II SA/Ke 229/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z [...] , znak: SKO[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania B. Z. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy S. z 12 listopada 2013 r. orzekającą o odmowie przyznania ww. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad bratem K. K. legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, na okres od 1 października 2013 r. do 31 października 2013 r. W uzasadnieniu Kolegium podało, że organ I instancji odmawiając B. Z. przyznania wskazanego wyżej świadczenia w wyniku rozpatrzenia jej wniosku z 16 października 2013 r. podniósł, iż nie spełniła ona przesłanki rezygnacji z zatrudnienia albowiem brak jest związku między tą rezygnacją, a datą powstania znacznego stopnia niepełnosprawności brata. W odwołaniu skarżąca wskazała, że jej rezygnacja z pracy zarobkowej była spowodowana sprawowaniem całodobowej opieki nad niepełnosprawnym bratem, a niepełnosprawność ta jest potwierdzona dokumentami. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium zauważyło, że K. K. jest bezdzietnym kawalerem i w pierwszej kolejności zobowiązaną do alimentacji jest jego matka – L. K., która jest w stanie uczynić zadość obowiązkowi alimentacyjnemu względem syna. Ponieważ K. K. posiada też siostrę, która zobowiązana jest do alimentacji względem brata w dalszej kolejności, to istnieje możliwość takiego podziału obowiązków opiekuńczych pomiędzy matką a siostrą, aby możliwe było pogodzenie opieki nad chorym członkiem rodziny z wykonywaniem czynności zarobkowych przez B. Z. Ponadto, zdaniem SKO, skarżąca nie może zostać zaliczona do osób rezygnujących z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym bratem albowiem brak jest faktycznego związku między ustaniem jej zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki. Organ wskazał, że skarżąca przed powstaniem niepełnosprawności brata, ani po ustaleniu jej stopnia, nie pracowała zawodowo, a więc w sprawie nie została spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia, o jakiej mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła B. Z. Podniosła, że w ustawie nie jest podany rodzaj wykonywanej pracy jaką trzeba podjąć oraz długość zatrudnienia w zakładzie i wskazała, że złożyła świadectwo pracy, rozwiązanie umowy o pracę oraz orzeczenie o niepełnosprawności brata, którego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu i z tego powodu zwolniła się z pracy celem sprawowania całodobowej opieki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że powodem odmowy przyznania wnioskodawczyni żądanego świadczenia było ustalenie, że nie spełniła ona przesłanki określonej w art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) w postaci rezygnacji z zatrudnienia. Z ustaleń Sądu wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 12 grudnia 2013 r. II SA/Po 1026/13 zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "czy art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na cytowane pytanie będzie miała zasadniczy wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Orzeczenie TK pozwoli na jednoznaczne określenie sytuacji prawnej skarżącej w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zachodzi w sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i na jego podstawie orzekł jak w sentencji.