II SA/Ke 219/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant: referent stażysta Izabela Suchenia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2005r. przy udziale--- sprawy ze skargi G.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania G. H. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] znak [...] nakazującej dokonanie rozbiórki murowanego garażu dobudowanego bez ściany własnej do budynku mieszkalnego na działce 229 w miejscowości P. bez wymaganego pozwolenia na budowę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 Prawa Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części nakazującej rozbiórkę całego budynku i orzekł, że rozbiórce podlega budynek garażu z wyłączeniem fundamentów i wylewki betonowej, znajdującej się wewnątrz budynku, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że postanowieniem z dnia 12 września 2003r. organ I instancji nakazał G. H. wstrzymać roboty budowlane związane z budową murowanego garażu będące na etapie stanu surowego zamkniętego z powodu prowadzenia ich bez pozwolenia na budowę i jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do 30 listopada 2003r. zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy B. o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt. 1 i 2, przy czym przedłożony projekt budowlany winien być sprawdzony w trybie art. 20 ust. 2 Prawa Budowlanego. W wyznaczonym terminie inwestor nie wypełnił obowiązku wynikającego z postanowienia, zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał rozbiórkę garażu. Z zebranego materiału wynika, że organ I instancji przeprowadził kontrolę w dniu 30 maja 2003r., w czasie której ustalono, że na działce G. H. znajduje się budynek garażu o wymiarach w rzucie 4,65 x 9,20 m dobudowany do istniejącego domu mieszkalnego. Na murowanych z pustaków ścianach garażu wykonano żelbetowy stropodach, który według oświadczenia inwestora ma jednocześnie pełnić funkcję tarasu dla budynku mieszkalnego. Wewnątrz budynku wykonana jest wylewka betonowa i kanał rewizyjny. Wykonane elementy naziemne, to jest ściany zewnętrzne i wewnętrzne, tynki, stolarka - wyglądają na nowe. G. H. nie posiada żadnych dokumentów związanych z budową czy też użytkowaniem przedmiotowego budynku. Podczas kontroli oświadczył on, że od 2001r. jest jedynym właścicielem działki i wszystkich obiektów znajdujących się na niej oraz że budowa garażu została rozpoczęta w 1994r. przez poprzednich właścicieli bez zgłoszenia do Urzędu Gminy i bez pozwolenia na budowę. Wówczas to zostały wykonane fundamenty z kamienia, na których były ustawione ściany z desek i luźno ułożonych pustaków. Zadaszenie stanowiły folia i deski. Także wraz z fundamentem była wykonana wylewka betonowa. Po przejęciu nieruchomości w 2001r. G. H. rozebrał zadaszenie i ściany pozostawiając fundamenty, na których wymurował ściany, a w 2002r. wykonał stropodach oraz instalację elektryczną. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skoro fundamenty i wylewka zostały wykonane przed 1 stycznia 1995r., decyzja w części nakazującej ich rozbiórkę była wadliwa, bowiem brak było podstaw do stosowania do tych fundamentów prawa budowlanego z 1994r. W pozostałej części decyzja organu I instancji jest prawidłowa i zgodna z przepisami art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa Budowlanego, skoro inwestor nie przedłożył dokumentów wymaganych zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa Budowlanego. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu G. H. zarzutów, że garaż został zbudowany w 1994r., a przez niego jedynie zmodernizowany poprzez wymianę materiału, z którego był zbudowany, organ II instancji wskazał, iż zarzut ten jest niezasadny. Sam odwołujący bowiem zeznał, iż poprzedni właściciele dokonali samowoli budowlanej wykonując obiekt bez zgłoszenia. Samowola ta została zlikwidowana przez skarżącego poprzez rozbiórkę drewnianych ścian i zadaszenia. Natomiast w latach 2001 - 2002 G. H. popełnił samowolę budowlaną wykonując na istniejących fundamentach murowane ściany i żelbetowy strop. Nie można zatem uznać, że został wykonany remont. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 8 ilekroć w ustawie mowa jest o remoncie budynku, należy przez to rozumieć wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie była to budowa nowego obiektu. W skardze od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego G. H. zarzucił, iż garaż stoi od 1994r., a on jedynie rozebrał zestawione bez zaprawy pustaki i część dachową, a następnie złożył ponownie używając zaprawy murarskiej, w ten sposób zabezpieczając garaż przed zawaleniem. Wskazał, że ,,tylko złośliwość pracowników Urzędu Gminy sprawiła, że sprawa w ogóle trafiła do Nadzoru Budowlanego". W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej poprzez sprawdzenie jej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zagadnienie w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy na wykonywane w latach 2001 - 2002 prace skarżący powinien był uzyskać pozwolenie na budowę. Otóż zgodnie z art. 3 pkt. 6 Prawa Budowlanego i to zarówno w wersji obowiązującej w latach 2001 - 2002 jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ilekroć w ustawie Prawo Budowlane jest mowa o budowie, należy przez to rozumieć także m. in. odbudowę. W świetle samych wyjaśnień złożonych przez skarżącego w czasie przeprowadzonej w dniu 30 maja 2003r. kontroli nie może budzić wątpliwości, iż zakres przeprowadzonych przez niego prac kwalifikuje je jako odbudowę a nie remont. Przedmiotem tych prac było bowiem - po uprzednim rozebraniu prowizorycznych ścian z desek i luźno ułożonych pustaków oraz zadaszenia z desek, folii i eternitu - wymurowanie nowych ścian i wykonanie stropodachu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 marca 2001r. (SA/Bk 852/00), iż jeżeli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, inwestor dokonuje nie remontu, lecz odbudowy. Taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 28 Prawa Budowlanego w brzmieniu obowiązującym zarówno w dacie prowadzenia inwestycji, jak i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ani obowiązujące w latach 2001 - 2002, ani też w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy nie zwalniały z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takiej inwestycji, jak odbudowa garażu o wymiarach 4,65 x 9,20 m. Budowy nie wymagające pozwolenia na budowę zostały w sposób enumeratywny określone w art. 29 Prawa Budowlanego. Inwestycja prowadzona przez skarżącego nie podpada pod żadną budowę w tym przepisie wymienioną, co oznacza, iż przed rozpoczęciem robót skarżący winien był wystąpić o pozwolenie na budowę. G. H. nie skorzystał z możliwości zalegalizowania obiektu. Zobowiązany do złożenia zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa Budowlanego zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych dokumentów o jakich mowa w art. 33 ust. 2 pkt. 1 i 2 Prawa Budowlanego nie złożył żadnych dokumentów. Dlatego też prawidłowo Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części nakazującej rozbiórkę garażu (z wyłączeniem fundamentów i wylewki betonowej), decyzja ta bowiem zgodna jest z art. 48 ust. 4 w związku z art. 1 Prawa Budowlanego (tekst jednolity Dz. U. Nr 207 poz. 2016 z 2003r. z późniejszymi zmianami). Przepisy te stanowią, iż w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 stosuje się przepis ust. 1, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami).