II SA/Ke 244/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010r. sprawy ze skargi I. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania I. S. i M. S. - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Skarżysko-Kamienna z dnia 19 listopada 2009r. w sprawie ustalenia na wniosek E.K. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na garaż na działce o numerze ewidencyjnym 4060, położonej w S. przy ul. C. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 19 listopada 2009r. organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania połowy budynku gospodarczego na garaż, na działce o numerze ewidencyjnym 4060, położonej w S., przy ul. C. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), zaś w uzasadnieniu stwierdzono, że wydanie decyzji było możliwe, ponieważ spełnione zostały łącznie wszystkie warunki wynikające z przepisów art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy oraz to, że decyzja nie narusza przepisów odrębnych. Dla obszaru, w zasięgu którego znajduje się działka wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym dla zmiany zagospodarowania przestrzennego polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na garaż, konieczne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, stosownie do art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy podniósł, że przedsięwzięcie zostało pozytywnie uzgodnione przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w zakresie melioracji wodnych, wskazał ponadto, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów teren inwestycji oznaczony jest symbolem R (grunty orne) i Br (tereny budowlane na roli), to zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. (Dz.U. z 2008r., nr 237, poz. 16570 o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przepisów tej ustawy, nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne, położone w granicach administracyjnych miast. Dlatego też dla projektowanej inwestycji nie wymagana była zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w charakterystyce planowanej inwestycji określono dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu inwestycji, w tym istniejący budynek gospodarczy. Organ wskazał, że decyzja spełnia wymogi określone w art. 54 pkt 1 -3, w związku z art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem w pkt 1 omawianej decyzji określono rodzaj inwestycji, do warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego odniesiono się w pkt 2 ocenianej decyzji, wskazując jednocześnie, iż projektowana inwestycja dotyczy wyłącznie zmiany sposobu użytkowania budynku. Zdaniem Kolegium organ I instancji zasadnie uznał, że stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji było możliwe, ponieważ planowana inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na garaż. Organ odwoławczy wskazał, że z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika bezspornie, że w niniejszej sprawie kontynuacja funkcji jest zachowana, ponieważ wnioskowana inwestycja jest nierozerwalnie związana z istniejącą na działce wnioskodawcy zabudową. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach istniejącego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, w tym użytkowania obiektów. Szczegółowy zakres przebudowy i zagospodarowania działki w dostosowaniu do wnioskowanej funkcji ustalony zostanie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na następnym etapie dotyczącym pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji budowlanej. Wskazane w decyzji wymagania, jakie powinien spełnić inwestor chronią interesy strony odwołującej się jako właściciela nieruchomości sąsiedniej działki na etapie postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. W decyzji wskazano, iż projektowaną inwestycję należy zaprojektować tak, aby nie powodowała ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i nie wpływała na wykonywanie prawa własności osób trzecich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, iż wnioskowana inwestycja po spełnieniu określonych decyzją warunków jest zgodna z przepisami ustawy o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do treści odwołania w zakresie obaw, iż projektowana inwestycja może stanowić zagrożenie dla bezpiecznego użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce sąsiedniej organ odwoławczy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy określa linię rozgraniczające teren inwestycji i wskazano, że teren inwestycji swoimi granicami obejmuje wyłącznie działkę o numerze ewidencyjnym 4060. Organ odwoławczy ponadto wskazał, że usytuowanie obiektów budowlanych należy do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego, jest rozstrzygane na etapie pozwolenia na budowę i jest przedmiotem badania dopiero w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę natomiast w tym postępowaniu jest przedwczesny, bowiem ustalenie warunków zabudowy jako określenie dopuszczalnych zamierzeń inwestycyjnych stanowi jedynie promesę do wydania pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, lecz jest jednym z dokumentów, który należy dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Ponadto organ podkreślił, iż ochrona interesów skarżących znajdzie pełną konkretyzację na następnym etapie postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), które z kolei może być wydane wyłącznie po spełnieniu przez inwestorów wszystkich ustawowych wymogów, określonych w przepisach. Na tym etapie są rozpatrywane zarzuty w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku, ewentualne ograniczenia dostępu do światła, hałasu i.t.p . Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli I. S. i M. S.. Zarzuty skargi sprowadzają się do tego, że budynek przeznaczony w połowie na garaż, usytuowany jest w granicy działki i przylega do ściany szczytowej budynku mieszkalnego skarżących, a niewłaściwie wykonana w przeszłości przebudowa budynku gospodarczego w zakresie elementów konstrukcyjnych spowodowała, iż pomiędzy budynkami powstała wolna przestrzeń co powoduje , iż wody opadowe zalewają ścianę szczytową budynku skarżących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając jeszcze raz, że zbadanie czy planowany garaż nie posiada w granicy ściany oddzielenia pożarowego oraz czy wody opadowe odprowadzane są prawidłowo jest możliwy dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego, przy wydawaniu pozwolenia na budowę, bo dopiero na tym etapie ocenia się zgodność projektu przedstawionego do zatwierdzenia z wymaganiami technicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie ocenia ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Decyzji o warunkach zabudowy wymagają przedsięwzięcia pociągającego za sobą zmianę zagospodarowania terenu. Warunki zabudowy i możliwość ich ustalenia określa art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, który urasta do rangi głównego przepisu normującego gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia łącznie wymienionych w nim przesłanek. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji nie mógł, stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż zamierzenie to jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś wniosek odpowiada wymaganiom, określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1-3 ustawy. Decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. spełnia wymagania z art. 54 pkt 1-3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, określając rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji w załączniku nr 1 decyzji. Ostateczna ocena zgodności usytuowania planowanej inwestycji dokonana będzie przez właściwe organy administracji w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy powinna, zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy, określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W decyzji wskazano, iż stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy projektowaną inwestycje należy zaprojektować w sposób, który nie będzie powodował ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i nie będzie wpływał na wykonywanie przez nich prawa własności. Słusznie podniósł organ odwoławczy, że zarzuty zgłaszane przez skarżących w odwołaniu i powtórzone w skardze dotyczące usytuowania budynku oraz przylegania do ściany szczytowej są niezasadne, nie mają wpływu na treść wydanej decyzji i nie dotyczą kwestii rozstrzyganych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga kwestii w zakresie usytuowania projektowanego do realizacji obiektu i nie przesądza władczo o możliwości jego realizacji. Decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z art. 63 ust. 2 nie rodzi praw do terenu i nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że wnioskodawca decyzji o warunkach zabudowy, nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Również decyzja o warunkach zabudowy nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki i ich usytuowanie. Wszystkie te kwestie są przedmiotem oceny na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Stanowisko organu, które Sąd w pełni podziela znajduje również uzasadnienie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2005 (Lex 168058) . Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.