II SA/Ke 228/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków M.P. i A. L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.P. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych. M.P. i A. L. złożyły formularze urzędowe PPF wnosząc o zwolnienie kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Ze złożonych formularzy wynika, że wnioskodawczynie są współwłaścicielkami domu wielkości 230 m² na działce przy ul. Z.. M. P. jest radcą prawnym, pobiera emeryturę w wysokości 1300 zł na podstawie zlecenia zarabia miesięcznie 4000 zł, z tytułu najmu osiąga miesięczny dochód w wysokości 600 zł. Wnioskodawczyni podała następujące stałe wydatki: ZUS- 300 zł, woda 360 zł co 2 miesiące, gaz – 600 zł, podatek dochodowy – 600 zł, składki -100 zł, podatek od nieruchomości – 167 zł kwartalnie, prąd 200 zł (zimą – 500 zł), śmieci 12 zł, utrzymanie własne (żywność, odzież, środki czystości) – 1500 zł. przejazdy – 200 zł, utrzymanie psa i kota oraz wydatki na weterynarza – 600 zł. Ponadto wspomaga kwotą 1000 zł – 1500 zł miesięcznie córkę A. L. która mieszka w Warszawie, jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna i poszukuje pracy zgodnej z ukończonym kierunkiem studiów (architektura krajobrazu). A. L. płaci 900 zł miesięcznie tytułem czynszu za wynajem połowy mieszkania. Wnioskodawczyni wykazała, że ma wierzytelność w postaci zaległych alimentów od ojca w wysokości 107.000 złotych. M.P oświadczyła, że nie stać jej na leczenie siebie, ponosi sama koszty związane z utrzymaniem domu, który wymaga ciągłych napraw, nie może sprzedać nieruchomości ze względu na postępowanie sądowe wszczęte przez byłego męża. Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa osoba dochodząca swych roszczeń przed sądem. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a" przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja prawa pomocy ma zatem na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym W rozpoznawanej sprawie skarżące wniosły jedną skargę dotyczącą inwestycji budowlanej na działce graniczącej z ich wspólną nieruchomością. Zatem obie są zobowiązane ponosić wszelkie koszty sądowe solidarnie, stosownie do art. 214 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, ze uiszczenie opłaty sądowej przez jedną z nich, zwalnia drugą z obowiązku zapłacenia. Ze względu na współuczestnictwo materialne obu skarżących ich wnioski o prawo pomocy należy oceniać razem. M.P. osiąga stały dochód z emerytury i wynajmu, ponadto zarabia dodatkowe pieniądze z tytułu zlecenia – w sumie 5900 zł miesięcznie. Stać ją na wydawanie 600 zł miesięcznie na zwierzęta domowe i 1000-1500 zł na utrzymanie zdrowej, dorosłej wykształconej córki w Warszawie. W tej sytuacji trudno uznać ją za osobę ubogą wymagającą pomocy państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. A. L. nie osiąga żadnych dochodów. Jednakże okoliczność, że wnioskodawczyni będąc młodą, zdrową, osobą z wyższym wykształceniem żyje na koszt matki i świadomie rezygnuje z pracy zarobkowej, aby skupić się na poszukiwaniu zatrudnienia zgodnego z kierunkiem ukończonych studiów nie może uzasadniać przyznania prawa pomocy. Przyjmując w 2016 r. w drodze darowizny udział we współwłasności działki z kamienicą, a następnie wnosząc do Sądu skargę związaną z ochroną swojego majątku musiała liczyć się z ponoszeniem kosztów. W świetle powyższych okoliczności, wnioskodawczynie nie wykazały w sposób przekonujący, iż mimo podjęcia wszelkich starań, nie są w stanie, ze względu na swoją sytuację majątkową i rodzinną, ponieść pełnych kosztów postępowania. W rozpatrywanej sprawie wnioski o przyznanie prawa pomocy podlegają zatem oddaleniu. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.