II SA/Ke 236/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: I. umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, II. ustanowić dla D. R. adwokata z urzędu, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 31 maja 2017 r. oddalił skargę D. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie choroby zawodowej. Skarżąca złożyła formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1880 zł netto miesięcznie. Skarżąca nie wykazał żadnego majątku oprócz współwłasności w ¼ części domu wielkości 160 m kw o wartości około 150000 zł Wnioskodawczyni oświadczyła, że osiągany dochód przeznacza na utrzymanie domu, w tym zakup 5 ton ekogroszku do ogrzewania w cenie 5000 zł, opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę oraz na leczenie przewlekłych chorób – zakup leków, dojazdy i wizyty u lekarza, badania lekarskie, często prywatnie. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 poz. 718), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę sytuację majątkową i życiową wnioskodawczyni, przede wszystkim dochód, wystarczający jedynie na zaspokojenie jej bieżących potrzeb życiowych, w tym leczenie chorób przewlekłych oraz brak majątku poza udziałem w nieruchomości mieszkalnej, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zasługuje na uwzględnienie zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej. Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do art. 249a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1c p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych. Zatem skarga D.R. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącej jakichkolwiek opłat na wszystkich etapach postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a, art. 239 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.