II SA/Ke 251/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia A.D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010r. organ I instancji na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4, ust. 2, ust. 4, ust. 5 i art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) - nakazał A.D. wstrzymanie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr ewid. gr. 365, 366 w miejscowości G. gmina B., z uwagi na prowadzenie robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz - nałożył na niego obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji geodezyjnej wykonywanego budynku mieszkalnego (z podaniem usytuowania domiaru do granicy zachodniej) wraz z oceną techniczną zgodności usytuowania budynku z obowiązującymi warunkami technicznymi i sztuką budowlaną, opracowanych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne oraz uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie; w przypadku potwierdzenia naruszenia warunków technicznych ocena winna określać zakres zmian i przeróbek koniecznych do doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku interwencji D.W. (właścicielki działki nr 364) organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w tym kontrolę realizowanego budynku mieszkalnego na działkach nr 365 i 366 w miejscowości G., gm. B.. W dniu kontroli – 22 grudnia 2009r. ustalono, że będący w stanie surowym budynek jest realizowany przez inwestora w oparciu o decyzję Starosty S. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A.D. pozwolenia na budowę. Dokonując pomiarów odległości przedmiotowego budynku od granic działek ustalono, że budynek usytuowany został w odległości około 2,85 – 2,8 m od ściany budynku istniejącego na działce nr 364 (sąsiadującej z działkami inwestora od strony zachodniej) oraz w odległości ok. 4,05 m od ogrodzenia od strony wschodniej (z działką nr 367), podczas gdy zatwierdzony projekt zagospodarowania działki przewidywał jego usytuowanie w odległości 3 m od granicy zachodniej i 4 m od granicy wschodniej. Obecny w trakcie kontroli A.D., będący inwestorem i właścicielem działek nr 365 i 366 oświadczył, że budowa budynku mieszkalnego została rozpoczęta 26 czerwca 2009r., jest prowadzona pod nadzorem kierownika budowy i jest zgodna z projektem, na co przedłożył szkic tyczenia budynku. Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku i postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010r. nakazał inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych przy jego budowie oraz nałożył na niego wykonanie określonych obowiązków. Organ odwoławczy w wyniku rozpoznania zażalenia A.D. uchylił to postanowienie w całości, a postępowanie w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych umorzył, ponieważ uznał, że nie można stwierdzić, aby przedmiotowy budynek był realizowany z istotnymi odstępstwami od warunków pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podniósł, że projekt zagospodarowania działki opracowany na aktualnej mapie do celów projektowych i zatwierdzony decyzją z dnia 26 czerwca 2009r. Starosty Skarżyskiego przewiduje usytuowanie przedmiotowego budynku w odległości 4,0 m od granicy wschodniej i 3,0 m od granicy zachodniej, przy projektowanej całkowitej jego długości, wynoszącej 16,53 m. Powyższe wskazuje, że szerokość działek nr 365 i 366 w miejscu posadowienia budynku (przyjęta przez projektanta wg mapy do celów projektowych w skali 1:500) wynosi 23,53 m (3,00 + 16,53 + 4,00). Tymczasem, ze szkicu tyczenia wynika, że rzeczywista szerokość działek nr 365 i 366 w terenie jest inna niż w projekcie zagospodarowania działki i wynosi: - w narożniku północno-wschodnim 23,35 m (4,00 + 16,53 + 2,82) - w narożniku południowo-wschodnim 23,18 m (4,00 + 16,53 + 2,65). Rozbieżności te zostały zasygnalizowane w uwadze geodety oraz w podanych na szkicu tyczenia rzeczywistych odległościach budynku (różniących się od odległości projektowanych) od przyjętej za granicę od strony zachodniej (od strony działki nr 364) linii istniejącego ogrodzenia, z którą pokrywa się również usytuowanie budynku istniejącego na działce nr 364. Wskazuje to, zdaniem organu odwoławczego na wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy działką skarżącej nr 364 a działkami inwestora. Wątpliwości budzi także, zdaniem organu odwoławczego całkowita szerokość działek nr 365 i 366, przyjęta przez projektanta w miejscu posadowienia budynku - 23,53 m na podstawie skali mapy 1:500, bez jej weryfikacji w terenie. Biorąc powyższe na uwadze, w tym wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu granicy (na gruncie) pomiędzy działkami inwestora i działką nr 364 organ odwoławczy uznał, że nie można stwierdzić, żeby obecne usytuowanie realizowanego budynku inwestora, w ustalonych przez organ I instancji odległościach od istniejącego ogrodzenia pomiędzy działkami inwestora i działką nr 364 (2,85 m w narożniku północno-wschodnim i 2,80 m w narożniku południowo-wschodnim), wpływało negatywnie na działkę nr 364, tj. ograniczało jej zabudowę w miejscu posadowienia budynku inwestora. Na działce nr 364 istnieją dwa budynki gospodarcze, z których jeden usytuowany jest bezpośrednio przy istniejącym ogrodzeniu (pomiędzy działką nr 364 i działkami inwestora), a drugi w niewielkiej odległości od ogrodzenia), przy czym nie wiadomo, czy budynki te powstały legalnie. Nie można stwierdzić, zdaniem organu odwoławczego, aby takie usytuowanie budynku inwestora (ze ścianą pełną od strony zachodniej) powodowało zagrożenie ppoż., w tym dla budynków gospodarczych istniejących na działce nr 364, posiadających ściany pełne od strony granicy z działkami inwestora. Ponadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że pomiary dokonane przez organ nadzoru budowlanego I instancji, wykazujące niewielkie różnice w stosunku do szkicu tyczenia mogą wynikać z niedokładności pomiaru, dokonywanego taśmą mierniczą, która nie jest urządzeniem pomiarowym w 100% dokładnym. Przy czym wg tych pomiarów szerokość działek nr 365 i 366 jest również mniejsza od szerokości przyjętej w projekcie zagospodarowania działki - 23,53 m; narożniku pólnocno-wschodnim wynosi 23,20 m (4,05 + 1,05 + 8,25 + 7,00 + 2,85), a w narożniku południowo-wschodnim wynosi 23,15 m (4,05 + 1,05 + 8,25 + 7,00 + 2,80). Organ nadzoru podkreślił, że sprawa dotycząca rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy działkami inwestora a działką nr 364 nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła D.W. W uzasadnieniu skarżąca podnosi, że skarżone postanowienie jest stronnicze, uzasadnienie jest zagmatwane, nie uwzględnia prawa budowlanego i pozwolenia na budowę, które przewidywało odległość 3m od granicy jej działki opiera się wyłącznie na zażaleniu A.D., kwestionującego przebieg granicy od strony jej działki, podczas gdy granicę działki określa znajdujący się między działkami słupek graniczny, a granica oraz budynki usytuowane przy tej granicy nigdy nie były przedmiotem sporów. Postanowienie nie uwzględnia ustaleń dokonanych przez organ I instancji podczas kontroli budowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Realizację przedmiotowego obiektu budowlanego – budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi oraz przyłączem kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem na nieczystości ciekłe inwestor rozpoczął na działkach o nr ewid. 365 i 366 w miejscowości Gilów gm. Bliżyn na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 26 czerwca 2009r. Starosty Skarżyskiego. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało "w sprawie istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę". Wszczęto je z urzędu w dniu 22 grudnia 2009r. Wydanie w takiej sprawie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwanej dalej ustawą, może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy wykazane zostanie, że odstępstwo od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę jest "istotne". Pojęcie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (które jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę - art. 36a ust. 1 ustawy), zdefiniowane zostało w art. 36a ust. 2 ustawy. Istotne odstąpienie ma miejsce m.in. wówczas, gdy dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego. W sprawie niniejszej nie nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego. Przedmiotowy budynek mieszkalny, zgodnie z projektem ma długość 16,53 m i taką samą długość ma realizowany obiekt. Problem w sprawie niniejszej dotyczy tego, że w projekcie zagospodarowania działki, opracowanym na aktualnej mapie do celów projektowych i zatwierdzonym decyzją Starosty S. z dnia 26 czerwca 2009r. przewidziano usytuowanie budynku mieszkalnego w odległości 4,0 m od granicy wschodniej i 3,0 m od granicy zachodniej, zaś na wizji lokalnej, przeprowadzonej po rozpoczęciu realizacji budynku stwierdzono, że odległość tego budynku do ściany budynku gospodarczego skarżącej, usytuowanego na działce nr 364 po strony zachodniej, wynosi 2,85 – 2,8 m, zaś do ogrodzenia od strony wschodniej (działka nr 367) - 4,05 m. W tym miejscu należy wskazać na okoliczność, podniesioną przez organ odwoławczy, a przyznaną przez skarżącą na rozprawie przed Sądem (11 sierpnia 2010r.), że jej budynek gospodarczy usytuowany bezpośrednio przy istniejącym ogrodzeniu (pomiędzy działką nr 364 i działkami inwestora) wzniesiony był bez pozwolenia na budowę (co wymaga rozważenia konieczności wszczęcia postępowania legalizacyjnego), zaś ogrodzenie to, wg skarżącej "nie stanowi granicy". Budynek gospodarczy skarżącej posiada ścianę pełną od strony działki inwestora, jak również budynek mieszkalny A.D. od strony zachodniej (od działki nr 364) ma ścianę pełną. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że szerokość działek inwestora, przyjęta przez projektanta (na mapie w skali 1:500) wynosi 23,53 m (3,00 + 16,53 + 4,0), zaś ze szkicu tyczenia złożonego przez inwestora do akt wynika, że rzeczywista szerokość działek inwestora jest mniejsza i wynosi: w narożniku pólnocno-wschodnim - 23,35 m (4,05 + 16,53 + 2,85), a w narożniku południowo-wschodnim - 23,18 m (4,0 + 16,53 + 2,65). Powyższe rozbieżności zostały zasygnalizowane przez geodetę w uwadze do szkicu tyczenia, w podaniu rzeczywistej odległości budynku od przyjętej za granicę od strony zachodniej (z działką nr 364) linii istniejącego ogrodzenia, z którą pokrywa się również usytuowanie budynku gospodarczego. Inne są także pomiary dokonane przez inspektorów organu I instancji podczas wizji. Wykazują one niewielkie różnice w stosunku do szkicu tyczenia i mogą wynikać z niedokładności pomiaru dokonywanego taśmą mierniczą. Według tych pomiarów szerokość działek inwestora nr 365 i 366 jest również mniejsza od szerokości przyjętej w projekcie zagospodarowania działek wynoszącej, jak wskazano 23.53 m. Pomiary organu I instancji wskazują, że szerokość działek inwestora wynosi: w narożniku pólnocno-wschodnim - 23,20 m (4,05 + 1,05 + 8,25 + 7,00 + 2,85), a w narożniku południowo-wschodnim - 23,15 m (4,05 + 1,05 + 8,25 + 7,00 + 2,80). To, czy w danym przypadku odstąpienie od projektu zostanie uznane za "istotne odstąpienie" w rozumieniu powołanych przepisów zależy od okoliczności danej sprawy. (p. Komentarz Prawo budowlane pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H.Beck, W-wa 2006, str. 436). Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny spraw Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że nie można uznać, aby w tych okolicznościach można było stwierdzić, że przedmiotowy budynek mieszkalny był realizowany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy). Organ odwoławczy prawidłowo zastosował w sprawie przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania (art. 105 § 1 kpa), które wszczęte zostało z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.