II SA/Ke 219/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W skardze tej zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podali, że zasadnicze znaczenia w sprawie ma przedmiot postępowania, którym jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. Jest to obiekt znacznych rozmiarów i rozpoczęcie tej inwestycji nie może pozostać bez wpływu na nieruchomość będącą terenem inwestycji jak i nieruchomości sąsiednie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie co najmniej jednej z wyżej wymienionych przesłanek. Podkreślić należy, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi więc wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podniesienia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia powyższych wymogów. Skarżący w ogóle nie wykazali, w jaki sposób ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim jednak wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie z tego powodu, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Konieczne jest zatem by zaskarżony akt nadawał się do wykonania tzn. by można było na jego podstawie zobowiązać adresata aktu do określonego zachowania lub powstrzymania się od wskazanego zachowania. W sytuacji kiedy akt takich skutków nie wywiera nie podlega on wykonaniu, a orzeczenie o wstrzymaniu jego wykonania staje się bezcelowe. Jak bowiem zobowiązać podmiot do określonego zachowania w oparciu o akt (decyzję lub postanowienie), który nie wskazuje jak ten podmiot ma się zachować, a wskazuje warunki i wymogi dla podjęcia działań w innym postępowaniu. Akt taki wyznacza ramy powinnego zachowania się lecz nie zobowiązuje wprost do zachowania się w określony sposób. Decyzją taką jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych, nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja o warunkach zabudowy jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno - budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji (tak NSA w postanowieniu z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1322/15, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.