II SA/Ke 250/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2009 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję- rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w policji oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. policjanta w służbie stałej – M. M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że M. M. został przyjęty do służby w Policji w dniu 16 maja 1989 r. Rozkazem Personalnym z dnia [...] został mianowany na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji KPP w S.. Rozkazem Personalnym z dnia [...] został mianowany na stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji. Czterokrotnie powierzano mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S.; 1. Rozkazem Personalnym z dnia [...] w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2007 r., 2. Rozkazem Personalnym z dnia [...] roku w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2007 roku; 3. Rozkazem Personalnym z dnia [...] roku w okresie od 1 listopada 2007 roku do 30 kwietnia 2008 roku; 4. Rozkazem Personalnym z dnia [...] roku w okresie od 16 czerwca do 15 października 2008 roku. W dniu 27 stycznia 2009 roku M. M. pisemnym raportem zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 roku w związku z prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy ZOZ MSWiA w K. z dnia [...] o jego niezdolności do służby w Policji. Policjant poinformował również, że będzie korzystał z uprawnienia wynikającego z treści art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, jak również poprosił o wypłacenie wynagrodzenia za 92 godziny nadliczbowe (z OPI). Komendant Powiatowy Policji przychylając się do prośby w/w policjanta w dniu [...] roku wydał wspomniany wyżej Rozkaz Personalny Nr [...], na mocy którego zwolnił sierż. szt. M. M. ze służby z dniem, który wskazał w raporcie, tj. z dniem 20 lutego 2009 roku. Zgodnie z wolą policjant - przez okres roku po zwolnieniu ze służby (od 21 lutego 2009 roku do 20 lutego 2010 roku) miał pobierać świadczenie roczne na podstawie art. 117 ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Ponadto w decyzji tej została również umieszczona informacja wynikająca z art. 130 § 4 k.p.a. o tym, iż decyzja jako zgodna z żądaniem stron podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. W oparciu o takie ustalenia, organ II instancji uznał, że materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozkazu stanowi art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z przywołanej regulacji prawnej bezsprzecznie zdaniem organu wynika, że w przypadku złożenia przez policjanta raportu o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, co potwierdza użycie zwrotu "zwalnia się". Wobec powyższego traktując żądanie strony dotyczące zwolnienia ze służby, jako oświadczenie woli w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, organ I instancji prawidłowo wydał rozkaz personalny o zwolnieniu sierż. szt. M.M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który w całości zrealizował żądanie strony. Ponieważ art. 32 ust. 1 ustawy o Policji zawiera tylko normę kompetencyjną określającą wyłącznie organy uprawnione do wydawania decyzji w sprawach mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, a nie określa kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach, to w zakresie decydowania o zwolnieniu funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i powierzenia pełnienia obowiązków służbowych ustawodawca pozostawił właściwemu przełożonemu luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego. Od takiej decyzji przysługuje stronie możliwość odwołania, z czego skarżący w wypadku rozkazów personalnych dotyczących mianowania go lub przenoszenia na różne stanowiska służbowe – nie skorzystał. Organ zauważył również, że przywołany w odwołaniu przepis art. 34 ust. 1 i 3 pkt 1-3 ustawy o Policji, nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż fakt posiadania przez sierż. szt. M. M. odpowiednich kwalifikacji zawodowych nie determinuje podjęcia przez Komendanta Powiatowego Policji decyzji o jego mianowaniu na wyższe stanowisko. W myśl bowiem § 5 Rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 roku w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. z 2007 r., Nr 123 poz. 85), policjant może być mianowany na wyższe stanowisko służbowe jeżeli spełnia łącznie wymagane warunki. Zwrot "może" wskazuje na fakultatywność mianowania danego policjanta przez przełożonego na wyższe stanowisko służbowe. Organ II instancji nie jest władny do dokonania tego rodzaju czynności, gdyż była ona zastrzeżona do właściwości bezpośredniego przełożonego policjanta w sprawach osobowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ustawy o Policji, który dotyczy opiniowania policjanta, organ uznał go za bezzasadny, ponieważ M. M. był opiniowany przez bezpośrednich przełożonych zgodnie z przepisami oraz był informowany o możliwości odwołania się od tych opinii. Organ nie podzielił również argumentów dotyczących naruszenia art. 37 ustawy o Policji. Ostatnio zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem służbowym na przełomie 2007 i 2008 roku było bowiem stanowisko referenta zaszeregowane w 03 grupie uposażenia zasadniczego, na które mianowany został rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...], zmienionym rozkazem personalnym z dnia [...], ale tylko co do rodzaju ogniwa, w którym pełnił służbę jako referent. Natomiast okres pełnienia obowiązków przez M. M. na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji, nie przekroczył ustawowych 12 miesięcy, a ponadto przez cały okres pełnienia obowiązków uposażenie policjanta nie podlegało obniżeniu i otrzymywał wynagrodzenie zgodne z grupą zaszeregowania stanowiska referenta, na jakim był mianowany. Wbrew twierdzeniom strony nie można, zdaniem organu, zaliczać faktycznego okresu pełnienia obowiązków na podstawie ustnego polecenie przełożonego, do możliwości mianowania na wyższe stanowisko służbowe. W formacji jaką jest Policja obowiązuje bowiem zasada pisemności, a zgodnie z Rozporządzeniem MSWiA z dnia 2 września ·2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002r., Nr 151 poz. 1261), tryb zwracania się policjanta w sprawie osobowej lub innej sprawie wynikającej ze stosunku służbowego do przełożonego uprawnionego do jej załatwienia za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego, nosi nazwę drogi służbowej. Policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową. Analogicznie bezpośredni przełożony zwracając się do podległego mu policjanta w sprawach osobowych, dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego oraz wynikającego z jego treści praw i obowiązków policjanta, zobowiązany jest również zachować zasadę pisemności, która wynika z § 3 ust. 3 w/w rozporządzenia. Za chybiony został uznany również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia zasady prawdy materialnej poprzez zaniedbanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ II instancji rozstrzygnął bowiem sprawę po dostatecznym jej wyjaśnieniu i rozpatrzeniu w zakresie wymaganym przedmiotem zagadnienia. Wniosek skarżącego dotyczący przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a także przesłuchania świadków byłych funkcjonariuszy KPP: M. S. i K. M., nie zasługiwał na uwzględnienie. Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym nastąpiło w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych ocenił materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ I instancji. Organ nie wykazał, ażeby zaszły zmiany stanu faktycznego pomiędzy wydaniem decyzji organu I instancji a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym. W związku z tym uznał, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w I instancji nie wymaga uzupełnienia. Decyzje organu odwoławczego wydawane są w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie rozstrzygania sprawy, a ten się nie zmienił, bowiem w dniu wydania Rozkazu Personalnego nr [...] KPP w S. z dnia [...], policjant zajmował stanowisko służbowe referenta, na które został mianowany na mocy Rozkazu Personalnego Nr [...] KPP w S. z dnia [...] r. Powierzenie skarżącemu obowiązków pełnienia służby na innym stanowisku nie przekraczało natomiast 12 miesięcy. Organ zauważył na koniec, że rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby, zgodnie z § 22 ust. 1 Rozporządzeniem MSWiA z dnia 2 września 2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002r., Nr 151 poz. 1261), powinien zawierać w szczególności grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. Rozkaz Personalny Nr [...] KPP w S. z dnia [...], który jest przedmiotem odwołania, zawiera wszystkie wymienione w powołanym przepisie składniki i nie ma możliwości zmiany żadnego z nich, gdyż zgodnie ze złożonym przez skarżącego oświadczeniem woli o odejściu ze służby, ostatnim zajmowanym stanowiskiem był referent, a nie zastępca dyżurnego jak domaga tego się policjant. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. M., domagając się uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w części dotyczącej uposażenia zasadniczego wynikającego z zaszeregowania do 03 grupy, po uznaniu, że został zwolniony ze służby z dniem 20 lutego 2009 r. jako zastępca dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S. z uposażeniem zasadniczym wynikającym z 05 grupy zaszeregowania wraz z dodatkami. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 1 i 3 pkt 1-3, art. 35 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 37 ustawy o Policji) oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 136 kpa). W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że zaskarżona decyzja jest co do faktu samego zwolnienia zgodna z treścią art. 41 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Wadliwa jest natomiast w części dotyczącej określenia jego stanowiska służbowego i uposażenia. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 34 ust. 1 tej ustawy, który określa warunki uzyskania mianowania lub powołania na stanowisko służbowe, po ich spełnieniu przez funkcjonariusza Komendant nie może odmówić aktu mianowania lub powołania, jeśli nie zachodzą szczególne okoliczności dyskwalifikujące funkcjonariusza (np. negatywna opinia wydana w trybie art. 35 ust. 1 ustawy o Policji lub kara dyscyplinarna). Werbalna wykładnia tego przepisu zawierającego zapis "mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji", nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych i nie daje Komendantowi możliwości tworzenia innych pozaustawowych, subiektywnych przesłanek odmawiających mianowania lub powołania, jeśli warunki wskazane w przepisie zostały spełnione. Odnośnie wykładni art. 37 ustawy o Policji skarżący stwierdził, że organy interpretują go błędnie w części dotyczącej dopuszczalnego ustawowo okresu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości, przy czym taka interpretacja tego przepisu jest oczywiście sprzeczna z treścią przepisu zawierającego ograniczenie czasowe do 12 miesięcy i pozbawia go sensu jako całości. Aby w realiach niniejszej sprawy działanie organu nie mogło być uznane za niezgodne z treścią art. 37 ustawy o Policji, dalsze powierzenie skarżącemu wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia 2008 r. było równoznaczne z mianowaniem go na to stanowisko. Wykładnia taka jest tym bardziej uzasadniona, że właściwy przełożony jest władny choćby w formie polecenia służbowego powierzyć policjantowi obowiązki służbowe na innym stanowisku (wyrok NSA wydany w sprawie II SA 996/94). Wadliwość zaskarżonej decyzji mająca podstawy w naruszeniu prawa procesowego wynika z uchylenia się przez organ od obowiązku ustalenia prawdy materialnej poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie przepisów kpa, określających postępowanie dowodowe. Organ nie dokonał oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, do czego obliguje art. 80 kpa, ponieważ pominął dowody z dokumentów w postaci: grafika służb Zespołu Dyżurnych, grafika służb Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego, gdzie jest wpisany jako pełniący obowiązki zastępcy dyżurnego, zapisów w książce wydarzeń, dostępu do bazy informatycznej policji, dowodów osobowych w postaci zeznań M. S. i K. M., którzy osobiście słyszeli oświadczenie Komendanta Domańskiego o konieczności powołania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego i zapewnienie, że taką decyzję wkrótce wyda. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Ustosunkowując się do zarzutu skargi organ zauważył, że nie jest on zasadny ponieważ przedmiotem zaskarżonego rozkazu personalnego jest stosunek administracyjny w postaci zwolnienia M. M. ze służby w Policji na własną prośbę, a nie kwestia mianowania na stanowisko służbowe zaszeregowane w wyższej grupie uposażenia zasadniczego niż posiada skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. Nr 43/07 poz. 277 ze zm.), który stanowił materialno-prawną podstawę utrzymanej w mocy zaskarżonym aktem decyzji wydanej w postaci rozkazu personalnego przez organ I instancji, policjanta zwalnia się ze służby między innymi w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Istotą decyzji wydanej na podstawie wskazanego przepisu jest rozstrzygnięcie o zwolnieniu policjanta ze służby, co znajduje wyraz w treści takiej decyzji rozstrzygającej w stanowczy sposób właśnie tę kwestię. Z mocy szczególnego przepisu § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, przytaczanego dalej jako rozporządzenie z dnia 2 września 2002 r. (Dz. U. nr 151/02 poz. 1261), rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać: 1) oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych; 2) datę wydania rozkazu personalnego; 3) podstawę prawną i datę zwolnienia; 4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny; 5) charakter pełnionej służby; 6) nazwę i kod stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji; 7) grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy; 8) termin rozliczenia się policjanta z obowiązków służbowych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym; 9) uzasadnienie faktyczne i prawne zwolnienia ze służby; 10) pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych; 11) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego. Określona przytoczonym przepisem treść rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby nie oznacza jednak, że w decyzji o zwolnieniu dochodzi do skonkretyzowania stosunku służbowego policjanta w zakresie wszystkich wymienionych elementów takiej decyzji, czy też choćby któregokolwiek z nich. W decyzji o zwolnieniu ze służby nie dochodzi również do bezpośredniego skonkretyzowania uprawnień, które będą przysługiwać policjantowi po jego zwolnieniu ze służby. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby określa jedynie w swojej treści elementy stosunku służbowego policjanta ustalone na podstawie wcześniejszych aktów administracyjnych. Konkretyzacja poszczególnych, wymienionych w przytoczonym § 22 ust. 1 w/w rozporządzenia elementów decyzji, w szczególności grupy zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, następuje bowiem we wcześniejszych ostatecznych decyzjach wydanych przez właściwych służbowych przełożonych we właściwym trybie. Uprawnienia zwolnionego funkcjonariusza przysługujące mu po rozwiązaniu stosunku służbowego są natomiast pochodną treści stosunku służbowego, w jakim policjant się znajduje w chwili zwolnienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kwestionowana w skardze część zaskarżonej decyzji, ograniczona do wskazanego w tej decyzji uposażenia zasadniczego M. M. wynikającego z zaszeregowania go do 03 grupy wraz z dodatkami, nie stanowi tego elementu zaskarżonej decyzji, który byłby w niej stanowczo rozstrzygnięty. Zaszeregowanie skarżącego do wspomnianej grupy nastąpiło bowiem w decyzji – rozkazie personalnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...], którym został on mianowany na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. W tamtej, niezaskarżonej przez stronę i ostatecznej decyzji, zostało określone uposażenie zasadnicze skarżącego wynikające z zaszeregowania go w 03 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,25 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w wysokości 330 zł. miesięcznie. Przytoczenie tych danych w kwestionowanej przez stronę decyzji stanowiło wywiązanie się z obowiązku o jakim mowa w przytoczonym § 22 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. i miało jedynie charakter informacyjny. Ponieważ wskazane ustalenie wysokości uposażenia zasadniczego M. M. wynikającego z zaszeregowania go do 03 grupy wraz z dodatkami, nie było objęte sprawą administracyjną wszczętą na skutek jego wniosku z dnia 27 stycznia 2009 r. o zwolnienie ze służby w Policji, to nie mogło być również skutecznie podważone w niniejszym postępowaniu. Jeżeli skarżący uważa, że powinien zostać mianowany na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S., powinien był kwestionować rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S z dnia 29 maja 2008 r., względnie domagać się wydania stosownej decyzji i ewentualnie, po spełnieniu ustawowych wymagań zaskarżyć bezczynność organu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8) p.p.s.a. Nie można zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, że dalsze powierzenie M. M. wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia 2008 r., było równoznaczne z mianowaniem go na to stanowisko. Jak to bowiem słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sprawy osobowe policjantów dotyczące między innymi zwolnienia ze służby w Policji, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r.). Skoro taki rozkaz nie został wydany, co jest w sprawie bezsporne, to skarżący nie może skutecznie twierdzić, że w dacie zwolnienia go ze służby w Policji był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. z uposażeniem zasadniczym wynikającym z zaszeregowania w 03 grupie. Dlatego kwestionowana decyzja - rozkaz personalny z dnia [...] w podważanej części jest zgodna z prawem. Ubocznie jednak należy zauważyć, że wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, jakoby materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w S. stanowił art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby – jest błędny. Jako podstawa prawna decyzji organu I instancji został wskazany przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i 45 ust. 3 ustawy o Policji. Taka kwalifikacja została wykazana w uzasadnieniu tej decyzji, gdzie wskazano wprawdzie na złożenie przez skarżącego wniosku o zwolnienie go ze służby, ale wywiedziono również, że do Komendy Powiatowej Policji w S. wpłynęło orzeczenie Nr [...] wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską przy ZOZ MSWiA w K. w dniu [...], zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Ł. w dniu [...], z którego wynika, że sierżant sztabowy M. M. jest całkowicie niezdolny do służby w Policji (co oznacza, że jest on również trwale niezdolny do pełnienia tej służby – por. wyrok NSA z dnia 23 października 2008 r., OSK 1608/07) oraz, że został zaliczony do III grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Jakiekolwiek wątpliwości co do kwalifikacji trybu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji rozwiewa treść jego pisma z dnia 27 stycznia 2009 r. Wskazał on w nim bowiem, że prosi o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, w związku z prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Ł. o jego niezdolności do dalszej służby w Policji. W tej sytuacji niezrozumiałe i naruszające przepisy prawa materialnego jest przytoczone wyżej stwierdzenie organu II instancji co do podstawy materialno – prawnej decyzji organu I instancji. To naruszenie przepisów nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż mimo błędnej kwalifikacji Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy poprawne rozstrzygnięcie Komendanta Policji w S. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 37 ustawy o Policji należy wyjaśnić, że był on bezprzedmiotowy. Ponieważ, jak to już wyżej wyjaśniono, w kontrolowanym postępowaniu nie mogło dojść do żądanego uznania, że M. M. został zwolniony ze służby jako zastępca dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S., to bez znaczenia było czy organy administracji poprawnie interpretują art. 37 ustawy o Policji w części zawierającej ograniczenie czasowe powierzenia policjantowi pełnienia obowiązków służbowych. Również prowadzenie postępowanie dowodowego zmierzającego do wykazania, że skarżący pełnił powierzone mu obowiązki zastępca dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S dłużej, niżby to wynikało z wydanych rozkazów personalnych oraz że Komendant KPP w S. wypowiadał się na temat konieczności powołania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego i zapewniał, że taką decyzję wkrótce wyda – nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nawet bowiem wykazanie tych okoliczności nie mogło spowodować zmiany zaskarżonej decyzji, skoro w sprawie nie został jednak wydany wymagany przez powołany § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. rozkaz personalny o mianowaniu skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S.. Na marginesie można jeszcze zauważyć, że skoro - jak skarżący twierdzi - Komendant obiecywał wydanie takiej decyzji w krótkim czasie, to potwierdza to dodatkowo, iż takiej decyzji jednak nie wydał. Odnośnie innych domniemanych naruszeń przepisów postępowania popełnionych przez organy rozpatrujące sprawę, poza przytoczeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie ma w skardze żadnych konkretów. W tym zakresie można wiec tylko stwierdzić, że przeprowadzona przez Sąd z urzędu, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. kontrola zaskarżonej decyzji, nie wykazała żadnych naruszeń prawa. Należy bowiem podzielić wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, co do wywiązania się przez organ I instancji z obowiązków o jakich mowa w art. 7 i 80 kpa. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, innych zarzutów skarga nie zawiera, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.