II SA/Ke 25/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2014r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "..." Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku przekazania zbiorczego zestawienia danych o gospodarce odpadami za 2009r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz Przedsiębiorstwa "Dewon" Sp. z o.o. w Piekoszowie kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa "..." Spółki z o. o. w J. od decyzji działającego z upoważnienia Marszałka Województwa Zastępcy Dyrektora Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich i Środowiska z dnia [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 10.000zł z tytułu niewykonania obowiązku w zakresie przekazania Marszałkowi Województwa zbiorczego zestawienia danych o gospodarce odpadami za 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 127 § 2 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu takiej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzenia kontroli na terenie Przedsiębiorstwa "..." Sp. z o.o. w J. stwierdzono, że podmiot ten nie wywiązał się z obowiązku sporządzenia i przekazania Marszałkowi Województwa zbiorczego zestawienia danych o gospodarce odpadami za 2009 r. Organ podkreślił, że również po wszczęciu zawiadomieniem z dnia 2 listopada 2010 r. postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, aż do dnia wydania decyzji, podmiot nie dostarczył wymaganego zestawienia. W odpowiedzi na to zawiadomienie Wiceprezes Przedsiębiorstwa ... Sp. z o.o. w J. wyjaśnił, że brak sprawozdania za 2009 r. wynikał z małej ilości wytwarzanych odpadów, przez co doszło do przeoczenia tego obowiązku przez osobę prowadzącą sprawozdawczość. Wszystkie niedociągnięcia zostały jednak w 2009 r. usunięte i sprawozdanie za 2010 r. to potwierdziło. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji przytoczył treść art. 36 ust. 1, 37 ust. 1 i 3 oraz 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, dalej ustawa o odpadach (Dz. U. Nr 185/10 poz. 1243 ze zm.), dotyczących obowiązku prowadzenia ewidencji zgodnej z katalogiem odpadów, obowiązku sporządzania zbiorczego zestawienia danych o rodzaju i ilości odpadów, sposobach gospodarowania nimi oraz przekazywania ich marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w terminie do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy, a także dotyczących kary pieniężnej za niewykonanie, bądź nieterminowe wykonanie powyższych obowiązków, względnie wykonanie ich niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Kolegium zaznaczyło przy tym, że art. 79c ust. 3 określający w/w karę w wysokości 10.000 zł został dodany ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28/10 poz. 145) i obowiązywał od 12 marca 2010 r. Organ wyjaśnił dalej, że przepis art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach ma charakter obligatoryjny, tj. obowiązkowy po spełnieniu przesłanek wymienionych w tym przepisie. Ponieważ Przedsiębiorstwo bezspornie nie przekazało Marszałkowi Województwa zbiorczego zestawienia danych o gospodarce odpadami za 2009 r., organ II instancji uznał za zasadną karę pieniężną w wysokości 10.000 zł nałożoną na to przedsiębiorstwo. W skardze na tę decyzję Przedsiębiorstwo "..." Spółka z o.o. w J. wniosła o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa. W uzasadnieniu skargi zarzucono: 1. podjęcie zaskarżonej decyzji na posiedzeniu niejawnym, co automatycznie postawiło stronę w pozycji przegranej; 2. przekroczenie przez organ I instancji miesięcznego terminu od wysłania przez stronę pisma z dnia 10 listopada 2010 r. zawierającego wyczerpujące wyjaśnienie sprawy, w związku z czym strona skarżąca uznała, że organ uznał jej racje; 3. zastosowanie wobec skarżącej spółki przepisu działającego wstecz, gdyż przepis o karze w wysokości 10.000 zł za brak sprawozdania za gospodarkę odpadami obowiązuje od 12 marca 2010 r., przez co nie może dotyczyć sprawozdania za 2009 r.; 4. że skarżąca spółka jest małym przedsiębiorstwem i kara pieniężna za niedopatrzenie biurowe w takiej samej wysokości jak dla wielkich przedsiębiorstw jest pozbawiona społecznej sprawiedliwości i "logiki karnej". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...], WSA w Kielcach zawiesił postępowanie sądowo administracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu tego postanowienia WSA w Kielcach wyjaśnił, że w dniu 9 marca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie II SA/Łd 1509/10 postanowił przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 79c ust. 3 w zw. z art. 79d ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach jest zgodny z art. 2 i 184 Konstytucji. Ponieważ w pytaniu tym zakwestionowano właśnie te przepisy, w oparciu o które została nałożona na skarżącą Spółkę kara pieniężna, w ocenie Sądu zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przez Trybunałem Konstytucyjnym, wszczętego na skutek wniesionego przez WSA w Łodzi pytania. Wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 26/11 orzekł, że: 1. art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 i Nr 203, poz. 1351, z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 117, poz. 678, Nr 138, poz. 809, Nr 152, poz. 897 i Nr 171, poz. 1016 oraz z 2012 r. poz. 951 i 1513), w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r., przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Art. 79c ust. 3 w związku z art. 79d ust. 3 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z: a) art. 2 w związku z art. 184 Konstytucji, b) art. 2 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji. Ponadto Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654) postanowił umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. W związku z ustaniem przyczyny zawieszenia postępowania WSA w Kielcach postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie. Na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył, że zbiorcze zestawienie danych o gospodarce odpadami za 2009 r. zostało złożone Marszałkowi Województwa razem ze zbiorczym zestawieniem za rok 2010, co nastąpiło w pierwszym kwartale 2011 r. Twierdzenie to nie zostało jednak w żaden sposób udokumentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarga jest zasadna, ale z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja SKO z dnia [...] została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ze względu na możliwość wydania zaskarżonej decyzji na podstawie normy, która została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z art. 2 Konstytucji RP. Na wstępie należy wyjaśnić, że mimo niebudzącej wątpliwości zasady orzekania przez sądy administracyjne według stanu faktycznego istniejącego oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania lub podjęcia zaskarżonych aktów lub czynności, sąd administracyjny jest uprawniony do ingerencji w moc wiążącą decyzji administracyjnych wydanych na podstawie przepisów uznanych za niezgodne z normami wyższego stopnia. Podstawą uchylania decyzji administracyjnych opartych na przepisach derogowanych przez TK z systemu prawnego jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., który wyraźnie przewiduje, że sąd administracyjny, uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie) uchyla decyzję (lub postanowienie) w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Niewątpliwie decyzja wydana na podstawie przepisów zdyskwalifikowanych przez TK narusza prawo i w świetle art. 145a k.p.a. wadliwość ta jest następczą podstawą żądania przez stronę postępowania administracyjnego wznowienia postępowania administracyjnego. Konstytutywnym elementem podstawy uchylenia decyzji przez sąd administracyjny jest sam fakt stwierdzenia wydania decyzji na podstawie norm, które zostały uznane przez TK za niezgodne z normami wyższego stopnia i utraciły w związku z tym formalną i materialną moc obowiązującą (por. Marcin Kamiński (w:) Prawo administracyjne intertemporalne. Monografia LEX 2011. Rozdział 19. Konsekwencje intertemporalne orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych. Pkt 19.19). Uwzględnienie przez sąd administracyjny przedstawionych konsekwencji orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w stosunku do wyroku TK z dnia 15 października 2013 r., musi być poprzedzone oceną charakteru tego wyroku i jego wpływu na normę będącą podstawą zaskarżonej decyzji. Kara pieniężna w wysokości 10.000zł została nałożona na skarżącą Spółkę na podstawie art. 79c ust. 3 oraz 79 d ust. 3, 4 i 5 ustawy o odpadach, w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r. i art. 53 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa. Na skutek wyroku TK z dnia 15 października 2013 r. przepis art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r., został uznany za niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach. Wskazany wyrok TK ma charakter zakresowy, gdyż za niezgodny z Konstytucją został w nim uznany przepis art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach nie w całości, lecz tylko w pewnym ograniczonym zakresie, który może mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Konieczne więc jest wyjaśnienie, czy rzeczywiście istniejące w sprawie okoliczności faktyczne odpowiadają hipotezie normy, której dotyczy wyrok Trybunału. Ze względu na to, że wyrok TK z dnia 15 października 2013 r. został wydany na skutek pytania prawnego WSA w Łodzi dotyczącego proporcjonalności administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorców gospodarujących odpadami, za nieterminowe przekazanie organom administracji samorządowej sporządzonego przez siebie, na podstawie bieżącej ewidencji odpadów, tzw. zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości posiadanych odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, Trybunał Konstytucyjny, będąc związany przedmiotem zaskarżenia, który ma wpływ na rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy toczącej przed sądem pytającym, dokonał ograniczenia zakresu kontroli art. 79c ust. 3 w związku z art. 79d ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r., wyłącznie do wypadku nieterminowego wykonania obowiązku przedstawienia marszałkowi województwa zbiorczego zestawienia danych. W pozostałym zakresie normowania art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r., Trybunał umorzył postępowanie z powodu braku wpływu odpowiedzi Trybunału na rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy toczącej się przed sądem pytającym. W zaistniałych w konsekwencji wyroku TK okolicznościach, z powodu braku niezbędnych ustaleń faktycznych nie da się w sprawie stwierdzić, czy derogacyjny skutek wyroku TK podlegający uwzględnieniu przez sąd administracyjny, obejmuje normę prawną, która była podstawą zaskarżonej decyzji. Jak wynika bowiem z wypowiedzi pełnomocnika skarżącej spółki złożonej na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. (która nie została jednak potwierdzona żadnym dokumentem, ani przyznana przez drugą stronę), zbiorcze zestawienie danych o gospodarce odpadami za 2009 r., niezłożenie którego stało się przyczyną nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej, zostało przekazane Marszałkowi Województwa w pierwszym kwartale 2011 r. Potwierdzenie i uściślenie tej okoliczności w konfrontacji z datą wydania zaskarżonej decyzji (9 lutego 2011 r.), może spowodować konieczność ponownej oceny, czy w świetle uzasadnienia wyroku TK z dnia 15 października 2013 r., nałożenie na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niewykonanie obowiązku w zakresie przekazania Marszałkowi Województwa zbiorczego zestawienia danych o gospodarce odpadami za 2009 r., znajduje oparcie w tej dekodowanej z art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach normie prawnej, która nie została derogowana wspomnianym wyrokiem TK. Należy bowiem przytoczyć za uzasadnieniem wyroku TK z 15 października 2013 r., że podstawą orzeczenia przez Trybunał niekonstytucyjności art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach w określonym w wyroku zakresie, było uznanie zarzutu nieproporcjonalności sankcji przewidzianej w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. za opóźnione złożenie zbiorczego zestawienia danych o odpadach za 2009 r., którego prawidłowości i kompletności nie zakwestionowano. Zbytnia dolegliwość administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. wynika tu zdaniem Trybunału ze szczególnej kumulacji kilku elementów sankcji: bezwzględnej wysokości kary pieniężnej w stosunku do czynu, automatyzmu jej wymierzania oraz braku występowania w praktyce możliwości miarkowania jej wysokości, o czym Trybunał Konstytucyjny przekonał się w toku niniejszego postępowania. Sama jednak wysokość kary pieniężnej (10.000 zł) nie stanowi zdaniem Trybunału argumentu na rzecz naruszenia art. 2 Konstytucji, jeśli jednocześnie obowiązywałby mechanizm uprzedniego wezwania lub ponaglenia przedsiębiorcy do terminowego wykonania ustawowego obowiązku, połączony ewentualnie z nałożeniem niewielkiej kary pieniężnej. Podobnie automatyzm nakładanej kary nie świadczy na rzecz jej niekonstytucyjności, jeżeli wysokość tej kary byłaby dostosowana do okoliczności sprawy i podlegałaby kontroli sądu administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów skargi należy powtórzyć, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Co do pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, należy podzielić wyjaśnienie SKO zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. Przepisy ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. Nr 79/01 poz. 856 ze zm.) dopuszczają wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym (art. 17 ust. 1). Przeprowadzenie rozprawy mogło natomiast w sprawie nastąpić, gdyby wymagały tego okoliczności sprawy. Ze względu jednak na niesporne w dacie rozstrzygania sprawy okoliczności faktyczne i niepodważane wówczas brzmienie art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach, zasadnie organ II instancji uznał, że nie istniała potrzeba przeprowadzenia rozprawy przed wydaniem ostatecznej decyzji. Nie mogło spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji uchybienie przez organ I instancji miesięcznemu terminowi załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 35 § 3 kpa. Terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 35 § 3, mają charakter instrukcyjny dla organu prowadzącego postępowanie tylko pod tym względem, że ich upływ nie pozbawia organu kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie, 1996, s. 126). Uchybienie temu terminowi powoduje skutki przewidziane w art. 36 i 38, a ponadto może uzasadniać odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. Nie może natomiast spowodować uchylenia decyzji wydanej po upływie miesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Należy ponadto zauważyć, że w związku ze wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie w dniu 2 listopada 2010 r. oraz wydaniem decyzji przez organ I instancji w dniu [...], nie można zarzucanego w skardze uchybienia miesięcznego terminu do załatwienia sprawy uznać za nadmierne. Nie jest też prawdą, aby zastosowanie w sprawie przepisu, który wszedł w życie w dniu 12 marca 2010 r., do sprawozdania za 2009 r., oznaczało stosowanie prawa wstecz. Należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 15 października 2013 r. (pkt 6.5) nie uznał za zasadny argumentu o zaskoczeniu przedsiębiorców zmianami związanymi z wprowadzeniem nowej wysokości sankcji. Wprawdzie kwestionowane w pytaniu prawnym WSA w Łodzi przepisy ustawy o odpadach z 2001 r., dodane nowelizacją z 2010 r. weszły w życie 12 marca 2010 r., po upływie 14 dni vacatio legis i na niewiele ponad 2 tygodnie od upływu terminu przekazania zbiorczych zestawień danych, to jednak nowelizacja z 2010 r. nie wprowadziła żadnych zmian w treści samego obowiązku sprawozdawczego, w tym również odnośnie daty jego realizacji. Należy w związku z tym zauważyć, że skoro obowiązek ten, dotyczący poprzedniego roku aktualizował się dopiero do końca pierwszego kwartału roku kolejnego, to wejście w życie przepisu art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach sankcjonującego niewywiązanie się z tego obowiązku, przed końcem pierwszego kwartału 2010 r. oznacza, że nie doszło w tym wypadku do retroaktywnego działania prawa. Ostatni z zarzutów skargi dotyczący w istocie niewspółmierności nałożonej kary pieniężnej do rodzaju popełnionego "niedopatrzenia biurowego", jak to określono w skardze oraz do wielkości przedsiębiorstwa skarżącej spółki, nie mógł bezpośrednio wpłynąć na wynik sprawy ze względu na brak w ustawie o odpadach możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej, o jakiej mowa w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach. Należy jednak zauważyć, że podniesione w skardze okoliczności były analizowane przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 października 2013 r. i nie doprowadziły samoistnie do stwierdzenia niekonstytucyjności powołanego przepisu. Trybunał stwierdził bowiem, że nie kwestionuje samej wysokości sankcji przewidzianej w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r., rozumianej jako bezwzględna docelowa wartość dolegliwości odczuwanej przez przedsiębiorcę niewykonującego sprawozdawczego obowiązku przekazania zbiorczego zestawienia danych. Ostateczna wysokość kary jest w ocenie Trybunału uzasadniona wartością celu, do którego zmierza regulacja art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r., a także oceną jej konieczności jako najbardziej skutecznego środka do osiągnięcia założonego celu działalności prawodawczej (pkt 6.4 uzasadnienia wyroku TK z dnia 15 października 2013 r.). Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie, organ I instancji ustali na wstępie, czy skarżąca spółka przekazała zbiorcze zestawienia danych o odpadach za 2009 r., kiedy ewentualnie to nastąpiło, a także - w razie jego złożenia - czy było ono prawidłowe i kompletne. W razie pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytania organ oceni, czy w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2013 r., dopuszczalne jest nałożenie na Przedsiębiorstwo "..." Spółkę z o.o. w J. kary pieniężnej, o jakiej mowa w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach, za nieterminowe przedstawienie zbiorczego zestawienia danych o odpadach za 2009 rok. Następnie organ wyda stosowne rozstrzygnięcie uwzględniając wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 400 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.