II SA/Ke 225/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi P. D. i G. D. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 1 marca 2024 r. znak: IR.I.7840.4.4.2024 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Ke 225/24 Uzasadnienie Decyzją z 1 marca 2024 r., znak: IR.I.7840.4.4.2024, Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania P. D. i G. D., utrzymał w mocy decyzję nr 1788/2023 Starosty Kieleckiego z 5 grudnia 2023 r., znak: B-III.6740.1.46.136.2023.AKU zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia R. J. na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...], obr. [...], B., gm. M. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pb"). W odwołaniu P. D. i G. D. zarzucił tej decyzji: naruszenie prawa materialnego tj. § 54 ust. 5 lit.c uchwały nr [...] Rady Gminy M. z 30 września 2014 r. w sprawie zmiany nr 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, naruszenie art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 kpa. Rozpatrując odwołanie Wojewoda Świętokrzyski przywołał treść art. 35 ust. 1 Pb i ustalił, że dla działki nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ("m.p.z.p.") zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy M. z dnia 30 września 2014 r. w sprawie zmiany nr 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. część I (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2014 r., poz. [...]), zgodnie z którym teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MN1. Dla tego terenu przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej, w tym dopuszcza się lokalizację garaży wolnostojących dla potrzeb mieszkalnych oraz budynków gospodarczych (§ 54 pkt 3 lit. d). Ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy wprowadzają następujące ograniczenia: wysokość budynków i wolnostojących garaży – dwie kondygnacje naziemne – maksymalna wysokość 6,8m (§ 54 pkt 5 lit c). Organ wskazał, że budynek gospodarczy o wymiarach 5,50m x 6,00m (ściany nie są jednakowej długości), wysokości 4,00m, zaprojektowany został w granicy z działką nr ewid. [...] od strony zachodniej, z działką nr ewid. [...] od strony północnej oraz w odległości 32,20m od granicy z działką nr ewid. [...] od strony wschodniej i w odległości 25,90m od działki drogowej 2KDI od strony południowej. Projekt zagospodarowania działki sporządzono na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej opisanej jako mapa do celów projektowych, projekt budowlany sporządziła osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, legitymująca się zaświadczeniem o wpisie na listę samorządu zawodowego. W ocenie organu, przedmiotowy obiekt spełnia wymogi w zakresie parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu jakie są przewidziane w m.p.z.p., dla nowej zabudowy w tym: maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy – 40%, minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej – 50%, nieprzekraczalną linię zabudowy, wysokość budynku (4,00m). Zaznaczono również, że zapisy § 10 pkt 5 planu stanowią, że uciążliwość wszystkich obiektów i urządzeń związanych z działalnością usługową i produkcyjną nie może wykraczać poza granice terenu, do którego prowadzący taka działalność ma tytuł prawny, z wyjątkiem przypadku utworzenia strefy przemysłowej zgodnie z przepisami Prawa ochrony środowiska. Organ budowlany nie może domniemywać przyszłego wykorzystywania budynku przez inwestora, stąd ewentualne odstępstwa należy zgłaszać do właściwego miejscowo organu nadzoru budowlanego. Jednocześnie organ odniósł się szczegółowo do zarzutów w kwestii uniemożliwienia skarżącym przez organ I instancji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań podnosząc, że strony w toku postepowania odwoławczego nie zapoznały się z dokumentacją, a wniesione odwołanie nie zawierało nowych dowodów, które nie byłyby znane organom przed wydaniem decyzji. W skardze do tut. Sądu P. D. i G. D. zarzucili powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. § 54 ust. 5 lit. c) Uchwały nr [...] Rady Gmina M. z dnia 30 września 2014 roku, w sprawie Zmiany nr 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji wydanie Inwestorowi pozwolenia na budowę gospodarczego jednokondykcyjnego o wysokości 4m, w sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy M. dopuszcza maksymalną wysokość budynków gospodarczych do 6,8 m, ale dla budynków dwukondygnacyjnych. II. przepisów prawa procesowego, tj.: 1. naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności: a) nieustalenia przez organ, iż R. J. prowadzi pod adresem planowanej inwestycji działalność gospodarczą ("R. J. FIRMA HANDLOWO-USŁUGOWA Y." NIP: [...]), a co za tym idzie nieustalenie przez organ, iż rzeczywistym przeznaczeniem przedmiotowego budynku będzie działalność gospodarcza prowadzona przez Inwestora, polegająca na robotach budowlanych ("R. J. FIRMA HANDLOWO-USŁUGOWA Y." NIP: [...]), bowiem Inwestor w sposób ciągły, nagminny prowadzi działalność na swojej działce, czym powoduje nadmierne utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżących; b) nieustalenia przez organ, iż planowana inwestycja powoduje nadmierne utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości skarżących, w szczególności w obszarze ogródka warzywnego, co spowoduje niewystarczający dostęp do promieni słonecznych, a tym samym zwiększenie zwiędnięcia zasadzonych roślin. Ponadto, planowana inwestycja spowoduje obniżenie wartości nieruchomości skarżących oraz powstanie problemów z utrzymaniem i konserwacją ogrodzenia w miejscu inwestycji; c) nieustalenia przez organ, iż inwestycja ma być realizowana na nieruchomości Inwestora, która składa się nie tylko z działki [...], ale również [...], co jest konsekwencją scalenia tych działek, a wynika z treści księgi wieczystej nr: [...]. W konsekwencji nieustalenia przez organ, że inwestycja może zostać zrealizowana w innym miejscu na terenie nieruchomości Inwestora, bez nadmiernych utrudnień dla nieruchomości sąsiednich; 2. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez faktyczne uniemożliwienie skarżącym przez organ I instancji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, bowiem zawiadomienie o istnieniu takiej możliwości zostało doręczone skarżącym 12 grudnia 2023 r., natomiast decyzja została wydana 5 grudnia 2023 r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skarżący nie mieli możliwości choćby poinformowania organu o okolicznościach wskazanych w pkt. 1 lit. a) tiret 1-3 petitum odwołania od decyzji Starosty Kieleckiego z dnia 5 grudnia 2023 r., nr 1788/23, z dnia 22 grudnia 2023 r. 3. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, jak również nierozważenie w pełni materiału dowodowego, pomijając kluczowe dla sprawy kwestie, w tym w szczególności: a) nieustalenia przez organ, iż R. J. prowadzi pod adresem planowanej inwestycji działalność gospodarczą ("R. J. FIRMA HANDLOWO-USŁUGOWA Y." NIP: [...]), a co za tym idzie nieustalenie przez organ, iż rzeczywistym przeznaczeniem przedmiotowego budynku będzie działalność gospodarcza prowadzona przez Inwestora, polegająca na robotach budowlanych ("R. J. FIRMA HANDLOWO-USŁUGOWA Y." NIP: [...]), bowiem Inwestor w sposób ciągły, nagminny prowadzi działalność na swojej działce, czym powoduje nadmierne utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżących; b) nieustalenia przez organ, iż planowana inwestycja powoduje nadmierne utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości skarżących, w szczególności w obszarze ogródka warzywnego, co spowoduje niewystarczający dostęp do promieni słonecznych, a tym samym zwiększenie zwiędnięcia zasadzonych roślin. Ponadto, planowana inwestycja spowoduje obniżenie wartości nieruchomości skarżących oraz powstanie problemów z utrzymaniem i konserwacją ogrodzenia w miejscu inwestycji; c) nieustalenia przez organ, iż inwestycja ma być realizowana na nieruchomości Inwestora, która składa się nie tylko z działki [...], ale również [...], co jest konsekwencją scalenia tych działek, a wynika z treści księgi wieczystej nr: [...]. W konsekwencji nieustalenia przez organ, że inwestycja może zostać zrealizowana w innym miejscu na terenie nieruchomości Inwestora, bez nadmiernych utrudnień dla nieruchomości sąsiednich; 4. naruszenie art. 81 k.p.a., poprzez uznanie faktów za udowodnione bez umożliwienia Skarżącym wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, w szczególności w postaci dokumentów zgromadzonych w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z 1 marca 2024 r. w całości oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że wyinterpretowanie przez organ II Instancji, że § 54 pkt 5 lit. c) m.p.z.p. zawiera w sobie zwrot "do" jest nieuprawnione. Zdaniem skarżących, gdyby intencją prawodawcy aktów prawa miejskiego w/w przepisie było zarówno zakwalifikowanie budynków jednokondygnacyjnych, jak i dwukondygnacyjnych, to dokonałby odpowiedniego zredagowania przepisu uchwały, tym bardziej, że w tej samej jednostce redakcyjnej (tj. § 54 pkt 5) w lit. a) oraz b) określił maksymalny wymiar/zakres poprzez zastosowanie właśnie zwrotu "do 3 kondygnacji". Jednokondygnacyjny budynek gospodarczy o wysokości 4m nie spełnia wymogów przewidzianych w § 54 pkt 5 lit. c) m.p.z.p. Skarżący nie zgadzają się z poglądem, że rola organów administracji architektoniczno-budowlanych sprowadza się do weryfikacji dokumentów pod kątem przepisów budowlanych, albowiem w ich ocenie organ ma obowiązek rozważyć przyszłe zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich, w ramach badania uzasadnionych interesów skarżących. Podnoszą, że w sposób obiektywny przedstawili wszelkie negatywne konsekwencje mogące wystąpić w przypadku wybudowania budynku gospodarczego, w tym możliwość zaciemnienia należącego do nich ogrodu warzywnego. Na podstawie doświadczenia życiowego, a także zasad logicznego rozumowania organ II i I instancji powinien wywieść wniosek, że warzywa, aby mogły być skutecznie uprawiane, tj. zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki, winny być wystawione w miejscu o dużej ekspozycji światła słonecznego, przez czas od 6 do 8 godzin dziennie. Tym samym, w sytuacji wybudowania budynku gospodarczego spowoduje on zaciemnienie części nieruchomości należących do skarżących, w tym część, na której zlokalizowany jest ogród warzywny. To z kolei rzutować będzie po pierwsze, na ekspozycję ogrodu warzywnego na światło słoneczne (tj. część ogrodu może być pozbawiona), po drugie na czas ekspozycji ogrodu warzywnego na światło słoneczne (co będzie wynikać z nachodzącego cienia na ogród warzywny). Stwierdzili zatem, że powyższe będzie skutkować - co oczywiste - mniejszą ilością plonów, a także gorszej jakości. Skarżący twierdzą, że zostało im uniemożliwione wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Taki stan wynika, z tego, iż w dniu 29 listopada 2023 roku organ wysłał do uczestników zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, które miało zostać odebrane przez skarżących, w dniu 12 grudnia 2023 r., natomiast decyzja Starosty Kieleckiego została wydana już 5 grudnia 2023 r., a takie działanie godzi w zaufanie skarżących do organów administracji publicznej. Wyrazili pogląd, że prawo do przeglądania akt jest prawem skarżących a nie obowiązkiem, tym samym nieskorzystanie przez nich z przysługującego im prawa nie może być wykorzystywane przeciwko skarżącym, jako negatywna okoliczność. Poprzez wydanie decyzji przed odebraniem przez skarżących przedmiotowego zawiadomienia, w sposób faktyczny odebrano im możliwość skorzystania z przysługującego prawa, a także do złożenia stanowiska w sprawie, na podstawie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszono art. 10 k.p.a. Skarżący powołali się na stanowisko SKO w Elblągu wyrażone w decyzji z 4.12.2006 r., 1996/PS/06 z którego wynika, że taki stan oznacza kwalifikowaną wadę procesową, która bez względu na to, czy miała ona czy też nie miała wpływu na treść decyzji, nie może być konwalidowana przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Świętokrzyskiego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kieleckiego zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą R. J. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...], obr. [...], B., gm. M. U podstaw stanowiska organów obu instancji legło stwierdzenie, że zostały spełnione wymogi przewidziane w art. 35 ust. 1 Pb, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego Oceniając zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy przyjęły, że objęta inwestycją działka, na rysunku zmiany miejscowego planu znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MN1, dla którego zgodnie z ustaleniami § 54: 1) przeznaczenie podstawowe – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 2) przeznaczenie uzupełniające – pomieszczenia o funkcji usługowej wbudowanej w budynki mieszkalne, nie zakłócające funkcji mieszkaniowej terenu, urządzenia i obiekty towarzyszące, obiekty usługowe, handlowe, drogi, dojścia, dojazdy, obiekty małej architektury, zieleń, 3) ustalenia dotyczące zasad zagospodarowania terenów: d) dopuszcza się lokalizację garaży wolnostojących dla potrzeb mieszkających oraz budynków gospodarczych; 4) ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu: a) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy - 40% - (ocena organu warunek spełniony 21,86%) b) minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej - 50% - (ocena organu warunek spełniony 50%), c) nieprzekraczalna linia zabudowy - wg rysunku zmiany planu na terenach dla których nie wyznaczono linii zabudowy stosuje się ustalenia § 40 ust. 5; 5) ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy: c) ogranicza się wysokość budynków gospodarczych oraz wolnostojących garaży - dwie kondygnacje naziemne - maksymalna wysokość 6,8 m - warunek spełniony wysokość budynku 4,0 m, g) dachy budynków gospodarczych i wolnostojących garaży - jednospadowe, dwuspadowe lub wielospadowe o nachyleniu do 45° lub płaskie – ( ocena organu warunek spełniony nachylenie połaci dachu jednospadowego 12°). Lokalizację garaży i budynków gospodarczych w granicy działki dopuszcza § 7 pkt 5 m.p.z.p. Skarżący kwestionuje zastosowanie przez organ § 54 ust. 5 lit c m.p.z.p. wskazując, że przepis ten dopuszcza maksymalną wysokość budynków gospodarczych do 6,8m, ale dla budynków dwukondygnacyjnych, co świadczy o braku możliwości wydania inwestorowi decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Przy tak sformułowanym zarzucie nie jest jasne, czy w opinii skarżących w ogóle na terenie MN1 nie dopuszcza się lokalizacji budynków gospodarczych jednokondygnacyjnych w granicy działki, czy też dopuszcza się budynki gospodarcze jednokondygnacyjne ale nie o wysokości 4m. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, kontrolowany przepis znajduje się w rozdziale III m.p.z.p., zatytułowanym: "Ustalenia szczegółowe dotyczące poszczególnych terenów. Przeznaczenie oraz warunki zabudowy i zagospodarowania terenów". Treść regulacji wskazuje, że lokalny prawodawca ustalił zasady zagospodarowania na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem MN1, w tym ograniczenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Zawarte w § 54 ust. 5 lit c ograniczenia dotyczące zasad zagospodarowania terenów dotyczą dwóch elementów: po pierwsze kondygnacji budynków gospodarczych oraz wolnostojących garaży ( tj. dwie kondygnacje), oraz po drugie ich maksymalnej wysokości (maksymalna wysokość 6,8m). Zdaniem Sądu, skoro plan dopuszcza na terenie MN1 możliwość sytuowania budynków gospodarczych dwukondygnacyjnych to - stosując wnioskowanie a maiori ad minus – dopuszcza również budowę budynków gospodarczych jednokondygnacyjnych. Warunkiem umożliwiającym budowę takiego budynku jest to, by jego wysokość nie przekraczała 6,8m. W świetle zasad logiki wykładnia § 54 pkt 5 lit. c w taki sposób, że na terenie MN1 można lokalizować w granicy działki wyłącznie budynki gospodarcze dwukondygnacyjne o maksymalnej wysokości 6,8m, ale nie można lokalizować budynków gospodarczych jednokondygnacyjnych o wysokości 4m, jest oczywiście nieuzasadniona. Za taką interpretacją przemawia również to, że ani ustalenia ogólne ani szczegółowe nie wprowadzają na terenie oznaczonym w planie symbolem MN1 zakazu budowy tego typu obiektów. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że wspomniany zapis umożliwia lokalizację na terenie oznaczonym w planie symbolem MN1 zarówno budynków gospodarczych jednokondygnacyjnych jak i dwukondygnacyjnych, jednakże pod warunkiem, że ich wysokość nie przekroczy 6,8m. W analizowanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżących, organy architektoniczno-budowlane zasadnie uznały, że budowa budynku gospodarczego jednokondygnacyjnego o wysokości 4m mieści się w dyspozycji § 54 ust. 5 lit c m.p.z.p. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące nadmiernego utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości poprzez niewystarczający dostęp promieni słonecznych do ogródka warzywnego. W tym zakresie podnieść należy, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) nie regulują kwestii związanych z nasłonecznieniem ogródków warzywnych lecz dotyczą wyłącznie kwestii naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 cyt. rozporządzenia). Skoro ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują możliwość sytuowania budynków gospodarczych w granicy, z zachowaniem ograniczeń wynikających z § 54 pkt 5 lit. c to oznacza, że dopóki takie ustalenia planu zachowują ważność, a inwestor realizuje inwestycję zgodnie z ustalonymi warunkami zagospodarowania terenu, to nie sposób uznać, że interes prawny właścicieli sąsiednich nieruchomości jest naruszony poprzez brak zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia ogrodu warzywnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów procesowych wymienionych w pkt II.1 lit c w pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę lub zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest wnioskiem strony i treść wniosku determinuje zakres prowadzonego postepowania. Żądanie zatem, aby organ w tym postępowaniu ustalał, czy inwestycja może zostać zrealizowana w innym miejscu niż wskazane we wniosku, z uwagi na dysponowanie przez inwestora tytułem do innych działek, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Z podobnych względów organ nie może ustalać, czy inwestor będzie prowadził w planowanym budynku działalność gospodarczą tylko z tego powodu, że taką działalność R. J. już prowadzi. Niewątpliwie uzupełnienie budynkiem gospodarczym działki na której istnieje budynek mieszkalny jest zgodne z przeznaczeniem jakie w m.p.z.p. przewidziano dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W realiach niniejszej sprawy na działce inwestora nr ewid. [...] znajduje się budynek mieszkalny, co pozwala na realizację na tej działce budynku gospodarczego, usytuowanego w granicy. Dopiero wówczas, gdy sposób użytkowania planowanego do budowy budynku gospodarczego będzie odbiegał od przeznaczenia określonego w udzielonym pozwoleniu na budowę inwestor będzie mógł wystąpić do właściwego miejscowo organu nadzoru budowlanego, o czym prawidłowo informował organ odwoławczy w treści zaskarżonej decyzji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa polegający na uniemożliwieniu stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przez organ I instancji, które skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że organ odwoławczy tej wadliwości nie dostrzegł. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym, sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Wbrew twierdzeniom skarżących, uchybienie art. 10 § 1 kpa może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W realiach niniejszej sprawy skarżący na etapie postępowania odwoławczego nie przedłożyli żadnych nowych dowodów ani nie podnosili żadnych nowych okoliczności nie znanych dotąd organom orzekającym w sprawie, co oznacza, że nie wykazali aby uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przez organ I instancji miało wpływ na sposób rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, wobec niezasadności zarzutów skargi i jednoczesnego braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.