II SA/Ke 24/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: SKO[...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku z zapleczem socjalnym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku z zapleczem socjalnym w miejscowości R. na działce nr [...], gmina P. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji przytoczył ustalenia organu I instancji, z których wynikało, że na skutek wniosku A. W. z dnia 7 lutego 2008 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku z zapleczem socjalnym na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], w miejscowości R. gmina P., pismem z dnia 26 września 2008r. wójt Gminy zwrócił się o opinię co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu .przedsięwzięcia na środowisko. Starosta i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydali w dniach [...] postanowienia nakładające obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W wyniku wskazanych opinii Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w którym należało szczegółowo przeanalizować dane dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]. Przedłożony w dniu 27 września 2010r. raport został przesłany do uzgodnienia Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu i Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska. Organy te stosownymi postanowieniami z dnia [...] zaopiniowały raport pozytywnie. Organ II instancji wyjaśnił dalej, że sprawa była już analizowana przez Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia [...] i z dnia [...] uchylało kolejne zapadłe w sprawie decyzje organu I instancji i przekazywało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Analiza akt dokonana ponownie przez Kolegium wykazała, że Wójt Gminy wykonał poprzednie dyspozycje Kolegium Odwoławczego. Ponieważ sprawa prowadzona jest na wniosek A. W. z 7 lutego 2008 r., stosownie do dyspozycji art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). W związku z tym Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzut odwołania dotyczący nie zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 9 ust. 1 pkt 6, art. 29, art. 30, art. 33 ust. 1 pkt 6 i pkt 7, art. 37, art. 38, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku jest bezzasadny. Według natomiast art. 46 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust 1 i ust. 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 46a ust. 1 tej ustawy postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Z akt sprawy wynika, że z takim właśnie kompletnym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku z zapleczem socjalnym w miejscowości R., na działce nr ew. [...], A. W. wystąpił do właściwego, określonego w art. 48 ust. 1 i art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy organu, tj. do Wójta Gminy. W myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać" na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2. Przepis ust. 2 cytowanego artykułu stanowi, że obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 stwierdza, w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając zakres raportu, po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska oraz powiatowego inspektora sanitarnego. W wydanym na podstawie art. 51 ust. 8 pkt 1 Prawa ochrony środowiska § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - tartaki zaliczane są do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu. Postanowienie stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia wydaje się po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Takie postanowienia wydali w sprawie Starosta (w dniu ...) oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (...), uznając w nich, że planowane ,przedsięwzięcie z uwagi na rodzaj inwestycji, jej funkcję oraz prawdopodobną wielkość oddziaływania na środowisko kwalifikuje się jako wymagające sporządzenia raportu w prowadzonym postępowaniu. Wójt Gminy zasadnie zatem w ocenie Kolegium uznał, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po ,sporządzeniu przez wnioskodawcę raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko został on przez organ pierwszej instancji przedłożony wskazanym powyżej organom uzgodnieniowym, a jednocześnie stosownie do treści art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 53 Prawa ochrony środowiska organ I instancji powiadomił społeczeństwo o prowadzonym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zaopiniował pozytywnie realizację inwestycji polegającej na budowie tartaku wraz z zapleczem socjalnym w miejscowości R., gm. P., określając uwarunkowania w fazie jej realizacji i eksploatacji. Planowane przedsięwzięcie zostało również pozytywnie uzgodnione przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia [...]. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że analiza akt sprawy, wykazała, że szczegółowo przeanalizowano w sprawie możliwy wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określono sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących uciążliwości przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu, Kolegium Odwoławcze uznało je za nieuzasadnione. Z dokonanych w raporcie analiz oddziaływania poszczególnych elementów składających się na uciążliwość planowanego przedsięwzięcia wynika, iż inwestycja nie stanowi zagrożenia dla środowiska przy spełnieniu wymogów i zaleceń zawartych w raporcie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W raporcie szczegółowo przeanalizowano oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w fazie budowy, eksploatacji i w razie jej ewentualnej likwidacji. Poddano analizie oddziaływanie przedsięwzięcia na wszystkie elementy środowiska i uwzględniono wszystkie wymogi zakresu raportu określone przepisami prawa. W przedmiotowym raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz w uzupełnieniu do tego raportu obszernie omówione zostały: rodzaj, zasięg i wielkość emisji związanych z planowanym przedsięwzięciem. Odnośnie emisji hałasu wskazano, że dopuszczalne poziomy dźwięku w środowisku zewnętrznym określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007r. Nr 120, poz. 826/. Wyniki pomiarów i obciążeń wskazują, że w trakcie funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia w obrębie obszaru chronionego akustycznie nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu. W zapewnieniu takiego stanu pomogą działania przewidziane w uzgodnieniu planowanego przedsięwzięcia zawartym w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]. Zgodnie z nim na etapie eksploatacji przedsięwzięcia należy: prace w budynku produkcyjnym i na terenie zakładu, w tym dowóz drewna i odbiór gotowego produktu wykonywać tylko w porze dziennej w godzinach od 7.00 do 15.00 przez 5 dni w tygodniu, prowadzić wszystkie prace z wykorzystaniem pił taśmowych, piły spalinowej, piły elektrycznej obrzynarki do desek wewnątrz budynku produkcyjnego, utrzymać w sprawności urządzenia technologiczne emitujące hałas, ograniczyć ruch samochodów ciężarowych w ten sposób, że do planowanego tartaku może wjechać na dobę maksymalnie 1 samochód ciężarowy dowożąc surowiec do produkcji oraz 1 samochód odbierający gotowe produkty. W w/w postanowieniu określono też poziom mocy akustycznej urządzeń pracujących w budynku produkcyjnym oraz ich czas pracy. Drugi z organów uzgadniających, tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazał na obowiązek stałego monitorowania środowiska pod względem emisji hałasu. Powyższe warunki zawarte w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji gwarantują zachowanie odpowiedniego poziomu hałasu emitowanego przez planowane przedsięwzięcie. Ponadto inwestor zobowiązany został do zapewnienia kompensacji przyrodniczej polegającej na nasadzeniu roślinności zielonej wzdłuż granicy działki na długości sąsiednich zabudowań oraz w przypadku potwierdzenia pomiarami przekroczeń dopuszczalnych emisji m.in. hałasu w obrębie istniejącej zabudowy mieszkalnej, do zastosowania ekranów akustycznych dźwiękochłonnych poprawiających klimat akustyczny i aerosanitarny. Odnosząc się do zarzutów wskazujących na obawy dotyczące przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu organ wyraził również pogląd, że ich źródłem są dotychczasowe doświadczenia związane z prowadzonym przez inwestora tartakiem. Tymczasem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzona w ramach tego postępowania ocena oddziaływania na środowisko dotyczy przyszłych, planowanych zamierzeń. Zatem ewentualne przekroczenie norm oddziaływania na środowisko przez istniejący już tartak nie może być przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. Nieuprawniony w ocenie organu był również zarzut braku ustaleń co do nieprawidłowo urządzonego wjazdu na działkę, mającego wpływ na komfort życia skarżącej. Inwestor został bowiem zobligowany do przebudowy wjazdu na działkę od strony granicy z działką nr ew. [...]. Wbrew zarzutom odwołania organ wywiązał się też z obowiązku przeprowadzenia konsultacji społecznych, zawiadamiając społeczeństwo pismem z dnia 30 września 2010 r. o zamieszczeniu danych o wniosku i raporcie w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie. Pismo to zamieszczono na stronie internetowej Urzędu Gminy, tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz sołectwa R. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. C. wniosła o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego w postaci art. 7, 8, 9, 75, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechanie rozpatrzenia zarzutów wniosków skarżącej wniesionych w toku postępowania, brak uwzględnienia przy wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia decyzji Starosty z [...] ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu przenikającego do środowiska dla planowanej inwestycji, pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniu 13.10.2008 r. wskazujących naruszenie dopuszczalnych norm hałasu określonych w decyzji, zaleceń Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z decyzji z dnia [...] oraz raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku w R., wskazującego na konieczność przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami sąsiadujących nieruchomości, zaniechanie poczynienia ustaleń czy usytuowanie dojazdu do tartaku w odległości 2 metrów od budynku gospodarczego skarżącej nie stanowi naruszenia przepisów szczególnych, które to uchybienia miały wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, 2. naruszenie prawa materialnego tj. a). art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62/2001, poz. 627 ze zm.) przez błędną wykładnię i zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko było obligatoryjne, b). art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 9 ust. 1 pkt 6, art. 29, 30, 33 ust. 1 pkt 6 i 7, art. 37, 38, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przez zaniechanie zastosowania wskazanych przepisów i brak zapewnienia udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu, pomimo iż przez nadmierną emisję hałasu wydobywającego się z tartaku i jego oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, wydana decyzja nie zapewniała należytej ochrony dla uzasadnionych interesów skarżącej, jego błędną wykładnię i niedokonanie oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko, 3. błędne ustalenie, że realizowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, 4. błędne ustalenie, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm emitowania hałasu oraz nie naruszy wartości przyrodniczych na obszarze Sieradowickiego Parku Krajobrazowego i nie spowoduje zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, 5. błędne ustalenie, że stworzenie pasów zieleni wokół sąsiednich zabudowań oraz wybudowanie ekranów będzie dostatecznym zabezpieczeniem przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji na środowisko, 6. zaniechanie dokonania analizy zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie ze wskazaniami wyrażonymi w decyzji SKO z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy powinny dopuścić dowód z protokołu kontroli emisji hałasu powodowanego przez działalność inwestora. Skoro bowiem obecna działalność A. W. powoduje przekroczenie dopuszczalnej emisji hałasu, to po realizacji inwestycji natężenie hałasu nie zmaleje, co uzasadnia odmowę wydania pozytywnej decyzji. Organ I inwestycji nie wyjaśnił również podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia i nie wskazał, z jakich przyczyn zaniechał przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, naruszając w ten sposób wymóg określony w art. 107 § 3 kpa. Skarżąca podniosła też, że z uwagi na to, że zamierzona do realizacji inwestycja dotyczy warunków bezpieczeństwa ludzi i środowiska, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko było obligatoryjne w świetle art. 46 Prawa ochrony środowiska. Uzasadniając naruszenie wymienionych w skardze przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, autor skargi stwierdził, że ustawowe wymagania w przedmiocie określenia przesłanek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku, które może spowodować zagrożenie dla warunków życia ludzi i w sposób znaczący oddziaływać na środowisko, zostały wskazane w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku. W ocenie skarżącej zrealizowana inwestycja drogowa miała wpływ na zmianę bezpieczeństwa oraz warunków życia skarżącej i lokalnej społeczności. Według natomiast art. 46 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji, wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej wymagał przed jej wydaniem przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na to, że planowana inwestycja dotyczyła lokalizacji transportu. Kwestionując zalecane w zaskarżonej decyzji zabezpieczenia przed negatywnym oddziaływaniem na środowisko, w szczególności przed hałasem jako niewystarczające, skarżąca podniosła, że inwestor nie dysponuje zezwoleniem na budowę hali, w której będzie zlokalizowany tartak, nielegalnie wybudował drogę dojazdową, plac manewrowy oraz trzy budynki, w których prowadzi obecnie działalność. W efekcie sąsiad prowadzi działalność gospodarczą w odległości 2 metrów od posesji skarżącej, co na skutek wstrząsów i hałasu przejeżdżających samochodów doprowadziło do zniszczenia budynku mieszkalnego i gospodarczego S. C. Przekroczenie norm hałasu wpływa też negatywnie na zdrowie skarżącej. Skarżąca zarzuciła też, że inwestor wokół swej nieruchomości wybudował płot o wysokości 3 metrów i zrobił nasyp wzdłuż tego płotu o wysokości około 70 m, przez co nie jest możliwe posadzenie nasadzeń drzew i stworzenie obszarów zieleni, które spowodowałyby zabezpieczenie przed nadmiernym negatywnym oddziaływaniem na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wjazdu na teren inwestycji organ zauważył, że w wyniku rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, inwestor został zobowiązany do przebudowy wjazdu na działkę od strony granicy z działką nr ew. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej sprawy była kwestia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przez A. W. przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie tartaku z zapleczem socjalnym zlokalizowanego w miejscowości R. na działce nr [...]. Regulacja prawna dotycząca tego zagadnienia znajduje się obecnie w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dalej ustawa o udostępnianiu informacji (Dz. U. Nr 199/08 poz. 1227 ze zm.). Zgodnie z art.153 tej ustawy jednak, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 (tj. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej Prawem ochrony środowiska - Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 15 listopada 2008 r. – art. 174 ustawy o udostępnianiu informacji), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Ponieważ wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło na podstawie wniosku A. W. z dnia 7 lutego 2008 r., nie może być wątpliwości, że zastosowanie w sprawie miały przepisy Prawa ochrony środowiska, a nie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W związku z tym zarzuty skargi dotyczące zaniechania zastosowania szeregu wskazanych w skardze przepisów ustawy o udostępnianiu informacji były niezasadne. Prawo ochrony środowiska w przepisach rozdziału 2 Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, szczegółowo reguluje sposób rozpoznawania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz kolejne, konieczne czynności podejmowane w toku tego postępowania przez właściwe organy. W szczególności należy przypomnieć, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust 1 i ust. 2, a więc między innymi planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu może być stwierdzony na podstawie ust. 2, tj. w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (czyli w wypadku takich przedsięwzięć, jak w niniejszej sprawie - wójta – art. 46a ust. 7 pkt 4 Prawa ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przed stwierdzeniem obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, konieczne jest zasięgnięcie opinii organu ochrony środowiska, tj. w niniejszym przypadku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 57 Prawa ochrony środowiska, tj. państwowego powiatowego inspektora sanitarnego – art. 51 ust. 3 Prawa ochrony środowiska. Na podstawie pozytywnych opinii wymienionych organów wójt, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 2 wymienionej ustawy może w drodze postanowienia nałożyć obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Jeżeli taki obowiązek zostanie nałożony, konieczne jest sporządzenie i złożenie przez wnioskodawcę w/w raportu. Raport taki jest następnie przedkładany wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organowi ochrony środowiska i państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, celem uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia (art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a oraz ust. 3 Prawa ochrony środowiska). Po wydaniu przez te organy postanowień uzgodnieniowych, może dopiero dojść do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, w której wójt określa warunki wymienione w art. 56 ust. 2 pkt 1) do 6) Prawa ochrony środowiska. Wszystkie etapy przedstawionej procedury poprzedzającej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie tartaku z zapleczem socjalnym zlokalizowanego w miejscowości R. na działce nr [...], zostały w niniejszej sprawie zrealizowane. Po złożeniu przez A. W. wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia, właściwe organy tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny i Starosta, postanowieniami z dnia [...], w trybie art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa ochrony środowiska stwierdzili konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W oparciu o takie uzgodnienia właściwy organ, tj. Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla w/w przedsięwzięcia. W postanowieniu tym, które zostało utrzymane w mocy prawomocnym postanowieniem SKO z dnia [...], określił również zakres tego raportu. Przedłożony przez wnioskodawcę w dniu 27 września 2009 r. raport, po jego uzupełnieniach dokonanych w dniach 16 grudnia 2010 r., 17 marca 2011 r. i 15 września 2011 r., został na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a oraz ust. 3 Prawa ochrony środowiska pozytywnie uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniami z dnia [...]. W postanowieniach tych zostały określone konkretne działania, które należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia w celu ograniczenia jego oddziaływania na środowisko. Wśród tych działań, ze względu na przewidywany wzrost poziomu hałasu w trakcie realizacji przedsięwzięcia, a także ze względu na emisję hałasu do środowiska w trakcie użytkowania zakładu, przewidziano w szczególności konkretne działania mające na celu ograniczenie uciążliwości wywoływanych przez hałas. Spośród nich należy wymienić: nałożenie obowiązku wykonywania prac tylko w porze dziennej w godzinach 7 – 15 przez 5 dni w tygodniu, po uruchomieniu linii technologicznej w budynku produkcyjnym zakaz prowadzenia działalności w dotychczasowej wiacie (co wywoływało protesty skarżącej), nakaz prowadzenie prac emitujących największy hałas tylko w wewnątrz budynku produkcyjnego, obowiązek utrzymywania w sprawności urządzeń technologicznych emitujących hałas, obowiązek ograniczenia ruchu samochodów ciężarowych w ten sposób, że do planowanego tartaku może wjechać na dobę maksymalnie 1 samochód ciężarowy dowożąc surowiec do produkcji oraz 1 samochód odbierający gotowe produkty, wykonanie analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie, w tym na działkę nr 25/1 należącą do skarżącej, w celu porównania ustaleń zawartych w raporcie z rzeczywistym oddziaływaniem, nałożenie obowiązku stałego monitoringu poziomu hałasu emitowanego przez planowane przedsięwzięcie. Wskazane działania zostały uwzględnione w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Należy też zauważyć, że w związku z dwukrotnym uchyleniem przez SKO decyzji organu I instancji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, organ II instancji dwukrotnie nałożył na Wójta Gminy konkretne zalecenia dotyczące treści decyzji środowiskowej, których wykonanie zostało niewadliwie stwierdzone w zaskarżonej decyzji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera wszystkie wymagane przez prawo elementy. Określa w szczególności: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia (art. 56 ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska), warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 56 ust. 2 pkt 2), wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (art. 56 ust. 2 pkt 3). Decyzja ta stwierdza ponadto konieczność wykonania kompensacji przyrodniczej i zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 56 ust. 4 pkt 1) oraz nakłada obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie oraz w zakresie zanieczyszczeń powietrza (art. 56 ust. 4 pkt 2). Ze względu natomiast na charakter przedmiotowego przedsięwzięcia, w decyzji środowiskowej zasadnie nie określono dalszych przewidzianych w art. 56 ust. 2 pkt 4, 5 i 6 Prawa ochrony środowiska obowiązków. Zasadnie również w oparciu o treść art. 46 ust. 3 w/w ustawy, w punkcie IV decyzji Wójta Gminy z dnia [...] nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem art. 46 ust. 3 Prawa ochrony środowiska, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie, a zgodnie z art. 56 ust. 9 Prawa ochrony środowiska, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4 oraz organ przyjmujący zgłoszenie, o którym mowa w art. 46 ust. 4a. Wskazane związanie oraz przeprowadzenie w niniejszej sprawie wymaganej jednokrotnie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko powoduje, że zarzut skargi dotyczący błędnego ustalenia, że realizowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, nie mógł być uwzględniony. Wydaje się przy tym, że wskazany zarzut skargi zawarty w jej punkcie nr 4, a także zarzut z punktu 2 skargi, świadczą o niezrozumieniu przez autora skargi istoty postępowania o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi, późniejszymi postępowaniami warunkującymi możliwość realizacji tego przedsięwzięcia. Skoro bowiem w niniejszym postępowaniu, obligatoryjnie poprzedzającym realizację planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu został stwierdzony przez właściwe organy, doszło do przeprowadzenia kompleksowej oceny jego oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu, to zarzuty naruszenia art. 46 Prawa ochrony środowiska przez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie zaskarżonej decyzji oraz zarzuty błędnego ustalenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko – są zupełnie niezrozumiałe. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie mogły one zmienić rozstrzygnięcia Sądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie zauważyło w odpowiedzi na skargę, że zarzuty dotyczące braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechanie rozpatrzenia zarzutów wniosków skarżącej wniesionych w toku postępowania, brak uwzględnienia przy wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia decyzji Starosty z [...] ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu przenikającego do środowiska dla planowanej inwestycji, pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniu 13 października 2008 r. wskazujących naruszenie dopuszczalnych norm hałasu określonych w decyzji, wreszcie zaleceń Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z decyzji z dnia [...], nie odnoszą się do przedmiotu niniejszego postępowania, ale do doświadczeń skarżącej związanych z dotychczasowym sposobem prowadzenia tartaku przez A. W. Należy w związku z tym zauważyć, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzona w ramach poprzedzającego ją postępowania ocena oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, dotyczy przyszłych, planowanych zamierzeń, a nie realizowanych dotychczas działań. Celem tego postępowania, a także jak się wydaje również celem podejmującego przedmiotowe przedsięwzięcie wnioskodawcy, nie jest pogorszenie, ale właśnie poprawa poziomu ochrony środowiska na działce inwestora i w jej otoczeniu. Ścisła realizacja zaskarżonej decyzji z pewnością do takiego stanu doprowadzi. Przeprowadzone postępowanie nie może natomiast być sposobem eliminacji ewentualnie występujących obecnie zagrożeń środowiska. Do tego celu służą bowiem inne postępowania niż zakończone zaskarżoną decyzją. Nieprzekonująca przy tym jako oparta na niesprawdzonych domniemaniach jest argumentacja skarżącej, że skoro skarżący pomimo ukarania go karą pieniężną nie zaprzestał szkodliwego oddziaływania na środowisko, to w trakcie prowadzonej w przyszłości działalności w dalszym ciągu będzie emitował hałas ponad dopuszczalne normy. Co do jednego z wskazywanych w skardze źródeł tego hałasu, tj. usytuowania dojazdu do tartaku w odległości 2 metrów od budynku gospodarczego skarżącej, poza przedstawioną już wyżej argumentacją dotyczącą charakteru kontrolowanego postępowania można dodać, że w zaskarżonej decyzji Wójta Gminy inwestor został zobowiązany do przebudowy wjazdu na działkę od strony granicy z działką nr ewid. [...], co niewątpliwie poprawi komfort życia skarżącej. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm emitowania hałasu oraz nie naruszy wartości przyrodniczych na obszarze Sieradowickiego Parku Krajobrazowego, należy wyjaśnić, że kwestia ta została w sprawie wyjaśniona. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 151/09 poz. 1220 ze zm.), w parku krajobrazowym może być wprowadzony między innymi zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według jednak art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, opisany zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Sytuacja wymieniona w ostatnio przytoczonym przepisie zachodziła w niniejszej sprawie. W toku dokonanej w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe, został sporządzony raport, w którego uzupełnieniu z dnia 17 marca 2011 r. znalazło się stwierdzenie, że realizacja planowanej inwestycji jest zgodna z rozporządzeniem Nr 73/2005 Wojewody z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie Sieradowickiego Parku Krajobrazowego, ponieważ nie spowoduje umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, lęgowisk, innych schronień i miejsc rozrodu, nie spowoduje likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, nie spowoduje wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, nie spowoduje dokonywania zmian stosunków wodnych, zachowane zostaną: cenne biocenozy z chronionymi i rzadkimi gatunkami fauny i flory, różnorodność geologiczna, populacja roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową, siedliska zagrożonych wyginięciem, rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów oraz ograniczony zostanie do minimum negatywny wpływ działalności gospodarczej na krajobraz. Z przytoczonej oceny zawartej w uzupełnieniu raportu wynika więc, że przeprowadzona w sprawie procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu planowanego w sprawie przedsięwzięcia na przyrodę Sieradowickiego Parku Krajobrazowego. Skoro tak, to omawiany zarzut skargi nie był uzasadniony. Niezasadny był również zarzut niezapewnienia możliwości udziału społeczeństwa przy opiniowaniu, do czego zobowiązuje art. 54 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji. Jak już wyżej wyjaśniono, przepisy ustawy o udostępnianiu informacji, a więc również art. 54 ust. 1 tej ustawy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Mające natomiast w sprawie zastosowanie przepisy art. 31 – 37 Prawa ochrony środowiska dotyczące udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska, zostały w sprawie zastosowane. W szczególności organ I instancji, w dniu 30 września 2010 r. działając na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 53 Prawa ochrony środowiska podał do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, sołectwa R. oraz zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy, dane o wniosku złożonym przez inwestora A. W. oraz o raporcie dotyczącym oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (k. 56 i 58 akt administracyjnych). Jak natomiast trafnie zauważył organ II instancji, skarżąca S. C. brała w całym postępowaniu aktywny udział jako strona, składając liczne wnioski, uwagi i środki zaskarżenia. Wbrew ocenie skarżącej nie można w niniejszym postępowaniu przesądzić, że wskazane w decyzji środowiskowej rozwiązania mające zmniejszyć akustyczne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości (stworzenie pasa zieleni wokół nieruchomości sąsiednich, ekrany akustyczne), nie będą stanowić wystarczającego zabezpieczenia. Ponieważ organ nałożył również obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie, a także obowiązek stałego monitorowania środowiska pod względem emisji hałasu, zostały w niniejszej sprawie wdrożone skuteczne mechanizmy zabezpieczające przed podnoszonymi w skardze zagrożeniami. Niezasadne są również obawy skarżącej co do możliwości dokonania nasadzeń drzew i stworzenia obszarów zieleni na działce wnioskodawcy, mającej być wątpliwą z powodu wybudowania przez inwestora "płotu betonowego o wysokości 3 metrów i zrobienia nasypu wzdłuż tego płotu o wysokości około 70 m". Pomijając oczywistą omyłkę w określeniu w skardze wysokości tego nasypu, należy zauważyć, że ani płot, ani nasyp nie stanowią przeszkody dla nasadzeń, jakie ma wykonać A. W. wzdłuż granicy swojej działki na długości sąsiednich działek, a jeżeli będą stanowić taką przeszkodę, obowiązkiem wnioskodawcy będzie przeszkodę taką usunąć. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.