II SA/Ke 219/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. R. i M. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. R. i M. R. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą spółka cywilna "[...]" M. R., T. R. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia: oddalić wniosek. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 17 kwietnia 2015 r. znak: [...] wymierzającą karę pieniężną w łącznej wysokości 60.000 zł. za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. T. R. i M. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą spółka cywilna "[...]" M. R., T. R. z siedzibą w P. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję organu II instancji, w której zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek jego nieuwzględnienia przez organ. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja jest wykonalna, a za wstrzymaniem jej wykonania przemawia argumentacja skargi, w szczególności fakt braku jednolitego stanowiska w Służbie Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygnięcia w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Strona zwróciła uwagę na postanowienia wstrzymujące wykonanie zaskarżonych decyzji w tym samym przedmiocie w sprawach toczonych przed innymi wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega oddaleniu. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Jednakże instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności przede wszystkim ma uchronić stronę przed skutkami wykonania tego aktu lub czynności. Skoro więc postanowienie sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonalności ma uchronić stronę przed skutkami wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, to fakt wykonania przez stronę niweczy cel zastosowania instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2008 r., II OZ 621/07, Legalis). Przepis ten odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji, gdy będący przedmiotem skargi akt nie został jeszcze wykonany (postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2004 r., OZ 26/04, Legalis). Z odpowiedzi na skargę wynika, że kara pieniężna, której dotyczy zaskarżona decyzja została przez skarżących już uiszczona. Zatem rozpoznawany wniosek jest bezprzedmiotowy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.