II SA/Ke 233/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.A. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T.A. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości; II. ustanowić dla T. A. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach. T. A. złożył w dniu 11 kwietnia 2016 r. urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Ze złożonego formularza i akt sprawy wynika, że wnioskodawca przebywa w areszcie śledczym, nie osiąga żadnego dochodu, nie posiada własnego majątku ani środków płatniczych. Skarżący wskazał jako osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym żonę i troje dzieci w wieku 18 lat, 16 lat i 14 lat. Z akt sprawy wynika, wnioskodawca że ostatnio mieszkał w domu stanowiącym własność jego żony. W 2015 r. żona skarżącego złożyła pozew o rozwód (k. 25 akt administracyjnych organu I instancji). Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę trudną sytuację życiową i majątkową skarżącego, przede wszystkim fakt osadzenia w zakładzie karnym, brak własnego dochodu i majątku, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.