II SA/Ke 232/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi E. M. i A. M. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 26 lutego 2025 r. znak: SPN.I.7536.49.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 26 lutego 2025 r. znak: SPN.I.7536.49.2024, po rozpatrzeniu odwołania A. i E. M. od decyzji Starosty Buskiego z 4 listopada 2024 r. znak: GKN.6853.10.2024 orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowych położonych w obrębie, oznaczonych jako działki nr [...], poprzez udzielenie P. zezwolenia na przeprowadzenie elektroenergetycznej sieci ziemno-kablowej średniego napięcia wraz z kanalizacją światłowodową odpowiednio na działce nr [...] o długości 176,00 m i szerokości 1,30 co daje 228,80 m2 terenu objętego trwałym ograniczeniem oraz na działce nr [...] o długości 98 m i szerokości 1,30 m wraz z kanalizacją światłowodową co daje łącznie 127,40 m2 terenu objętego trwałym ograniczeniem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), zwanej dalej: "ugn", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wnioskiem z 3 września 2024 r. P. wystąpiła do Starosty Buskiego o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanych wyżej nieruchomości, przez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie linii elektroenergetycznej ziemno-kablowej średniego napięcia wraz z kanalizacją światłowodową. Strefa oddziaływania linii kablowej średniego napięcia SN 15 kV zgodnie z normą N SEP-E-004 oraz kanalizacji światłowodowej zgodnie z normą ZN-96 TP S.A-011 i ZN-96 TP S.A.-013 wynosi 0,5 na jedną stronę. Teren zajęty pod linię średniego napięcia wraz z kanalizacją światłowodową na działce nr [...] wynosi 228,8 m2, zaś na działce nr [...] teren zajęty pod linię średniego napięcia wynosi 127,4 m2. Trasa linii ze względu na strefę oddziaływania, warunki techniczne i ekonomiczne, przyjęta została jako najbardziej optymalna. Przebiega przez obszar wykorzystywany pod działalność gospodarczą. Na działce nr [...] (organ mylnie wskazał numer działki, co wynika z materiału dowodowego) teren, przez który została zaprojektowana linia jest częściowo utwardzony. Z tego względu budowa linii odbywać się będzie metodą przecisku lub przewiertu sterowanego. Na trasie linii nie występują drzewa, w związku z czym nie będzie konieczności ich wycinki. Planowana inwestycja, nie ogranicza dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Planowana inwestycja nie wytwarza hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych, nie powoduje promieniowania, zalewania terenu wodami opadowymi, nie powoduje zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby. Projektowane linie elektroenergetyczne wytwarzają znikome pole elektromagnetyczne, nieszkodliwe dla człowieka. Organ odwoławczy stwierdził, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój z 26 czerwca 2019 r. znak: BUŚ.6733.17.2019 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektroenergetycznej linii średniego napięcia wraz z kanalizacją światłowodową oraz kontenerowej stacji transformatorowej. Decyzja ta obejmuje swym zakresem m.in. działki nr [...] i nr [...], co powoduje, że przedmiotowe działki mogą być przeznaczone pod realizację celu publicznego. Decyzja z 26 czerwca 2019 r. podlega wykonaniu i funkcjonuje w obiegu prawnym od 31 lipca 2019 r. Organ zauważył, że postanowieniem z 24 stycznia 2025 r. znak: BUŚ.670.2.74.2024 Burmistrz Miasta i Gminy Busko-Zdrój odmówił wznowienia postępowania z wniosku A. i E. małż. M. w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z 26 czerwca 2029 r. Zgodnie ze stanowiskiem organu II instancji, powyższa decyzja określa przebieg projektowanej inwestycji, poprzez wskazanie działek przeznaczonych pod inwestycję. Determinuje to zakres i sposób ograniczenia prawa własności, a wniosek inwestora określa ramy postępowania, którymi związany jest organ prowadzący to postępowanie. W związku z tym organ nie może ingerować we wniosek tj. zmieniać jego zakresu i formy. W rezultacie, istniały uzasadnione okoliczności umożliwiające inwestorowi wystąpienie do właścicieli działek nr [...] i [...] o wyrażenie zgody na ich udostępnienie w celu zrealizowania inwestycji celu publicznego. Wskazane we wniosku inwestora zamierzenie inwestycyjne należy uznać za zgodne z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Okoliczność ta sprawia, że przedmiotowa nieruchomość może być przeznaczona na realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ugn. Kanalizacja światłowodowa nie służy zapewnieniu publicznych dostępnych usług telekomunikacyjnych, jednakże stanowi urządzenie towarzyszące budowie linii kablowej średniego napięcia, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ugn. Inwestor we wniosku wskazał, że realizacja planowanej na przedmiotowych działkach inwestycji ma na celu rozbudowę istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej, umożliwiając poprawę zasilania odbiorców w energię elektryczną. Przy lokalizacji inwestycji na nieruchomości uwzględniono szereg okoliczności, które uniemożliwiają jej umieszczenie w innej części działki albo w granicach innej nieruchomości. Trasa została wybrana jako najbardziej optymalna. Nie zmieni się dotychczasowy sposób zagospodarowania nieruchomości, przy uwzględnieniu, że będzie przebiegać przez obszar wykorzystywany przez jej właścicieli pod działalność gospodarczą. Właściciele nieruchomości nie zostaną pozbawieni możliwości dojazdu do nieruchomości. W pasie ograniczenia nie będzie można jedynie prowadzić głębokich wykopów, aby nie uszkodzić linii energetycznej. W ocenie organu II instancji przyjęte rozwiązania projektowe i wyjaśnienia inwestora, co do sposobu zlokalizowania przedsięwzięcia na działkach nr [...] i [...] należy uznać za uzasadnione. Zaproponowana lokalizacja linii uwzględnia istniejące uzbrojenie i zagospodarowanie działki. Z analizy zaplanowanego przebiegu projektowanych urządzeń wynika, że w części dotyczącej ww. działek, zostaną one usytuowane w sposób jak najmniej ingerujący w prawo własności nieruchomości. Przyjęty przez inwestora wariant lokalizacji jest optymalny, w związku z czym ingerencja w grunt ma ograniczony wymiar. Wojewoda zaznaczył, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ugn, zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Z materiału dowodowego wynika, że inwestor przed złożeniem wniosku wystąpił do strony pismami z 7 stycznia 2022 r., 10 maja 2024 r. i 17 czerwca 2024 r. Z treści tych pism wynika, że poinformowano właścicieli o zakresie planowanych prac na ich działkach. Strona w odpowiedzi przy pismach z 13 stycznia 2022 r. i 29 maja 2024 r. nie wyraziła jednak zgody na udostępnienie nieruchomości, w celu umieszczenia na nieruchomości urządzeń i przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej średniego napięcia. W związku z brakiem zgody na przeprowadzanie prac istniały podstawy do wystąpienia z wnioskiem do właściwego Starosty o wydanie decyzji administracyjnej. Organ uznał zarzuty podniesione w odwołaniu za niezasługujące na uwzględnienie. Wskazał między innymi, że kwestia dokonania oględzin nieruchomości w celu ustalenia sposobu jej wykorzystywania, nie może stanowić przedmiotu rozważań prowadzonych w trybie art. 124 ust. 1 ugn, gdyż przepis ten nie obliguje organu I jaki i II instancji do dokonywania tego typu czynności. Odnosząc się natomiast do zarzutu dokonania w sposób pobieżny przez organ I instancji analizy uciążliwości planowanej inwestycji, Wojewoda zauważył, że Starosta Buski w uzasadnieniu decyzji dokonał wystarczającej analizy uciążliwości. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, A. M. i E. M. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 80 oraz 107 § 3 kpa w związku z art. 15 kpa, w ten sposób, że analiza uciążliwości sposobu wykorzystania nieruchomości została przeprowadzona de facto dopiero w ramach postępowania drugoinstancyjnego; 2. art. 124 ust. 1 ugn, poprzez nieadekwatną analizę uciążliwości wnioskowanego ograniczenia korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący podniesli, że organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie analizy uciążliwości dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W ocenie strony opracowanie (przynajmniej częściowe) i przedstawienie stronie w ramach uzasadnienia decyzji, tak istotnego zagadnienie - narusza art. 15 kpa. Starosta Buski nie dokonał analizy uciążliwości, gdyż przedstawione w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia trudno uznać za analizę, z uwagi na ogólną lakoniczność samego uzasadnienia decyzji. Skarżący stwierdzili, że taka analiza winna być przeprowadzona w sposób szczegółowy w ramach postępowania przed organem I instancji, co powinno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu. Dokonanie analizy w sposób szerszy na etapie postępowania odwoławczego nie pozwala na przeprowadzenie sprawdzenia prawidłowości ustaleń w toku instancyjnego postępowania wyjaśniającego. W odniesieniu do drugiego zarzutu skarżący wskazali, że organy zobowiązane są w ramach postępowania wyjaśniającego, dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości. Ustalenia organów powinny przybrać postać aktywnego poszukiwania takich wariantów realizacji celu publicznego, które nie naruszą przysługujących osobom trzecim praw rzeczowych do nieruchomości, a w przypadku gdy naruszenie to okaże się jednak niezbędne - rozwiązań pozwalających zminimalizować skutki ograniczenia w najwyższym możliwym stopniu. Wnoszący skargę zarzucili, że przeprowadzone przez Wojewodę rozważania obejmowały jedną trasę linii, uznając ją jako optymalną, nie zaś wszechstronną ocenę innych wariantów. W uzasadnieniu obu decyzji brak jest informacji co do podjęcia chociażby próby wyjaśnienia możliwości wyborów alternatywnych, co umożliwiłoby stronie odnieść się do takich wyjaśnień. Trudno zatem uznać, ze organy dokonały wyważenia interesów prywatnych i publicznych. Dodatkowo zasygnalizowano w skardze, że strona wniosła zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji lokalizacyjnej z 26 czerwca 2019 r., dotyczącej działki [...]. Dotychczas nie zostało ono rozpatrzone, przy czym w ocenie strony istnieje poważna szansa na uwzględnienie tego środka zaskarżenia z uwagi na uchybienia proceduralne, m.in. brak w aktach ww. organu zwrotnych potwierdzeń odbioru. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 932 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji nie dostarczyła argumentów mogących uzasadniać konieczność jej uchylenia. Stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy art. 124 ust. 1 ugn, umożliwia ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3). Bezsporne w sprawie jest ustalenie, że teren, na którym znajdują się działki nr [...] i [...] położone w obrębie [...] nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu inwestor decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój z 26 czerwca 2019 r. uzyskał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która stała się ostateczna. Następnie P. będąca uprawnioną jednostką organizacyjną, o jakiej mowa w art. 124 ust. 2 ugn, złożyła wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, który zawierał wszystkie niezbędne do jego rozpatrzenia dane. Nie było również kwestionowane, że udzielenie wnioskowanego zezwolenia było poprzedzone rokowaniami ze stroną skarżącą – właścicielami ww. działek, które nie przyniosły jednak rezultatu w postaci zgody właściciela na przeprowadzenie wnioskowanej inwestycji. Chybiony jest zarzut skarżących, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 15 kpa, gdyż analiza uciążliwości planowanej inwestycji została przeprowadzona dopiero przez organ II instancji. Starosta Buski w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że sieć średniego napięcia wraz z kanalizacją światłowodową będzie usytuowana wzdłuż północnej granicy działki nr [...] i [...] w odległości 1,00 m od niej, a szczegółowy przebieg linii przedstawia załącznik graficzny do tej decyzji. Dalej podkreślono, że przebieg linii elektroenergetycznej został ustalony tak, aby w jak najmniejszym stopniu powodował uciążliwość i dodatkowe ograniczenia dla właściciela. Inwestycja stanowi budowlę podziemną, a zatem nie powoduje zmiany sposobu użytkowania zagospodarowania terenu. Trasa przebiegu sieci kablowej nie będzie wykraczać poza linie rozgraniczające teren inwestycji. W pasie ograniczenia o niewielkiej szerokości nie będzie możliwe prowadzenie wykopów, aby nie uszkodzić sieci. Odnosząc się do wskazanego wyżej zarzutu stwierdzić należy, że Sąd w całości podziela stanowisko wyrażone już przez tut. Sąd w analogicznej sprawie ze skargi Magtrans Sp. z o.o. w Busku-Zdroju (sygn. akt II SA/Ke 225/25), w której organ ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr 558/1 w obrębie [...], położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działek [...] i [...], dla realizacji tożsamego jak w niniejszej sprawie przedsięwzięcia tj. przeprowadzenia sieci elektroenergetycznej średniego napięcia wraz z kanalizacją światłowodową i w podobnych okolicznościach faktycznych. Z uwagi na identyczny sposób działania organów w obu tych sprawach i zaprezentowaną argumentację, skład orzekający w niniejszej sprawie akceptując i uznając za własne motywy, jakie legły u podstaw wyroku w sprawie II SA/Ke 225/25, posłuży się argumentacją wyrażoną przez WSA w Kielcach w tej sprawie. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że analiza uciążliwości była w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczająca. Wynika z niej bowiem, że przebieg planowanej inwestycji jest dla skarżących najmniej uciążliwy, a w zakresie ingerencji w prawo własności ogranicza się do niezbędnego minimum. Nie można również nie zauważyć, że wbrew zawartemu w skardze poglądowi, organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego w zakresie analizy uciążliwości planowanego przedsięwzięcia, lecz jedynie - w związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu – dokonał tej analizy ponownie w sposób szerszy. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne, samodzielne i wnikliwe zbadanie sprawy, a także rzetelne ustosunkowanie się do zawartych w odwołaniu zarzutów. Odpowiadając na zarzut dotyczący oceny uciążliwości planowanej inwestycji należy stwierdzić, że Wojewoda nie gromadził nowych dowodów i nie czynił nowych istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, ale oparł się na przedstawionych przez inwestora i znajdujących się w aktach sprawy dokumentach. Ponadto strona z materiałem służącym do wydania decyzji odwoławczej, zgodnie z zawiadomieniem z 5.02.2025 r. miała możliwość zapoznania się i wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Tak więc nie można uznać, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem wyrażonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania, skoro zgodnie z istotą tej zasady, organ odwoławczy ponownie rozstrzygnął sprawę administracyjną oraz rzetelnie odniósł się do przedstawionych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Nie jest także trafny zarzut niezbadania przez organy możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia w sposób najmniej uciążliwy. Przede wszystkim bowiem należy podkreślić, że art. 124 ust. 1 ugn nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku badania różnych wariantów lokalizacji planowanej inwestycji, a w szczególności uciążliwości linii elektroenergetycznej na konkretnej nieruchomości, gdyż taki obowiązek nie wynika z treści powołanego przepisu. Obowiązkiem organów jest natomiast zbadanie, czy wniosek składany w trybie art. 124 ugn spełnia wszystkie ustawowe wymagania, co w niniejszej sprawie zostało pozytywnie zweryfikowane. Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy zarówno Starosta Buski jak i Wojewoda Świętokrzyski byli związani wnioskiem inwestora, a przy tym nie dysponują oni wiedzą specjalistyczną niezbędną do optymalizowania parametrów lokalizacji inwestycji liniowych w zakresie przesyłu czy dystrybucji energii elektrycznej. Dlatego też na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego o przebiegu przesądzonym w decyzji lokalizacyjnej, nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania linii. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza bowiem albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. wyrok NSA z wyroku z 23 marca 2017 r., I OSK 99/17 i wyrok WSA w Poznaniu z 12 sierpnia 2015 r., IV SA/Po 358/15, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej zaznaczenia wymaga, że organy obu instancji odniosły się wyraźnie do kwestii uciążliwości w uzasadnieniach wydanych przez siebie rozstrzygnięć. Wywód organu I instancji został już wyżej przedstawiony, natomiast Wojewoda w zaskarżonej decyzji dodatkowo wskazał, że trasa planowanej inwestycji została wybrana jako najbardziej optymalna. Nie zmieni się bowiem dotychczasowy sposób zagospodarowania nieruchomości przy uwzględnieniu faktu, że przebiegać będzie przez obszar wykorzystywany przez właścicieli nieruchomości pod działalność gospodarczą. Właściciel nieruchomości nie zostanie pozbawiony możliwości dojazdu do nieruchomości. Na trasie linii nie występują drzewa, w związku z czym nie będzie konieczności ich wycinki. W pasie ograniczenia nie będzie można jedynie prowadzić głębokich wykopów, aby nie uszkodzić linii energetycznej. Ponadto planowana inwestycja, nie ogranicza dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Nie wytwarza ona hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych, nie powoduje promieniowania, zalewania terenu wodami opadowymi oraz zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby. Projektowane linie elektroenergetyczne wytwarzają znikome pole elektromagnetyczne, nieszkodliwe dla człowieka. Argumentacja Wojewody jest przekonująca i jako taka zasługuje na aprobatę. W skardze na marginesie skarżący poinformowali, że wnieśli zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji lokalizacyjnej z 26 czerwca 2019 r., dotyczącej działki [...]. Uznając, że strona skarżąca omyłkowo wskazała nr działki [...] zamiast [...] i [...], należy wskazać, że powyższa okoliczność w kontekście art. 124 ugn, nie ma jednak żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, skoro w obrocie prawnym wciąż pozostaje ostateczna i podlegająca wykonaniu decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój z 26 czerwca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmująca swym zakresem działki nr [...] i [...] stanowiące własność skarżących. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.