II SA/Ke 223/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania W. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty S. z dnia [...] znak: [...] w sprawie uznania z dniem 6.12.2010r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia 14.12.2010r. w wysokości 890,60zł miesięcznie, utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że W. W. w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu 6 grudnia 2010r. spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). W oparciu o przedłożone dokumenty stosownie do postanowień art. 71 ust. 1 pkt 2a cyt. ustawy, bezrobotny wykazał pozostawanie w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji przez co najmniej 365 dni w zatrudnieniu i osiąganie z tego tytułu wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jednocześnie bezrobotny udokumentował ponad 20 letni okres uprawniający do zasiłku. Wysokość zasiłku przyznano na podstawie art. 72 ust. 1 i ust. 3 ustawy. Powołując brzmienie art. 73 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy stwierdzono, że okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających co najmniej 20 letni okres uprawniający do zasiłku. W. W. urodzony w dniu 7.12.1954r. powyższy warunek spełnia. Organ II instancji nadmienił, że W. W. jest uprawniony do 12 miesięcznego prawa do zasiłku, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Z chwilą utraty prawa do zasiłku zostanie wydana odrębna decyzja orzekająca w tym zakresie. Skargę na powyższą decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. złożył W. W. podnosząc, iż rozstrzygnięcie nie odnosi się do wszystkich kwestii. W decyzji nie określono powodów utraty zasiłku, nie napisano, że decyzję wydał Dyrektor – z upoważnienia Starosty Powiatowego Urzędu Pracy w S.. Nie podano warunków wypłaty zasiłku, transferu – transakcji wypłaty zasiłku, terminu wypłaty zasiłku, potwierdzenia przez PUP w S., że zasiłek został wypłacony, formy reklamacji, gdy zasiłek nie został wypłacony w terminie i naliczania odsetek. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów organ stwierdził, że zasady związane z wypłatą przyznanego zasiłku dla bezrobotnych określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz.U. Nr 136, poz. 1118) i cytowanie przepisów dotyczących technicznych zasad wypłaty zasiłku nie jest konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).. W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. Przedmiotem sporu nie jest ustalenie statusu bezrobotnego ani też uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych. Zarzuty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania treści decyzji, która jego zdaniem jest niepełna, albowiem nie wyjaśnia wszystkich kwestii związanych ze statusem bezrobotnego czy też uprawnień związanych z zasiłkiem dla bezrobotnych. Z takim stanowiskiem skarżącego trudno się zgodzić. Przede wszystkim należy wskazać, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm. - zwanej dalej jako ustawa), do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o: - uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego (lit a); - przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów (lit b). Powołana ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. nie zawiera innych uregulowań, które określałyby szczegółowe wymogi odnośnie zawartości decyzji wydanych m.in. w sprawach uznania osoby za bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przyjąć zatem należy, że w zakresie wyżej wskazanym każda decyzja powinna spełniać ogólne wymogi wynikające z przepisu art. 107 kpa tj. zawierać oznaczenie organu, który ją wydał, datę wydania, oznaczenie stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy w jakim trybie służy odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania, ewentualnie także pouczenie o możliwości wniesienia powództwa lub skargi. Stosownie do ust. 3 art. 107 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie, Wojewoda wymienionym wymogom sprostał. Zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne elementy pozwalające na zweryfikowanie decyzji orzekającej o uznaniu skarżącego z dniem 6.12.2010r. za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14.12.2010r. w wysokości 890,60zł miesięcznie. W szczególności prawidłowo określono, że decyzja z dnia 30.12.2010r. została wydana z upoważnienia Starosty S., zaś z jej treści wynika, iż osobą reprezentującą organ (Starostę) był upoważniony Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń. W uzasadnieniu decyzji wskazano fakty, w oparciu o które organ ustalił, że skarżący spełnia warunki określone prawem do uznania go za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku w wysokości przewidzianej prawem oraz wyjaśniono podstawę prawną decyzji, przytaczając przepisy prawa, które znalazły zastosowanie w sprawie. Nie stanowią niezbędnych elementów decyzji wydanych na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2a i ust. 2 pkt 3, art. 72 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 73 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy, kwestie techniczne dotyczące wypłaty zasiłku, których zamieszczenia w decyzji domagał się skarżący. Brak jest również uzasadnienia dla zarzutu, iż w decyzji bezpodstawnie nie określono powodów utraty zasiłku. Z załączonej do akt administracyjnych karty zatytułowanej: "Informacja dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy wynika, że skarżący zapoznał się z obowiązkami i uprawnieniami osoby rejestrowanej w PUP jako osoby bezrobotnej, w tym z częścią V, która dotyczy Utraty prawa do zasiłku i powyższą okoliczność potwierdził własnoręcznym podpisem. Już zatem choćby z tej przyczyny powtarzanie w decyzji przysługujących skarżącemu uprawnień oraz obowiązków określonych przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy byłoby niezasadne i niecelowe. Reasumując, brak jest podstaw do uznania, że w zaskarżonej decyzji organ powinien określić jeszcze inne dodatkowe elementy rozstrzygnięcia sprawy, których żądał skarżący, przede wszystkim z tego względu, iż takich rozwiązań nie przewidział ustawodawca w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).