II SA/Ke 228/09

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 15 maja 2009 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości. M. J. złożyła w dniu 14 maja 2009 r. formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1526,32 zł brutto. Skarżąca nie wykazała innego majątku oprócz mieszkania wielkości 54 m kw. Z akt sprawy wynika, że jest ona również współwłaścicielką działki nr 0,0288 w P. Wnioskodawczyni od 30 lat cierpi na nadciśnienie tętnicze, które doprowadziło do choroby wieńcowej. Obecnie skarżąca musi dwa razy w miesiącu korzystać z wizyt lekarskich. Miesięcznie wydaje około 400 zł na zakup lekarstw. Ponadto ponosi wysokie koszty utrzymania mieszkania, w niektórych miesiącach musi korzystać z pomocy córek. Wnioskodawczyni stwierdziła, że nie stać jej na poniesienie kosztów postępowania sądowego, gdyż wówczas zabraknie jej na jedzenie. Zgodnie z art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o prawo pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i życiową skarżącej, przede wszystkim, posiadanie tylko nieruchomości oraz osiąganie dochodu wystarczającego jedynie na opłacenie bieżących zobowiązań, wykupienie leków i żywności, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.