do Parku, który jest szczególną formą ochrony przyrody. Inwestycja ma być położona także w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu przyrody "[...] " i na terenie obszaru Natura 2000 [...] . Organ winien był zatem wezwać inwestora do przedłożenia opinii/uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska co do wpływu przedsięwzięcia na chroniony obszar. [...] zwrócił ponadto uwagę na to, że opinia Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego RP zawiera inne parametry stacji bazowej (w zakresie wysokości wieży) niż dane zawarte w dokumentacji projektowej. Skarżący nie został poinformowany o fakcie złożenia wyjaśnień przez inwestora w tym zakresie, ani też o możliwości zapoznania się z tymi wyjaśnieniami. Przedłożona dokumentacja projektowa nie spełnia ponadto wymogów art. 11 i 12 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Ani opis techniczny ani część rysunkowa zarówno w zakresie anten sektorowych, jak i anteny radioliniowej, nie podają podstawowych parametrów, w tym m.in. co do możliwości zamontowania anten o pochyleniu (tiltach) innych niż projektowane. Także w tym zakresie Wojewoda nie umożliwił skarżącemu zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie niezbędnym było ponadto ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, co podnosił już na etapie odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie sądowej w dniu 21 kwietnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, podnosząc w uzupełnieniu skargi zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w zw. z art. 63 tej ustawy – poprzez zaniechanie przez organ przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w formie uzgodnienia z organami właściwymi do sprawy ochrony środowiska, czy rzeczywiście planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko. Analiza przedłożona przez inwestora ma bowiem charakter dokumentu prywatnego, a w związku z tym kwalifikacja danego przedsięwzięcia powinna odbyć się w uzgodnieniu z organami właściwymi do spraw ochrony środowiska. Pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o ich uchylenie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 u.P.b.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35 u.P.b.). W świetle brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 u.P.b. rolą organu architektoniczno-budowlanego jest ustalenie, czy inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W rezultacie organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może więc uwarunkować wydanie pozwolenia na budowę od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje takich przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71), dalej jako "rozporządzenie", które znajduje zastosowanie w niniejszym przypadku (z uwagi na treść § 4 kolejnego rozporządzenia o takim samym tytule z dnia 10 września 2019 r.; Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Należy zauważyć, że na mocy art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815), dalej jako "ustawa zmieniająca", do art. 33 ust. 2 u.P.b. dodano pkt 9 i w związku z tym począwszy od 25 października 2019 r. przepis ten uzyskał brzmienie, zgodnie z którym w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. – w tym przypadku – przepisów ww. rozporządzenia). Stosownie do art. 25 ustawy zmieniającej, do postępowań w sprawie pozwolenia na budowę, zatwierdzenia projektu budowlanego albo zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym oraz przepisy ustawy zmienianej w art. 5 (u.P.b.) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu I instancji została wydana w dniu 15 października 2019 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, co miało miejsce 25 października 2019 r. W czasie orzekania przez organ odwoławczy obowiązywał już jednak art. 33 ust. 2 pkt 9 u.P.b. w przytoczonym wyżej brzmieniu. Zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. organ rozstrzygający daną sprawę ma obowiązek zastosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Zasada ta dotyczy więc również organu odwoławczego, który wydając decyzję musi uwzględnić zmianę przepisów prawa, jeżeli taka nastąpiła po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie dostrzegł jednak dokonanej zmiany, w ogólnie nie odniósł się do tej kwestii. Projekt budowlany zawiera co prawda opracowania w postaci "Analizy środowiskowej" i "Kwalifikacji przedsięwzięcia", jednak nie jest to równoznaczne ze spełnieniem wymogu, o jakim mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 u.P.b. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu sposób procedowania organu w powyższym zakresie i dokonane ustalenia budzą istotne zastrzeżenia i wątpliwości. Organ odwoławczy, po uzupełnieniu materiału dowodowego, uznał za prawidłowe stanowisko wyrażone we wspomnianej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" w przedmiocie braku podstaw do zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W opracowaniu tym dokonano analizy kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia – przy przyjęciu, że moc równoważna promieniowana izotropowo - EIRP - dla każdej z przyjętych w projekcie budowlanym anten sektorowych, wynosi 7958 W, a pochylenie głównej wiązki promieniowania - tilt - określono jako: 9° dla azymutu 70°, 12° - dla 180° i 6° - dla 340°. W konsekwencji stwierdzono, że inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – brak jest bowiem miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie mniejszej niż 150 m i nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny, w osi głównej promieniowania tej anteny. Przede wszystkim należy zauważyć, że z uzyskanych przez organ odwoławczy kart katalogowych anten o oznaczeniu ADU4516R0v06 (a zatem takich, jakie mają być elementem przedmiotowej inwestycji) wynika, że możliwy kąt pochylenia (tilt) w przypadku tych anten wynosi 0-12 stopni (KII-15 i nast. akt organu II instancji). Co więcej, z pisma zawierającego wyjaśnienia inwestora wynika, że anteny te mają wbudowany tzw. tilt elektryczny umożliwiający zmianę pochylenia anteny zdalnie przez operatora. Istotne jest przy tym, że w przypadku anteny umiejscowionej w azymucie 340 stopni, gdzie w odległości 200 metrów od anteny występują akurat zabudowania, do analizy przyjęto zadeklarowany przez inwestora tilt 6 stopni (również w przypadku anteny w azymucie 70 stopni tilt jest mniejszy niż maksymalny wynikający z karty katalogowej i wynosi 9 stopni). Organ odwoławczy za prawidłowe uznał przyjęcie w ślad za deklaracją inwestora takich właśnie – niższych niż maksymalne określone w karcie katalogowej – kątów pochylenia. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. To, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 10 września 2020 r., sygn. II SA/Sz 519/20). W ocenie Sądu zasadnym było zatem dokonanie omawianej analizy w kontekście kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia i występowania miejsc dostępnych dla ludności dla maksymalnych pochyleń anten przewidzianych w kartach katalogowych, tj. do 12 stopni, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak wspomniano – z wyjaśnień inwestora wynika, iż przedmiotowe anteny mają wbudowany tzw. tilt elektryczny umożliwiający zmianę pochylenia anteny zdalnie przez operatora. Trzeba także zwrócić uwagę, że ustawa zmieniająca, która jak wspomniano weszła w życie w dniu 25 października 2019 r., a zatem po wydaniu decyzji organu I instancji, a przed orzeczeniem przez organ odwoławczy, zmieniła również w art. 8 pkt 3 brzmienie przepisu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.), dalej "p.o.ś.", i przepis ten uzyskał brzmienie: "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Ustalenia organu I instancji, zaakceptowane przez Wojewodę, opierały się na analizie także zabudowy potencjalnej, dopuszczonej zapisami m.p.z.p. Po raz kolejny zatem organ odwoławczy nie dostrzegł dokonanej zmiany legislacyjnej w istotnym dla sprawy zakresie. Mając zaś na względzie wskazaną nowelizację art. 124 ust. 2 p.o.ś. oraz brak w ustawie zmieniającej przepisu przejściowego, odnoszącego się do tej zmiany, należy stwierdzić, że począwszy od dnia wejścia w życie ustawy zachodzi konieczność uwzględnienia wyłącznie istniejącego, a nie również dopuszczalnego w przyszłości, stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W powyższym kontekście zwrócenia uwagi wymaga także wątpliwość wynikająca z analizy opracowań graficznych będących elementem z jednej strony wspomnianej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" (str. 176 projektu budowlanego), a z drugiej strony analogicznej, pierwotnej wersji tej "Kwalifikacji..." (KI-21 i nast. akt organu I instancji). Obydwa opracowania uwzględniają ten sam azymut (340 stopni) i wysokość wieży, a także odległość 200 m od anteny, ale różny tilt (odpowiednio 6 i 10 stopni). Wykonane są na mapach w tej samej skali (1:1000). "Kwalifikacja..." zawarta w projekcie budowlanym uwzględnia m.in. – zgodnie z postanowieniem organu I instancji z dnia 5 grudnia 2018 r. wydanym w trybie art. 35 ust. 3 u.P.b. – także wysokość zabudowy dopuszczoną przez m.p.z.p. W szczególności zwraca jednak uwagę po pierwsze różny kształt, liczba, a nawet wysokość obiektów budowlanych uwidocznionych na tych rysunkach (choć – jak wspomniano – ukazują ten sam azymut), a po drugie – co najbardziej istotne – obiekty te na obu rysunkach położone są w różnych odległościach od planowanej wieży. O ile bowiem na "pierwotnym" rysunku, znajdującym się w aktach organu I instancji, obiekty te są położone w odległości ok. 120 i ok. 150 metrów od wieży, o tyle na rysunku będącym elementem projektu budowlanego odległości te wynoszą odpowiednio ok. 140 i ok. 170 metrów. Rozbieżności te z pewnością wymagają wyjaśnienia. Wskazane okoliczności, w tym zwłaszcza odległości budynków od wieży (anteny), mają bowiem bezpośrednie przełożenie na ustalenie, czy w odległości 200 m od środka elektrycznego anteny, w osi głównej jej promieniowania, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Dostrzeżone różnice wywołują zaś wątpliwość, czy dokonując analizy w ramach "Kwalifikacji przedsięwzięcia", stanowiącej element zatwierdzonego projektu budowlanego, przyjęto właściwe, zgodne z rzeczywistością parametry. Niewątpliwym jest również, że Wojewoda Świętokrzyski uzupełnił postępowanie dowodowe, zwracając się do pełnomocnika inwestora m.in. o dostarczenie kart katalogowych anten i udzielenie stosownych wyjaśnień w kwestii m.in. możliwości samoistnej zmiany ustawień azymutów i pochyleń anten. Po tym jak inwestor nadesłał karty katalogowe i żądane wyjaśnienia, Wojewoda wydał decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie zawiadamiając skarżącego o uzupełnieniu materiału dowodowego i o możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie w określonym terminie. Organ odwoławczy naruszył tym samym dyspozycję art. 10 § 1 K.p.a. Zasada udziału strony w postępowaniu dotyczy nie tylko postępowania przed organem pierwszej instancji, lecz także postępowania odwoławczego. Trzeba zaś podkreślić istotne znaczenie – we wspomnianym zakresie – uzyskanych materiałów i informacji dla rozstrzygnięcia sprawy (o które organ zwracał się na skutek treści odwołania skarżącego), o czym świadczą powyższe rozważania dotyczące – wbrew ocenie dokonanej w tym zakresie przez organ odwoławczy – konieczności poczynienia dodatkowych ustaleń w istotnej części (kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). Organ odwoławczy ocenił, że planowana inwestycja nie narusza przepisów uchwały Sejmiku Województwa [...] z 13 listopada 2014 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz. Woj. [...] poz. 3154), jak też przepisów m.p.z.p. Trzeba tu dodatkowo zwrócić uwagę na zapis § 40 ust. 6 pkt 2 m.p.z.p., zgodnie z którym na obszarze objętym zmianą planu dopuszcza się lokalizację obiektów z urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej oraz sieci szerokopasmowe przy uwzględnieniu dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych jakie muszą być spełnione dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc przebywania dla ludzi. Z kolei zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. na całym obszarze objętym ustaleniami zmiany planu, jeżeli ustalenia szczególne nie stanowią inaczej dopuszcza się realizację nie wyznaczonych na rysunku zmiany planu sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej niezbędnych dla potrzeb lokalnych z zakresu m.in. telekomunikacji. Dla terenów oznaczonych symbolem R2 istotnie przewidziano w § 33 ust. 2 jako przeznaczenie uzupełniające urządzenia infrastruktury technicznej. Należy też odnotować, że zgodnie z art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U – na datę wydania zaskarżonego aktu – z 2018 r. poz. 1614 ze zm.) projekty m.in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wymagają uzgodnienia z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku krajobrazowego. Niemniej jednak, jak zauważył skarżący, inwestycja ma znajdować się na terenie [...] Parku Krajobrazowego, który jest odrębną od obszaru chronionego krajobrazu formą ochrony przyrody, a który został ustanowiony inną uchwałą Sejmiku Woj.. Nr XL14 (również) z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. [...] poz. 3147). Zgodnie natomiast z § 6 ust. 1 pkt 1 tej ostatniej uchwały (i analogicznie § 12 ust. 1 pkt 1 lit. a) m.p.z.p.) na terenie [...] Parku Krajobrazowego zakazuje się (co do zasady, z wyjątkami przewidzianymi w uchwale) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.i.ś. Ta okoliczność będzie zatem również istotna w kontekście dalszych ustaleń, jakie mają zostać dokonane przez organ. Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów zarówno postępowania, jak i prawa materialnego o charakterze istotnym dla sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji zobligowane będą uwzględnić poczynione wyżej uwagi, ustalając i wyjaśniając niezbędne okoliczności pozwalające na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, uwzględniając przy tym wspomniane wyżej zmiany legislacyjne oraz prawo stron do czynnego udziału w postępowaniu. W szczególności organ I instancji doprowadzi do wyjaśnienia kwestii ewentualnej kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie przepisów art. 59 ust. 1 u.i.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z uwzględnieniem powyższych spostrzeżeń i w zależności od wyniku podejmie stosowne czynności oraz wyda rozstrzygnięcie, które w sposób należyty uzasadni – zgodnie ze wskazaniami art. 107 § 3 kpa. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie bądź też – z uwagi na powody uchylenia decyzji organów obu instancji – okazały się przedwczesne. I tak, jeśli chodzi o zarzuty dotyczące decyzji Starosty [...]ego z dnia 23 lipca 2018 r. znak RO-I.6124.85.2018 o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji rolnej, zmierzające do wykazania, że decyzja ta obarczona jest wadą nieważności, niniejsze postępowanie nie może służyć wykazywaniu tej kwestii. Dopóki nie zostało wszczęte postępowanie nadzwyczajne, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji i nie została ona w wyniku tego postępowania wyeliminowana z obrotu, organy nie mają podstaw do kwestionowania prawidłowości decyzji, wydanej w innym postępowaniu. Skarżący nie wykazał także wystarczających podstaw do tego, by obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (zwłaszcza w kontekście art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.P.b.) było uznanie za stronę postępowania Dyrektora [...] Parku Krajobrazowego, bądź też zobowiązanie inwestora do przedłożenia opinii bądź uzgodnienia z tym organem co do lokalizacji przedsięwzięcia na terenie Parku. Wystarczającej podstawy uzgadniania/opiniowania nie stanowią wskazywane przez skarżącego przepisy art. 7 K.p.a. i art. 33 ust. 2 u.P.b. Dotyczy to również Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Procedura opiniowania bądź uzgadniania z tym ostatnim organem została uregulowania w ramach u.i.ś. Zgodnie z tym, co wyżej podniesiono, kwestia ewentualnego zaliczenia przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko będzie przedmiotem oceny przez organy na dalszym etapie postępowania. Podobnie przedwczesna jest w tej sytuacji także kwestia ewentualnego ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania – skoro zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska podstawą jego ustanowienia mogą być m.in. wnioski płynące z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeśli chodzi o zagadnienie dotyczące rozbieżności w zakresie wysokości wieży stacji bazowej pomiędzy tym co wynika z pisma Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP (52 m n.p.t.) oraz z projektu budowlanego (51,25 m), stosowne wyjaśnienia zawarto w piśmie inwestora z 23 grudnia 2019 r. i w ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego o uznaniu tych wyjaśnień za przekonujące zasługuje na aprobatę. Wynika z nich, że na etapie projektowym należy wskazać wysokość przeszkody lotniczej z dokładnością do 3 metrów poza otoczeniem lotniska. Do uzgodnień przedstawiane są szacunkowe dane dotyczące przeszkody lotniczej na początku fazy projektowej. Zgłoszeniu do właściwego organu podlegają obiekty budowlane o wysokości 50 m i więcej. Wobec powyższego za prawidłową rzędną terenu oraz wysokość wieży należy uznać tę wskazaną w dokumentacji technicznej złożonej do pozwolenia na budowę, tj. 51,25 m. Jeśli chodzi o parametry techniczne planowanych do zamontowania anten, organy dysponują obecnie uzupełnionym materiałem dowodowym w postaci kart katalogowych tych anten, które będą podlegać szczegółowej analizie w dalszym toku postępowania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt II wyroku. Na zasądzone koszty złożyła się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265), a nadto kwota wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł.