II SA/Ke 244/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi I. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z 21 marca 2022 r., [...], Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania I. L. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty [...] z 9 lutego 2022 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na mocy ww. decyzji organu I instancji I. L., zwana dalej skarżącą, została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu podano, że po skierowaniu zainteresowana nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac społecznie użytecznych lub innej formy pomocy określonej w ustawie. W złożonym odwołaniu skarżąca poprosiła o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej oraz wskazała, że przebywała na zwolnieniu lekarskim, jak również, że odnotowywała się zgodnie z przyjściem do Urzędu Pracy w K.. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ wskazał na art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i podniósł, że skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 5 marca 2020 r. oraz na mocy decyzji z tego samego dnia została uznana za osobę bezrobotną. W dniu rejestracji otrzymała informację zawierającą w swej treści pouczenie o utracie statusu bezrobotnego m.in. w przypadku, gdy po skierowaniu nie podejmie szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac społecznie użytecznych lub innej formy pomocy określonej w ustawie. Skarżąca w trakcie wizyty w dniu 13 stycznia 2022 r. otrzymała skierowanie do pracodawcy M. F. [...] w M.. Potwierdziła własnoręcznym podpisem zapoznanie się z prawami i obowiązkami osoby kierowanej do pracodawcy oraz odbiór skierowania. Nie podjęła jednak pracy u ww. pracodawcy. W aktach sprawy znajduje się dokument ZUS ZLA, jednakże wynika z niego, że skarżąca była niezdolna do pracy od 3 lutego 2022 r. do 18 lutego 2022 r., natomiast ze skierowania do pracodawcy jednoznacznie wynika, że podjęcie pracy miało nastąpić 24 stycznia 2022 r. Z uwagi na powyższe, argumenty podniesione przez zainteresowaną w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze I. L. zarzuciła decyzji z 21 marca 2022 r. nieprawidłowość jej wyrejestrowania, ponieważ w Urzędzie Pracy odnotowywała się prawidłowo. Wskazała, że pracownik Urzędu Pracy w K. podczas jej odnotowywania się, przedstawiał się i podszywał pod inną osobę. Skarżąca załączyła płytę CD "jak P. T. [...] zachowuje się dla swojego miejsca pracy i z jaką powagą podchodzi do osoby odnotowującej się". Skarżąca wyjaśniła, że przebywała na zwolnieniu lekarskim od 3 lutego 2022 r., a jej odnotowanie było wyznaczone na dzień 7 lutego 2022 r. Została wyrejestrowana nieprawidłowo, obecnie jest chora, przeziębiona, noga ją boli, ponieważ samochód przejechał jej po nogach na przejściu dla pieszych. Skarżąca wniosła o przywrócenie jej do statusu osoby bezrobotnej, ponieważ chce korzystać z ofert pracy i innych przygotowań zawodowych, ma dziecko na wychowaniu i chce w przyszłości być ubezpieczona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takich naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością uchylenia decyzji objętej skargą bądź stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawą materialnoprawną kontrolowanego orzeczenia był art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity obowiązujący na datę wydania zaskarżonej decyzji opublikowany w Dz.U. z 2021 r. poz. 1100 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z jego treścią starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3. W tym konkretnym przypadku, pozbawienie statusu bezrobotnego nastąpiło na 120 dni poczynając od 14 stycznia 2022 r. (dzień następujący po dniu skierowania do pracodawcy, stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy). Ustalony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny nie jest sporny i wynika ze zgromadzonych dowodów. W dniu 13 stycznia 2022 r. Powiatowy Urząd Pracy (PUP) w K. skierował I. L. do pracodawcy - M. F. [...]. I. L. odebrała skierowanie wraz z pouczeniem o skutkach niepodjęcia pracy w terminie wskazanym w skierowaniu w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego (art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy), poświadczając ten fakt własnoręcznym podpisem zarówno na skierowaniu jak i na pouczeniu. W skierowaniu wyznaczono skarżącej termin – do 20 stycznia 2022 r. – stawiennictwa w PUP, w celu zwrotu skierowania oraz poinformowania o ustalonym terminie podjęcia pracy lub innych efektach spotkania z pracodawcą. Bezrobotna zgłosiła się 17 stycznia 2022 r. zwracając skierowanie, z którego wynikało, że miała podjąć pracę od 24 stycznia 2022 r. (karta aktywizacji zawodowej osoby bezrobotnej/poszukującej pracy). Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że bezrobotna do pracy się nie zgłosiła. Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej 31 stycznia 2022 r. przez pośrednika pracy A. K., podczas wizyty w PUP w K. 31 stycznia 202 r. skarżąca poinformowała, że nie podjęła pracy "i w ogóle nie jest zainteresowana zatrudnieniem w tej ani innej formie, ponieważ jest zarejestrowana tylko i wyłącznie dla ubezpieczenia zdrowotnego." Skierowanie osoby bezrobotnej (poszukującej pracy) do pracodawcy stanowi formę pomocy określoną w ustawie, o jakiej mowa w przytoczonym na wstępie art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy, gdyż ma na celu aktywizację zawodową bezrobotnego. Jedną z usług rynku pracy, przewidzianych w ustawie, jest pośrednictwo pracy, polegające m.in. na udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia oraz na pozyskiwaniu ofert pracy (art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy). Skoro więc skarżąca po uzyskaniu skierowania do pracodawcy i uzgodnieniu z nim daty podjęcia pracy na 24 stycznia 2022 r. nie stawiła się celem zatrudnienia, to uznać należy, że zasadnie organ przyjął, iż spełnione zostały warunki do zastosowania sankcji z art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy. Niestawiennictwo u pracodawcy oznacza bowiem odmowę przyjęcia formy pomocy określonej w ustawie, polegającej na aktywizacji zawodowej osoby bezrobotnej. Wyjaśnienia wymaga, że osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy zatrudnienia przedstawiają bezrobotnym propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, oferty szkoleń lub prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami (por. wyrok WSA w Gliwicach z 15.01.2020 r., III SA/Gl [...], LEX nr 2798640). Podkreślić również należy, że bezrobotna została pouczona o konsekwencjach niestawiennictwa u pracodawcy i niepodjęcia pracy w wyznaczonym terminie, a więc nie można organom zarzucić, że zastosowały dotkliwą dla skarżącej sankcję w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego bez świadomości z jej strony co do skutków prawnych podejmowanych przez nią działań. Odnosząc się do zarzutów skargi konieczne jest wyjaśnienie, że podstawą pozbawienia I. L. statusu osoby bezrobotnej nie był fakt jej niestawiennictwa w PUP w K. w wyznaczonym terminie 7 lutego 2022 r., tylko niepodjęcie zatrudnienia zgodnie ze skierowaniem i ustaleniami z pracodawcą. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy mają więc twierdzenia dowodzące, że nieobecność bezrobotnej w dniu 7 lutego 2022 r. spowodowana była zwolnieniem lekarskim. Jak słusznie podkreślił Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżąca przebywała na zwolnieniu od 3 lutego 2022 r. do 18 lutego 2022 r. Wedle skierowania miała podjąć pracę od 24 stycznia 2022 r., a więc jej niezdolność do pracy od 3 lutego 2022 r. nie miała wpływu za zaistnienie przesłanek do pozbawienia statusu bezrobotnego, wynikających z art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy. Bez znaczenia dla ustalenia istotnych okoliczności sprawy są także twierdzenia dotyczące niewłaściwego – zdaniem skarżącej – zachowania się pracownika PUP, który – jak podaje w skardze -"podszywał się za inną osobę". Jak powiedziano już wyżej, dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji istotnym jest fakt niestawienia się I. L. u pracodawcy 24 stycznia 2022 r. celem podjęcia pracy. Zachowanie pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w K., bez względu na to, czy było właściwe czy też nie – jak sugeruje skarżąca – pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Z tych przyczyn skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.