II SA/Ke 239/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Mrozicka-Bąbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006 sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach) na rzecz adwokata T. A. – Kancelaria Adwokacka w Kielcach kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100), w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Ke 239/05 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez J. G. od pisma Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia 23 stycznia 2004 r., w którym wyjaśniono mu z jakich przyczyn doszło do zmiany firmy, a co za tym idzie i osoby świadczącej usługi opiekuńcze na rzecz jego ciotki, M. W.. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji ustalił, że J. G. pismem z dnia 22 stycznia 2004 r. zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z prośbą o cofnięcie decyzji, w wyniku której jego ciotka M. W., w ramach pomocy przyznanej jej w formie usług opiekuńczych świadczonych przez opiekunkę domową, w wyniku nowej rejonizacji otrzymała pomoc opiekunki z PKPS w K., w miejsce poprzedniej opiekunki z PCK w K., z której była zadowolona. W odpowiedzi na to pismo Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. udzielił J. G. pisemnej informacji na temat przyczyn z jakich doszło do zmiany firmy, a co za tym idzie i osoby świadczącej usługi opiekuńcze na rzecz jego ciotki, M. W.. W odpowiedzi na to pismo J. G. złożył przedmiotowe odwołanie. W tak ustalonych okolicznościach organ II instancji uznał, że przyczyna stwierdzenia niedopuszczalności odwołania miała charakter przedmiotowy, gdyż w sprawie nie zapadła żadna decyzja administracyjna, a wydano jedynie pismo wyjaśniające przyczyny dla których zmieniona została instytucja świadcząca usługi opiekuńcze na rzecz podopiecznych MOPR w K.. Organ II instancji zauważył również, że osoba występująca w imieniu strony powinna przedłożyć pisemne pełnomocnictwo upoważniające ją do podejmowania czynności w postępowaniu administracyjnym. W skardze z dnia 13 kwietnia 2004 r. J.G. zarzucił, że skoro działalność MOPR w K. nadzoruje Prezydent Miasta, to pismo z dnia 23 stycznia 2004 r. jest decyzją administracyjną ,od której mógł się odwołać do SKO. Wniósł w związku z tym o rozpatrzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach sprawy jego cioci M. W. Skargę tę podpisała również osobiście M. W.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ stwierdził, że decyzja w sprawie przyznania M. W. usług opiekuńczych została wydana dopiero w dniu [...] i że na nią strona nie złożyła odwołania. W dniu 27 sierpnia 2004 r. skarżąca M. W. zmarła. Prawomocnym postanowieniem z dnia 27 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej skarżącej M. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że w toku postępowania administracyjnego dotyczącego pomocy społecznej, o którą zwróciła się M. W., skarżący J. G. nie mógł mieć i nie miał przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, gdyż postępowanie nie dotyczył żadnego jego interesu prawnego ani obowiązku, lecz interesu prawnego jego ciotki M. W. Dlatego należało go traktować w sprawie jako pełnomocnika M. W., skoro wynikało to wystarczająco jednoznacznie już z jego pisma z dnia 22 stycznia 2004 r. skierowanego do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. , a sama M. W. również to pismo podpisała. Do takiej oceny upoważniała organy administracji treść art. 34 § 4 kpa, zgodnie z którym w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach aczkolwiek akceptowało taką rolę J. G., (o czym świadczy np. treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w części w jakiej mowa o potrzebie przedłożenia przez niego pisemnego pełnomocnictwa), to jednak nie było w tym wystarczająco konsekwentne. W zaskarżonym postanowieniu bowiem, sprawa została określona jako dotycząca odwołania J. G., choć w odwołaniu tym J. G. wyraźnie wskazał, że składa je w imieniu M. W. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, skoro zaskarżone postanowienie zostało skierowane również do strony, czyli M. W., o czym świadczy treść jego uzasadnienia. W związku z powyższymi uwagami rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności skargi J. G.. W tym zakresie należy stwierdzić, że skoro zaskarżone postanowienie zostało skierowane również do niego, to mógł on je zaskarżyć w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 2 u.p.p.s.a. Podmiotem mającym bowiem interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i niemający interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu adresat decyzji administracyjnej, np. decyzji skierowanej do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego (por. M. Bogusz, Zaskarżanie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997, s. 35, 36, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2004 r., III SA 1617/02 (niepubl.). Przechodząc do merytorycznej oceny skargi należy stwierdzić, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać m. in. z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Obejmuje ona przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji (art. 127 § 1 kpa). Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi na przykład czynność materialno – techniczną (B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 7. Warszawa 2005, str. 590). Jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania (wyrok NSA z dnia 7 lipca 1992 r. S.A./Gd 746/92/S OSP Nr 9/1993 poz. 178). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 43. ust.1. ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. Nr 64/98 poz.414 ze zm.) mającej zastosowanie w niniejszej sprawie z racji okresu w jakim toczyło się postępowanie administracyjne, w sprawach świadczeń pomocy społecznej są wydawane decyzje w formie pisemnej. Taka też decyzja oparta na treści art. 17 i 18 tej ustawy, została w sprawie wydana w dniu [...]. Natomiast pismo Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia 23 stycznia 2004 r., informujące o fakcie i przyczynach zmiany wykonawcy usług opiekuńczych świadczonych przez MOPR w K. na podstawie ustawy o pomocy społecznej, cech decyzji administracyjnej nie miało, lecz było tylko pisemną informacją nie rozstrzygającą sprawy świadczeń opiekuńczych dla M. W. co do jej istoty. Dlatego zasadnie organ II instancji, na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego w dniu 10 lutego 2004 r. przez pełnomocnika strony, J. G. Nawiązując do zarzutu skargi należy stwierdzić, że pomiędzy podnoszonym w skardze faktem nadzorowania działalności MOPR w K. przez Prezydenta Miasta, a oceną czy pismo Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia 23 stycznia 2004 r. ma charakter decyzji administracyjnej, nie ma żadnego związku. Zarzut ten jest przez to niezrozumiały i niezasadny. Ponieważ podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ).