II SA/Ke 243/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r. odrzucił skargę S. B. na decyzję Wojewody w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Następnie postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. Odpis postanowienia z dnia 7 września 2017 r. został doręczony G. P. – pełnomocnikowi do doręczeń S.B. (pełnomocnictwo k.22 akt sądowych). G. P. złożył zażalenie na postanowienie z dnia 7 września 2017r. W zażaleniu zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie G. P. występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik skarżącego do doręczeń. W związku z tym, jako pełnomocnik działa on wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżącego, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2008 r., I OZ 709/08, postanowienie NSA z dnia 2 marca 2016 r., II FZ 965/15, publ. w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a nie jego pełnomocnika. Z treści zażalenia wynika, że złożył G. P. wniosek o przyznanie prawa pomocy w imieniu własnym. Zatem rozpoznanie wniosku o zwolnienie G. P. od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu , stosownie do art. 249a p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1, art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak sentencji