II SA/Ke 245/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2012r. sprawy ze skargi T.Z. na decyzję – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia (...) nr (...), Świętokrzyski Komendant Wojewódzki Policji w K., po rozpatrzeniu odwołania (...) od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ww. rozkazem personalnym Komendant Powiatowy Policji w K. zwolnił podinsp. (...) z dotychczas zajmowanego stanowiska (...) Komendy Powiatowej Policji w K. i z dniem (...) przeniósł ww. do własnej dyspozycji w dotychczasowych składnikach uposażenia. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu (...) wniósł o uchylenie rozkazu personalnego i przywrócenie na poprzednio zajmowane stanowisko służbowe. Podkreślił, że brak jest dowodów świadczących o tym, że jego dwumiesięczna nieobecność w służbie powoduje znaczną dezorganizację pracy. Nadmienił, że w ciągu kilku ostatnich lat dwukrotnie przebywał na zwolnieniach lekarskich powyżej trzech miesięcy i nie stanowiło to podstawy do odsunięcia go od zajęć służbowych poprzez przeniesienie do dyspozycji. Dodał, że jest funkcjonariuszem z 25-letnim stażem służby, w tym z 20-letnim na stanowiskach kierowniczych, wielokrotnie nagradzanym za wzorowe wyniki pracy. Zdaniem (...), odwołanie go ze stanowiska po dwumiesięcznej nieobecności jest wielką niesprawiedliwością w stosunku do jego osoby i dotychczasowego dorobku zawodowego. Komendant Powiatowy Policji w K. nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji w trybie samokontroli i wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, (...) Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji zapadło na mocy art. 32 i 37a pkt 1 ustawy o Policji. (...) został zwolniony ze stanowiska (...) i z dniem (...) przeniesiony do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w K.. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na długotrwałą nieobecność skarżącego w służbie, co miało bezpośredni wpływ na jej dezorganizację, poprzez brak właściwego nadzoru w zarządzanej przez niego komórce organizacyjnej. Organ wskazał, że ustawodawca usankcjonował możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien czas zostają umieszczani policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Grupa ta ma stanowić przejściowe ujęcie ewidencyjne do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby w Policji i powinno się w niej umieszczać policjantów zwalnianych z dotychczasowych stanowisk - przed mianowaniem na kolejne stanowisko lub przed zwolnieniem ze służby. W ocenie organu odwoławczego, stosując zasady wykładni logicznej, systemowej oraz celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy dojść do wniosku, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa, a mianowicie interes społeczny, w tym przypadku interes służbowy Policji oraz słuszny interes policjanta. Komendant wskazał, że stosownie do art. 28 ustawy o Policji stosunek służbowy funkcjonariusza Policji powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zdecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Osoba zgłaszająca się, w myśl art. 25 ww. ustawy, dobrowolnie wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w Policji. Ponadto podinsp. (...), stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, złożył ślubowanie, a tym samym zobowiązał się do przestrzegania dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń służbowych. Organ zwrócił również uwagę na uznaniowy charakter podejmowanej we wskazanym wyżej przedmiocie decyzji. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów w kwestii krzywdzącego uzasadnienia przedmiotowego rozkazu personalnego organ wskazał, że potrzeby służby, a także problemy związane z organizacją pracy w związku z nieobecnością ww. w służbie są dostatecznym argumentem uzasadniającym podjęcie przez organ I instancji zaskarżonej decyzji. Nadmienił również, że sprawne funkcjonowanie pionu prewencji, a w szczególności Wydziału (...), nad którym nadzór sprawował (...), bezpośrednio wpływa na utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie powiatu koneckiego. Natomiast Naczelnik Wydziału (...) nie spełnił oczekiwań przełożonych w zakresie sprawnego kierowania i zarządzania podległą mu komórką organizacyjną, co jest jednoznaczne z potrzebą podjęcia działań naprawczych poprzez zmianę personalną na stanowisku naczelnika. Organ odwoławczy podkreślił, że przeniesienie skarżącego do dyspozycji Komendanta w dotychczasowych składnikach uposażenia nie narusza przepisów ustawy. Nie nastąpiła również modyfikacja stosunku służbowego, bowiem nie wystąpiło obniżenie grupy zaszeregowania, ani świadczeń: zarówno pieniężnych, jak i rzeczowych oraz posiadanego stopnia służbowego. Zdaniem organu odwoławczego interes strony, na który powołuje się w odwołaniu (...), nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętą decyzją, przy czym nawet jeśli przeniesienie do dyspozycji Komendanta łączyłoby się dla niego z pewnymi komplikacjami, to nie może być to równoważne z potrzebami i interesem służby. Komendant Wojewódzki wskazał, że jak wynika z ustaleń organu I instancji, skarżący nie spełnił pokładanych w nim oczekiwań przełożonych w zakresie zapewnienia sprawnego zarządzania i kierowania podległymi komórkami. Od (...) do dnia wydania rozkazu przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i nie uczestniczył w czynnościach służbowych. Konsekwencją nieobecności skarżącego w służbie był brak możliwości sprawnego kierowania podległą mu komórką organizacyjną oraz nadmierne obciążenie zadaniami służbowymi zastępcy, który w czasie nieobecności naczelnika przejął wszystkie jego obowiązki. W konsekwencji powyższego Komendant Powiatowy Policji w K. nie tylko utracił zaufanie do swojego podwładnego, ale również uznał, że ten nie sprostał powierzonym mu obowiązkom. Ponadto (...) nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim, co uniemożliwia mu dalsze pełnienie służby na stanowisku kierowniczym, na którym wymagana jest pełna dyspozycyjność. Zdaniem organu II instancji, zaskarżone rozstrzygnięcie w sposób przekonujący wskazuje na istnienie w sprawie interesu społecznego, tożsamego z interesem Policji, związanego z polityką kadrową oraz koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania komórki organizacyjnej i sprawnej realizacji zadań Policji, w celu najefektywniejszego - według założeń kierownictwa resortu - wykonywania obowiązków i zadań ustawowych. Komendant Wojewódzki podkreślił, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują trybu konsultacji decyzji o przeniesieniu do dyspozycji Komendanta z organizacją zawodową oraz współpracownikami odwołującego się oraz stwierdził, że zarzut braku rozmowy z zainteresowanym przed podjęciem decyzji także nie jest prawdziwy, bowiem podinsp. (...) sam zrezygnował z przysługujących mu praw poprzez przyjęcie biernej postawy w toczącym się postępowaniu. Organ II instancji nie znalazł również podstaw do uchylenia nadanego zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślił, że uwzględnił przy tym ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i szybkiego działania. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 kpa, gdyż w jej motywach przytoczono okoliczności i przesłanki, które uzasadniają przedłożenie interesu społecznego przejawiającego się koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań przez służbę prewencyjną, nad indywidualnym interesem strony. Bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być zapewnione w sposób ciągły, zatem nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru spowodowane ochroną interesu służby, mieści się w pojęciu - inny interes społeczny. Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył (...). Rozstrzygnięciu zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego - art. 32 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. poprzez przyjęcie, że przepis ten w zakresie decydowania o zwolnieniu funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych pozostawia właściwemu przełożonemu luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego pozwalający na zwolnienie z zajmowanego stanowiska w każdym czasie, bez zastosowania przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, gdy w rzeczywistości z treści tego przepisu wynika jedynie, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych, 2) naruszenie prawa materialnego - art. 37a pkt 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, iż przepis tego artykułu dopuszcza możliwość zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego w każdym czasie i przeniesienia do dyspozycji przełożonego, gdy w rzeczywistości jedynie sankcjonuje możliwość utworzenia szczególnej grupy kadrowej "w dyspozycji Komendanta" lub grupy "stanowisk tymczasowych", 3) naruszenie przepisów art. 7 kpa poprzez stronnicze rozpatrzenie sprawy oraz brak poszanowania słusznego interesu obywatela - funkcjonariusza Policji. Skarżący wskazał, że w postępowaniu administracyjnym brak jest jakiegokolwiek dowodu świadczącego o wpływie jego nieobecności na znaczną dezorganizację pracy oraz pogorszenie atmosfery w pracy. Jego zdaniem decyzja organu I instancji została podjęta w odwecie za oficjalne zawiadomienie (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o bezprawnym zachowaniu się Komendanta Powiatowego Policji w K. polegającym między innymi na systematycznym psychicznym prześladowaniu swoich podwładnych, a w szczególności średniej kadry kierowniczej. Stwierdził, że przed podjęciem decyzji zwalniającej go ze stanowiska naczelnika, przełożony nie proponował mu mianowania na kolejne stanowisko służbowe, ani też nie sugerował przeniesienia na równorzędne stanowisko w tej jednostce. Nie nosił się też z zamiarem odejścia ze służby. Zdaniem skarżącego, w art. 32 ustawy o Policji nie są wskazane kryteria i merytoryczne przesłanki uzasadniające podejmowanie decyzji, a przepis ma jedynie charakter kompetencyjny. Podniósł, że stosując takie zasady wykładni logicznej, systemowej oraz celowościowej przy interpretacji przywołanych przepisów jakie zastosował organ odwoławczy, mogłoby zawsze dochodzić do obejścia przepisów prawa, dotyczących zwalniania policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe. (...) wskazał, że jego absencja chorobowa została spowodowana permanentnym, bezprawnym zachowaniem osoby Komendanta Powiatowego Policji w K., tj. ordynarnym, pogardliwym, a wręcz wulgarnym traktowaniem nie tylko policjantów ale również pracowników cywilnych Policji. Zauważył także, iż organ odwoławczy wykazał się stronniczością w rozpatrzeniu odwołania. Całkowicie zapomniał bądź też zignorował zapisy art. 7 kpa, z którego wynika, iż w toku postępowania organ administracji publicznej ma stać na straży praworządności. Z urzędu lub na wniosek stron ma podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając szczególnie na względzie nie tylko interes społeczny ale także słuszny interes obywateli. W tym przypadku chodzi o słuszny interes funkcjonariusza Policji. Postępowanie takie powinno być zatem, zdaniem skarżącego, należycie i przekonująco uzasadnione i odnosić się winno do wszystkich argumentów jakie strona uznaje za istotne. Tymczasem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, iż w niniejszej sprawie rzeczywiście wystąpiło zagrożenie ważnego interesu służby. W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji Naczelnika Wydziału (...), do czasu ustania przeszkody, Komendant mógł powierzyć obowiązki innemu policjantowi. Tego jednak nie uczynił, nawet po zwolnieniu skarżącego z tego stanowiska. Analiza materiału postępowania administracyjnego, która legła u podstaw uzasadnienia zwolnienia ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta, nie wykazała naruszenia przez niego dyscypliny służbowej. Stwierdzenie, że jego długotrwała nieobecność miała bezpośredni wpływ na dezorganizację służby poprzez brak właściwego nadzoru w zarządzanej przez niego komórce organizacyjnej, uznał skarżący za nadużycie stojące w sprzeczności ze stanem faktycznym, a także zebranym materiałem dowodowym. W materiale postępowania administracyjnego nie ma nawet wzmianki na temat podniesionych przez organ odwoławczy zarzutów. Wszystkie opinie służbowe dotyczące jego osoby, jak stwierdził, są pozytywne, a za osiągnięte wyniki był nagradzany. Zdaniem skarżącego, zwolnienie go ze stanowiska Naczelnika Wydziału (...) i przeniesienie do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w K. jest niezasłużona karą za zawiadomienie wyższego przełożonego o bezprawnych działaniach Komendanta Powiatowego Policji w K. (...) nadmienił, że sformułowanie "zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego" i nie mianowanie na stanowisko równorzędne lub kolejne (wyższe), oznacza po prostu karę, która jest umieszczona w Rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" ustawy o Policji. Wreszcie skarżący stwierdził, że organy obu instancji decyzję o zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego, podjęły pod wpływem niewiedzy, lub umyślnie zastosowały wobec niego nieprzewidziany w ustawie o Policji tryb modyfikacji istotnych elementów jego stosunku służbowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę prawną obu decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do treści art. 37a ustawy, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres: 1) poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy; 2) zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych; 3) delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą. Nie ulega wątpliwości, iż zastosowanie ww. trybu jest możliwe w zakresie kompetencji zakreślonych art. 32 ust. 1. Treść art. 37a ustawy, a zwłaszcza użycie w nim słowa "można", wskazuje na to, iż podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ posiada swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Uznaniowości nie można jednak utożsamiać z zupełną dowolnością i swobodą organu w tym zakresie. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Powszechnie aprobowany jest pogląd, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakres badania zgodności decyzji uznaniowej z prawem ogranicza się do sprawdzenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia (czy wyjaśniono wszelkie okoliczności sprawy, czy dowody oceniono zgodnie z art. 77 kpa i art. 80 kpa, czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czy prawidłowo zinterpretowano przesłanki oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne). Stwierdzenie, że decyzja nie jest dowolna, bo ma oparcie w zebranym materiale dowodowym i jego ocenie, wyklucza ingerencję sądu w swobodny wybór dokonany przez organ administracji. Zauważyć również należy, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i - w odróżnieniu od stosunku pracy - brak w nim cechy równości stron. Zgodnie z ustawą o Policji stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy, mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego policjanta, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Funkcjonariusz Policji, podejmując decyzję o wstąpieniu do służby w strukturach Policji i nawiązując stosunek służbowy, którego źródłem jest mianowanie, godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w zakresie wynikającym z tego stosunku, w tym na decyzje przełożonych w sprawach osobowych. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Ponadto stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej są m.in. wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy, uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, przeniesienia z urzędu do służby w innej jednostce Policji czy mianowania na inne stanowisko służbowe. Nie ulega wątpliwości, iż ustawa o Policji nakłada na każdego funkcjonariusza obowiązek rzetelnego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nie mówiąc o tych z nich, którzy sprawują funkcje kierownicze, odpowiadając za prawidłowe działanie danej jednostki (wydziału czy sekcji), w tym - za prawidłowe organizowanie pracy i wywiązywanie się z nałożonych zadań. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej, w analizowanym przypadku Komendy Powiatowej Policji w K.. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, organ w sposób przekonujący wykazał istnienie w sprawie interesu służby, związanego z polityką kadrową, wykonywaniem obowiązków i zadań ustawowych, poprzez podanie powodów i przyczyn, dla których zwalniając skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego przeniósł go do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w K.. Jak wskazał Komendant Wojewódzki, powodem zastosowania wobec skarżącego postępowania z art. 37a ustawy, były problemy związane z organizacją pracy w związku z jego nieobecnością w służbie. Zdaniem organu, (...) nie spełnił oczekiwań przełożonych w zakresie sprawnego kierowania i zarządzania podległą mu komórką organizacyjną, co było spowodowane długotrwałym zwolnieniem lekarskim, na którym przebywał (i co nie jest w sprawie kwestionowane – przebywa nadal), a w konsekwencji brakiem uczestnictwa w czynnościach służbowych. Z tych powodów oba organy podkreśliły konieczność dokonania personalnej zmiany na stanowisku Naczelnika Wydziału (...), co nieodzownie wiąże się z zamiarem powołania lub mianowania skarżącego na inne stanowisko służbowe albo zwolnieniem ze służby w rozumieniu art. 37a ustawy. Przepis ten – dla spełnienia zawartej w nim normy – nie wymaga jednak, aby przełożony wskazał, jakie to będzie konkretnie stanowisko. Z akt sprawy wynika, że na datę podejmowania decyzji w Komendzie Powiatowej Policji w K. nie było wolnych stanowisk równorzędnych ze stanowiskiem naczelnika wydziału, a wobec konieczności powierzenia stanowiska Naczelnika Wydziału (...) innej osobie, okoliczność ta była wystarczającym powodem do skorzystania przez przełożonego z dyspozycji art. 37a pkt 1 ustawy i przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w K. na okres do 12 miesięcy poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stosowne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Podkreślenia także wymaga, że w sytuacji kiedy organ w treści decyzji wykazał fakt, iż skarżący z uwagi na długotrwałe zwolnienie lekarskie był nieprzydatny jako pełniący stanowisko kierownicze, trudno kwestionować zasadność zastosowania przysługujących organowi uprawnień. Długotrwała absencja skarżącego w służbie w pełni uzasadniała podjęcie przez przełożonego działań, które pozwoliłyby na bieżące, niezakłócone i nieprzerwane wykonywanie zadań przez podległych naczelnikowi wydziału funkcjonariuszy. Nie mają przy tym znaczenia sugestie skarżącego odnośnie innych, możliwych do wykonania zmian kadrowych, tj. np. powierzenie jego obowiązków innemu funkcjonariuszowi. Z uwagi na przedstawiony powyżej stosunek służbowy policjanta i możliwość jego władczego kształtowania przez przełożonego, wybór właściwego postępowania wobec podległych mu funkcjonariuszy należał właśnie do organu I instancji. W konsekwencji powyższego, chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 32 ust.1 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Pierwszy z nich ma przede wszystkim charakter kompetencyjny, określający organy uprawione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych, ale stanowi też - łącznie z innymi przepisami ustawy - podstawę do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Artykuł 37a pozwala natomiast – w przypadkach w nim wskazanych – na czasowe przeniesienie zwolnionego policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Oba przepisy zostały prawidłowo wskazane jako materialnoprawna podstawa podjętych decyzji. Zastosowania w sprawie nie ma natomiast art. 38 ustawy, o jakim mowa w pkt 1 zarzutów skargi, dotyczący przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Nie można także przyjąć za autorem skargi, aby przeniesienie go do dyspozycji przełożonego stanowiło karę, która może być wymierzona policjantowi jedynie w ramach przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, które nie toczyło się w sprawie. Organy nie naruszyły także art. 7 kpa, zgodnie z którym w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W sprawie niniejszej zgromadzone dowody były bowiem wystarczające do poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do zastosowania art. 32 ust.1 w zw. z art. 37a pkt 1 ustawy, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko i wykazał, dlaczego interesowi służby należy przyznać prymat nad interesem skarżącego polegającym na pozostawieniu go na dotychczas zajmowanym stanowisku. W odniesieniu do stwierdzeń autora skargi dotyczących rzeczywistych – jego zdaniem - motywów, jakie legły u podstaw zwolnienia go ze stanowiska Naczelnika Wydziału (...) KPP w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, że nie jest władny do ich weryfikacji, bądź też dochodzenia czy miały one miejsce czy nie. Kognicja Sądu ogranicza się bowiem do badania zgodności z prawem wydanych przez organy policji rozkazów personalnych, nie zaś do oceny celowości bądź słuszności podjętych działań. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.