II SA/Ke 24/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, a w pozostałym zakresie odstępuje od zasądzenia tych kosztów. II SA/KE 24/18 UZASADNIENIE Decyzją z 27 listopada 2017 r. Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w Warszawie, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z 29 września 2017 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia dotyczącego zamiaru budowy tymczasowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15 m niepołączonego w sposób trwały z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, w terminie nie późniejszym niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, wraz z zasilaniem w energię elektryczną na podlicznik ze złącza właściciela obiektu, "funkcja obiektu: stacja bazowa telefonii komórkowej [...]." W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że wnioskiem z 5 września 2017 r. [...] Polska S.A. wniosła do Starosty K.ego zgłoszenie dotyczące budowy ww. obiektu, określając jednocześnie termin przystąpienia do jego wykonania na dzień 7 kwietnia 2018 r. Starosta K., działając na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego, "decyzją z 4 października 2017 r." (faktycznie chodzi o decyzję z 29 września 2017 r.) wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy ww. tymczasowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego uznając, że wnioskowane zamierzenie stanowi budowlę zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, oraz że inwestycja może wprowadzać ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W złożonym odwołaniu [...] Polska S.A. zarzuciła: 1. naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, jako przeznaczonego do realizacji w trybie pozwolenia na budowę; 2. naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy inwestycji objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz, że obiekt może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich; 3. naruszenie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez wadliwą wykładnię pojęcia obszar oddziaływania obiektu; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6, art. 7 i art. 77 kpa w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego: - odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego pozwolenia na budowę w wyniku błędnego przyjęcia, że wielkość zamierzenia i jego powiązanie z gruntem wskazują, że jest to budowla, - bezpodstawne przyjęcie, że planowana inwestycja powinna być realizowana w trybie pozwolenia na budowę ze względu na możliwość wprowadzenia ograniczeń dla terenów sąsiednich. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda wskazał, że w analizowanym przypadku istotne są pojęcia: obiekt budowlany, budowla i tymczasowy obiekt budowlany, których definicje zawierają się w treści art. 3 Prawa budowlanego. Organ podniósł, iż zakres robót inwestycji przewiduje roboty budowlane polegające na ustawieniu bloczków betonowych na wypoziomowanym terenie, a następnie ustawieniu na nich i montażu konstrukcji stalowej masztu z odciągami. Organ odwoławczy uznał, wbrew stanowisku strony skarżącej, że sposób powiązania z gruntem konstrukcji stalowej masztu ocenić trzeba jako trwały. Innymi słowy jest to maszt wolnostojący, trwale związany z gruntem, stanowiący budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a na roboty budowlane w tej kategorii i nie wymienione w art. 29 ust. 1, wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Przepis art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego wskazuje, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ustawie, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Niewątpliwie instalacja wieży telefonii komórkowej wraz z antenami może wpływać na sąsiednie nieruchomości poprzez oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że prace podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu w nowym miejscu. Maszt powinien być wykonany w taki sposób, aby opierać się czynnikom takim jak: wiatr, śnieg, obciążenia dynamiczne, mogącym zniszczyć konstrukcję. Maszt oparty jest na fundamencie, który niekoniecznie musi być zagłębiony w gruncie. Powyższe oznacza, że konstrukcje takie należy zaliczyć do obiektów budowlanych, które posiadają konstytutywne cechy budowli. Zatem budowa objęta zgłoszeniem nie mieści się w dyspozycji art. 29 Prawa budowlanego, szczególnie wobec tego, że wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywne i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. W katalogu robót budowlanych wymienionych w tym przepisie nie wymieniono budowy masztu telekomunikacyjnego. Tak więc obiekt podlega ocenie określonej w art. 28 ustawy, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Postępowanie zmierzające do wydania pozwolenia na budowę łączy się nierozerwalnie z ustaleniem obszaru oddziaływania inwestycji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze, [...] Polska S.A. w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji z 27 listopada 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając: 1) naruszenie art. 30 ust. 2, ust. 5, ust. 5c i ust. 5d oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że zgodne z prawem jest postanowienie Starosty K. z dnia 13 września 2017 r. nakładające na inwestora obowiązek uzupełnia zgłoszenia o informacje zawarte w pkt 9 odnośnie określenia obszaru oddziaływania zamierzenia EIRP, 2) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia i uznanie, że sposób powiązania z gruntem konstrukcji stalowej masztu ocenić trzeba jako trwały, 3) naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz, że obiekt może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, 4) naruszenie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwą wykładnię pojęcia obszar oddziaływania obiektu, 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6, art. 7 i art. 77 kpa w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej: - odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego pozwolenia na budowę w wyniku błędnego przyjęcia, że wielkość zamierzenia, a także jego powiązanie z gruntem wskazują, że mamy do czynienia z budowlą, - bezpodstawne przyjęcie, że planowana inwestycja powinna być realizowana w trybie pozwolenia na budowę, także ze względu na możliwość wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że niezasadne jest uznanie przez Wojewodę Świętokrzyskiego za zgodne z prawem postanowienia Starosty K. z dnia 13 września 2017 r. nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o informacje zawarte w pkt 9 odnośnie określenia obszaru oddziaływania zamierzenia EIRP. Skarżący przypomniał, że pismem z dnia 22 września 2017 r. A. W. poinformowała o uzupełnieniu zgłoszenia odnośnie pkt 1-6 i 9 w części dotyczącej zwymiarowania odległości do granic nieruchomości sąsiednich i od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, natomiast odnośnie pkt 7, 8 i pozostałej części pkt 9 wskazała, iż żądane informacje wykraczają poza zakres określony w art. 30 ust. 2 i powinny być wymagane przy wniosku o pozwolenie na budowę. Skarżący podkreślił, że cechą tymczasowego obiektu budowlanego jest przeznaczenie do czasowego użytkowania. Zamiarem inwestora jest temporalne wykorzystanie obiektu i z tej przyczyny wskazał na art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane jako podstawę zgłoszenia. Obiekt ten nie będzie stale użytkowany w tym miejscu. Bezpodstawne, zdaniem skarżącego, jest stwierdzenie Wojewody, że instalacja wieży może wpłynąć na sąsiednie nieruchomości poprzez oddziaływanie pól elektromagnetycznych, co stanowi nawiązanie do art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Nie znajduje oparcia w przepisach prawa stwierdzenie, że właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości przysługuje prawo udziału w postępowaniu, a jest to możliwe tylko w przypadku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Skarżący podniósł, że brak jest uzasadnienia dla wprowadzenia zakazu budowy obiektu bez wykazania, że może mieć on negatywny wpływ na otoczenie. Jedynym ograniczeniem są przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, która nie znajduje w sprawie zastosowania. Brak jest zatem przesłanek przemawiających za wprowadzeniem takich zakazów. Zdaniem skarżącego uzasadnienie prawne decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, ponieważ nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Rozstrzygnięcie nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, co stanowi o naruszeniu art. 7 i 77 kpa. Podstawa faktyczna podana jako uzasadnienie rozstrzygnięcia stanowi o tym, że nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i naruszenia tym art. 77 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga odniosła zamierzony skutek, jednak z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, że zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że zgłoszona w niniejszej sprawie budowa stalowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15 m, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać należy, że maszt ten będzie pełnił funkcję stacji bazowej telefonii komórkowej, na którym będą zainstalowane anteny, kable i urządzenia teletechniczne, natomiast na rysunku o nazwie "Konfiguracja antenowa", widoczne są również anteny radiowe i sektorowe, które są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Maszt posadowiony będzie w prefabrykowanym fundamencie (bloczkach betonowych) zapewniającym bezpieczeństwo ustawionej na nim konstrukcji oraz uniemożliwiającym jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wielkość konstrukcji, sposób osadzenia oraz konieczność zapewnienia stabilności posadowienia na gruncie i odporności na działanie czynników atmosferycznych wskazuje na to, że sposób powiązania konstrukcji stalowej masztu z gruntem należy ocenić jako trwały, co przesądza o zaliczeniu jej do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażany wielokrotnie w orzecznictwie, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda tego związania, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, masa, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia zatem, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowiony jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (por. wyroki NSA: z 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 882/10, z 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09, z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2758/15, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując tę część rozważań podkreślić należy, że nie ulega wątpliwości, iż jeśli chodzi o posadowienie stalowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15 m, pełniącego funkcję stacji bazowej telefonii komórkowej, względy bezpieczeństwa wymagają trwałego jego związania z gruntem. Maszt ten musi się bowiem oprzeć czynnikom środowiskowym mogącym zniszczyć konstrukcję. Nie do zaakceptowania jest więc stanowisko skarżącej spółki, że maszt nie jest trwale związany z gruntem i jako tymczasowy obiekt budowlany wymaga tylko zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Ponieważ konstrukcję objętą zgłoszeniem należy zakwalifikować jako obiekt budowlany – budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, której budowa nie została wymieniona w art. 29 ust. 1 i 2, przyjąć należy, że realizacja takiego obiektu wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy. Przechodząc do uzasadnienia przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji wskazać należy, że rozpoznając będące przedmiotem niniejszego postępowania zgłoszenie, organ I instancji uznał, że wnioskowane zamierzenie stanowi budowlę, a nie tymczasowy obiekt budowlany i na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw nakładając jednocześnie na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę i argumentując, że zamierzenie to może wprowadzać ograniczenie lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wojewoda podzielił pogląd organu I instancji, zarówno co do tego, że planowane zamierzenie spełnia wymóg trwałego połączenia z gruntem, a zatem jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3, a także co do tego, że sprzeciw powinien zostać połączony z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z powyższego przepisu zatem wynika, że organ może na jego podstawie wnieść sprzeciw i nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, ale tylko co do takich obiektów lub robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem zgłoszenia. Natomiast w trybie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego organ nie może nałożyć obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla tych inwestycji, na których realizację wymagane jest – na podstawie uregulowań ustawowych - pozwolenie na budowę (zob. wyrok WSA w Krakowie z 10 maja 2017 roku, sygn. akt II SA/Kr 278/17). Mając to wszystko na uwadze podkreślić należy, że jeżeli w niniejszej sprawie inwestor miał zamiar realizować roboty budowlane na podstawie zgłoszenia, a organy stanęły na stanowisku, że zgłoszenie dotyczy budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i w konsekwencji potrzebne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, to organ powinien wnieść sprzeciw nie na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4, lecz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zauważyć wypada, że użycie przez ustawodawcę sformułowania "wnosi sprzeciw" oznacza, że decyzja co do wniesienia sprzeciwu nie jest pozostawiona uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Powyższe uchybienie powoduje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ organ II instancji utrzymał w mocy sprzeciw połączony z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy istniały przewidziane w art. 30 ust. 6 okoliczności uzasadniające jedynie wniesienie sprzeciwu. W konsekwencji zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., gdyż naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. W wyniku zastosowania właściwego przepisu Prawa budowlanego, organ odwoławczy winien był bowiem podjąć decyzję o innej treści, uwzględniającą fakt, że podstawą wniesienia sprzeciwu w stanie sprawy jest art. 30 ust. 6 pkt 1 p.p.s.a. W tym miejscu należy również wskazać, że rozstrzygnięcie Sądu nie narusza zasady wynikającej art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż w jego wyniku sytuacja strony skarżącej nie ulegnie zmianie, a jedynie istniejący obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę będzie się opierał na innej podstawie prawnej. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowną decyzję mając na uwadze wyrażone wyżej stanowisko prawne. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o treść art. 200 i 206 p.p.s.a. Koszty skarżącego to: wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł obliczone na podstawie § 15 ust. 3 pkt 3 i 4 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U.2018.265 ze zm.) oraz 17 zł stanowiące opłatę skarbową od dokumentu złożonego w sprawie pełnomocnictwa. Zasądzając koszty postępowania w sprawie Sąd uznał za konieczne skorzystanie z art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Wyjaśnić należy, iż przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji były inne aniżeli te, podniesione w treści skargi, a argumentacja skarżącego nie została uznana za trafną. W szczególności Sąd nie podzielił głównego zarzutu skargi, kwestionującego stanowisko, że maszt będący przedmiotem postępowania wymagał pozwolenia na budowę oraz, że planowana przez skarżącego budowla jest trwale związana z gruntem. Ponadto uwzględnienie skargi nastąpiło jedynie wskutek dostrzeżonego przez Sąd z urzędu naruszenia przepisów prawa materialnego. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., umożliwiający zasądzenie jedynie części poniesionych przez stronę kosztów postępowania.