II SA/Ke 237/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 6 lutego 2023 r. znak: IR.7840.5.8.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz M. T. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżoną decyzją z 6 lutego 2023 r. [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. T., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 10 października 2022 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla J. P. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku handlowo-usługowego na placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym, w podeszłym wieku wraz z jego przebudową na działce nr [...], obręb ewidencyjny 0026 Odrowąż, jednostka ewidencyjna 260508_5 S. - obszar wiejski, w zabudowie usługowej. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że inwestor 14 października 2020 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie ww. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku handlowo-usługowego. Do wniosku dołączono: cztery egzemplarze projektu budowlanego, decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza S. z 17 kwietnia 2020 r., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 10 sierpnia 2020 r. oraz oświadczenie o prawie do dysponowania ww. działką na cele budowlane. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda ustalił, że nie toczyło i nie toczy się żadne postępowanie w sprawie samowoli budowlanej dotyczące budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] w msc. Odrowąż. Budynek podlegający przebudowie i zmianie sposobu użytkowania zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie z działką drogową nr [...], w odległości 2,9 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości od 2,02 m do 2,13 m od granicy z działką nr [...], której skarżąca jest współwłaścicielką. Po przebudowie w budynku tym znajdować się będą (na parterze i piętrze): 3 pokoje mieszkalne trzyosobowe, 7 pokoi mieszkalnych dwuosobowych - łącznie dla maksymalnie 23 pensjonariuszy, pokój dziennego pobytu z biblioteką, jadalnia, pomieszczenie do terapii i rehabilitacji, gabinet medycznej pomocy doraźnej, pokój gościnny i zaplecze socjalne pracowników obsługi placówki. W planowanym zamierzeniu inwestycyjnym nie przewiduje się wprowadzenia zmian w układzie głównych elementów konstrukcyjnych (ścian zewnętrznych i dachu), ani w wyglądzie elewacji - inwestycja nie obejmuje zamurowywania otworów okiennych i drzwiowych, jak i nie przewiduje nowych. Nie ulegną zmianie parametry budynku w zakresie: wysokości, układu i kąta konstrukcji dachu oraz materiałów elewacyjnych - pozostaje elewacja z cegły ceramicznej, orynnowania i pokrycia dachowego. Wobec powyższego Wojewoda powołał się na treść art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 6 pkt 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) zwanej dalej "P.b.", "ustawą Prawo budowlane" i wyjaśnił, że dla terenu, na którym znajduje się wnioskowany do zmiany sposobu użytkowania budynek nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej "mpzp"), stąd inwestor uzyskał decyzję Burmistrza S. z 17 kwietnia 2020 r. o warunkach zabudowy na zmianę sposobu użytkowania części ww. budynku handlowo-usługowego na placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym, w podeszłym wieku wraz z jego przebudową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 10 sierpnia 2020 r. uchyliło ww. decyzję Burmistrza w części dotyczącej pkt 2.1 lit. d jej sentencji i w to miejsce orzekło "udział powierzchni biologicznie czynnej - co najmniej 25%", a w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak podkreślił Wojewoda, z uzasadnienia decyzji Starosty wynika, że organ ten dokonał sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Stwierdził, że ww. działka znajduje się w obszarze zabudowy usługowej, warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, parametry budynku, w tym powierzchnia zabudowy - bez zmian, zagospodarowanie działki, warunki obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji są zachowane - obsługa komunikacyjna działki istniejącym zjazdem z drogi powiatowej, na terenie działki wyznaczono 2 stanowiska postojowe, inwestycja nie jest ujęta w rozporządzeniu R. Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), więc nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Omawiana inwestycja zlokalizowana jest na terenie objętym ochroną konserwatorską, usytuowana w obszarze historycznego układu urbanistycznego z XVII-XIX wieku ujętego w Gminnej Ewidencji Zabytków przyjętej Zarządzaniem Burmistrz S. z 31 października 2016 r. Obiekt zlokalizowany na ww. działce objęty jest indywidualną ochroną przytoczoną w GEZ_47, według karty adresowej zabytku nieruchomego. W związku z tym Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. postanowieniem z 9 grudnia 2020 r. uzgodnił projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji. Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu postanowieniem z 14 maja 2023 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji. Następnie WSA w Warszawie postanowieniem z 3 września 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, zaś wyrokiem z 12 września 2021 r. oddalił skargę M. T. na to postanowienie. Po przeanalizowaniu projektu budowlanego pod względem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, Wojewoda podzielił stanowisko Starosty zawarte w decyzji tego organu. Wypełniając dyspozycję kolejnych punktów przepisu art. 35 ust. 1 P.b. organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. W związku z planowaną inwestycją, która dotyczy przebudowy istniejącego budynku bez wprowadzenia zmian w układzie głównych elementów konstrukcyjnych (ścian zewnętrznych, konstrukcji dachu) ani wyglądu elewacji (nie przewiduje się zamurowywania otworów okiennych i drzwiowych, jak i nie projektuje się nowych), nie ulegną zmianie parametry budynku w zakresie wysokości, układu i kąta połaci dachowych, jak również materiałów elewacyjnych i dachowych (istniejąca elewacji z cegły ceramicznej - bez zmian, orynnowanie i pokrycie dachowe - bez zmian), Wojewoda stwierdził brak konieczności weryfikacji projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Wojewoda dodał, że stanowiska postojowe w ilości 2 sztuk zaprojektowano w odległości ok. 7 m (domiar ze szkicu sytuacyjnego) od granicy z działką nr [...], a minimalna odległość stanowisk postojowych od granicy z działką sąsiednią określona § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia wynosi zaś 3 m oraz, że miejsce do gromadzenia odpadów stałych zaprojektowano w odległości ok. 5 m od granicy z działką nr [...] (domiar ze szkicu sytuacyjnego) - minimalna odległość według § 23 rozporządzenia tego miejsca od granicy działki wynosi 2 m. Jak wskazał organ odwoławczy, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. opinią z 30 września 2020 r. pozytywnie uzgodnił planowaną inwestycję. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń 1 października 2020 r. uzgodnił projekt budowalny bez zastrzeżeń pod względem wymagań przeciwpożarowych. Projektowana inwestycja spełnia wymogi odnośnie ochrony p.poż., tj. odporności ogniowej i odległości zabudowań projektowanych od istniejących. Projektant oświadczył, że projekt budowlany został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, zasadami wiedzy technicznej oraz polskimi normami i nie powoduje ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek sąsiednich. Projekt budowlany sporządzony został zgodnie z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 P.b. Wody opadowe będą odprowadzane w dotychczasowy sposób - na teren własnej działki. Zdaniem Wojewody, w niniejszym przypadku nie dojdzie do ograniczenia możliwości korzystania z działek sąsiednich, w tym z działki nr [...], ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Sumując Wojewoda zaznaczył, że badana decyzja dotyczy wyłącznie robót budowlanych wewnątrz budynku istniejącego, który został wybudowany w 1919 r. na działce nr [...] oraz podjazdu dla osób z niepełnosprawnościami zlokalizowanego od strony działki nr [...] stanowiącej własność G. S. i nie przewiduje żadnych robót w zbliżeniu do działki nr [...], której współwłaścicielką jest skarżąca. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła M. T., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) przepisu prawa materialnego, tj. art. 28 P. b. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy jej wydanie było niedopuszczalne z uwagi na rozpoczęcie wykonywania robót budowlanych na terenie inwestycji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę; 2) przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 6, art. 7, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez: - nieprzeprowadzenie oględzin inwestycji z udziałem strony postępowania, a co za tym idzie niezapewnienie stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania; - niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego skutkujące: pominięciem szeregu szczególnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co znalazło wyraz w nieprawidłowym uzasadnieniu decyzji oraz prowadzące do błędu w ustaleniu stanu faktycznego polegającego na nieprawidłowym ustaleniu przez organ, że na terenie inwestycji nie zostały rozpoczęte roboty budowlane przez inwestora, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego zastosowania prawa materialnego, tj. art. 28 P.b. i wydania decyzji, w sytuacji kiedy jej wydanie było niedopuszczalne oraz naruszeniem naczelnej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 6 k.p.a.; b) art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wobec braku podstaw faktycznych i prawnych, co stanowiło naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasady przekonywania. W uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawiła argumentację na poparcie postawionych zarzutów, w oparciu o które wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Za niezasadny uznał zarzut dotyczący nieustalenia położenia spornego budynku na nieruchomości względem pozostałych obiektów i podkreślił, że zaskarżona decyzja dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku, który powstał w 1919 r. i nie podlega nadbudowie ani też rozbudowie, co wiązałoby się ze zmianą jego odległości od granicy z działką skarżącej. Dodał, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje przebudowy przegród zewnętrznych i elementów konstrukcyjnych, remontu przegród zewnętrznych albo elementów konstrukcyjnych i instalacji gazowej. W piśmie procesowym z 7 czerwca 2023 r. uczestnik postępowania - J. P. wniósł o oddalenie skargi w całości i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Podniósł w szczególności, że w niniejszej sprawie pozwolenie na budowę odnosi się nie do wybudowania nowego budynku, lecz adaptacji części dawnego Domu Ludowego wybudowanego na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, nabytego od G. S. przez inwestora, który chce przystosować część tego obiektu w taki sposób aby można było świadczyć w nim całodobowe usługi opiekuńcze dla osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych i w podeszłym wieku. Inwestor wskazał, że prace budowlane prowadzone w tym obiekcie można sklasyfikować jako prace wymagające pozwolenia na budowę czy tylko zgłoszenia oraz na prace niewymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, które w myśl obecnie obowiązujących przepisów zaliczyć należy do katalogu prac porządkowo-remontowych na wykonanie których nie jest wymagane w aktualnym stanie prawnym dopełnienie jakichkolwiek czynności formalno-prawnych. Wyjaśnił, że na żadnym etapie postępowania dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę nie ukrywał, że w budynku tym prowadził prace remontowe niewymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszeniu zamiaru wykonywania robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga odniosła zamierzony skutek, jednak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd upatruje w naruszeniach prawa dostrzeżonych z urzędu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują powyższą kontrolę działalności organów pod względem zgodności z prawem. Zatem w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych, sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w ramach niniejszego postępowania jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z 10 października 2022r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. P. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku handlowo-usługowego na placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym, w podeszłym wieku wraz z jego przebudową na działce nr [...], obręb ewidencyjny 0026 Odrowąż, jednostka ewidencyjna 260508_5 S. - obszar wiejski, w zabudowie usługowej. Kontrolując w zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowanej w art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto, organ administracji powinien dokonać oceny poszczególnych dowodów z osobna oraz wszystkich dowodów we wzajemnej ich łączności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w z dnia 4 grudnia 2007r. o sygn. akt III SA/Wr [...], LEX nr 460733). Wyrazem oceny całości zebranego materiału dowodowego powinno być zarazem uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji, uwzględniające wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12.05.2000r., sygn. akt I SA/Kr [...], LEX nr 43041). Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie natomiast zrealizowana w sytuacji, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądów administracyjnych akcentuje konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania (por. np. P. Przybysz - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX 2017, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 kwietnia 2017r.,sygn. akt IV SA/Po [...], wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 marca 2017r., sygn. akt II SA/Rz [...], dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA). W kontrolowanej sprawie organy obu instancji nie zadośćuczyniły powyższym wymogom. Dla porządku przypomnieć trzeba, że postępowanie w sprawie niniejszej toczyło się na wniosek inwestora z 14 października 2020 r. o zmianę sposobu użytkowania z części budynku handlowo-usługowego na placówkę zapewniająca całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym, w podeszłym wieku wraz z przebudową. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane dopuszcza możliwość zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części po dokonaniu zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 P.b.: "Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 4) zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, lub kopię takiej ekspertyzy; 6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień i opinii". Z przytoczonej treści powyższego przepisu wynika zatem, że co do zasady w celu zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania budynku wystarczy dokonanie stosownego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Stosownie natomiast do art. 71 ust. 6 P.b., jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych: 1) objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) objętych obowiązkiem zgłoszenia - do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 2-3. W kontrolowanej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku, którą Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. Podstawę prawną tych rozstrzygnięć stanowił m.in. art. 71 ust. 6 pkt 1 P.b. Z treści rozstrzygnięć organów administracji architektoniczno-budowlanej podjętych w niniejszej sprawie wynika, że zamierzona przez inwestora zmiana sposobu użytkowania części budynku wymagała wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. [...], stwierdzić należy, że zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji brak jest wyjaśnienia, jakie roboty budowlane przewidziane w celu zmiany sposobu użytkowania części omawianego budynku objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji zastosowania przez organy art. 71 ust. 6 pkt 1 P.b. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu decyzji Wojewody ograniczył się jedynie do wskazania, że budynek podlegający przebudowie i zmianie sposobu użytkowania zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie z działką drogową nr [...], w odległości 2,9 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości od 2,02 m do 2,13 m od granicy z działką nr [...], której skarżąca jest współwłaścicielką. Po przebudowie w budynku tym znajdować się będą (na parterze i piętrze): 3 pokoje mieszkalne trzyosobowe, 7 pokoi mieszkalnych dwuosobowych - łącznie dla maksymalnie 23 pensjonariuszy, pokój dziennego pobytu z biblioteką, jadalnia, pomieszczenie do terapii i rehabilitacji, gabinet medycznej pomocy doraźnej, pokój gościnny i zaplecze socjalne pracowników obsługi placówki. Organy obu instancji podkreśliły, że w planowanym zamierzeniu inwestycyjnym nie przewiduje się wprowadzenia zmian w układzie głównych elementów konstrukcyjnych (ścian zewnętrznych i dachu), ani w wyglądzie elewacji - inwestycja nie obejmuje zamurowywania otworów okiennych i drzwiowych, jak i nie przewiduje nowych. Nie ulegną zmianie parametry budynku w zakresie: wysokości, układu i kąta konstrukcji dachu oraz materiałów elewacyjnych - pozostaje elewacja z cegły ceramicznej, orynnowania i pokrycia dachowego. Podkreślić należy, że z uwagi na zakres kognicji nie jest rolą Sądu zastępowanie organów w dokonywaniu samodzielnych ustaleń faktycznych oraz uzupełnianie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie - w tym projektu budowlanego. W niniejszej sprawie z projektu budowlanego ani z uzasadnienia decyzji nie wynika jakie roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę i jaki jest ich zakres. Ustalenia te mają przy tym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ determinują podstawę materialnoprawną jej załatwienia. Takich ustaleń w tej sprawie zabrakło co uzasadniało wyeliminowanie obu decyzji z obrotu prawnego. Sumując, w ocenie Sądu organy obu instancji z istotnym naruszeniem przepisów postępowania w związku z art. 76 ust. 2 i ust. 6 P.b. niedostatecznie wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W związku z powyższym Sąd uznał, że odnoszenie się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego jest przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze treść uzasadnienia niniejszego wyroku, organ przeprowadzi ponownie postępowanie i w zależności od poczynionych ustaleń wyda właściwe rozstrzygnięcie w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł (punkt II sentencji wyroku) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te w łącznej wysokości [...] zł złożyły się wpis od skargi - [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - [...] zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa - [...] zł.