II SA/Ke 254/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Staszowie na uchwałę Rady Miejskiej w Połańcu z dnia 26 listopada 2020 r. Nr XXXV/224/2020 w przedmiocie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy stwierdza nieważność § 6 ust. 1, § 8 ust. 2 lit. b i § 10 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały. II SA/Ke 254/24 UZASADNIENIE Dnia 26 listopada 2020 r. Rada Miejska w Połańcu, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm., dalej "u.s.g.") oraz art. 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. - w dacie uchwalenia aktu - Dz. U. z 2020 r. poz. 1439, zwanej "u.c.p.g.") po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Staszowie, podjęła uchwałę nr XXXV/224/2020 w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Połaniec - w brzmieniu określonym w załączniku do tej uchwały (§ 1 uchwały, zwany dalej "Regulaminem"). W § 6 ust. 1 Regulaminu wskazano, że właściciele nieruchomości mają obowiązek utrzymywać urządzenia na odpady w takim stanie sanitarnym i technicznym, aby korzystanie z nich mogło odbywać się bez przeszkód i nie powodowało zagrożeń dla zdrowia użytkowników, a w szczególności: 1) zapewnione było zabezpieczenie pojemników przed wydostawaniem się odpadów na zewnątrz, dostępem zwierząt oraz przed opadami atmosferycznymi; 2) zapewnione było utrzymywanie ich w czystości; 3) dokonywanie okresowych przeglądów i konserwacji oraz wymiany pojemników, w przypadku ich uszkodzenia lub zniszczenia uniemożliwiające dalsze użytkowanie; 4) pojemniki, kontenery oraz miejsca gromadzenia odpadów powinny być myte a w razie zaistnienia konieczności ( w razie pojawienia się insektów) poddane dezynsekcji. Zgodnie z § 8 ust. 2 lit. b Regulaminu naprawa pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi może odbywać się wyłącznie pod warunkiem, że naprawa pojazdów samochodowych dotyczy drobnych napraw. Z kolei w § 10 Regulaminu postanowiono, cyt.: "1. Dopuszcza się, stosowanie następujących pojemników, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych: a) pojemniki z tworzyw sztucznych o pojemności 120 l., b) pojemniki z tworzyw sztucznych o pojemności 240 l., c) pojemniki metalowe o pojemności 110 l, d) pojemniki z tworzyw sztucznych lub metalowe o pojemności 1100 l., e) kontenery KP 5, KP 7, f) worki o pojemności min. 80 l., g) kosze uliczne o pojemności min. 35 l. Określa się następujące wymagania dla pojemników i worków: 2. Pojemnik z tworzywa sztucznego o pojemności 120 l. lub 240 l. oraz pojemnik metalowy o pojemności 110 l powinien spełniać następujące wymagania: 1) powinien być odporny na promieniowanie UV, niskie temperatury i nagrzewanie, 2) powinien być wyposażony w kółka, 3) klapa powinna być szczelnie zamykana, 4) powinien posiadać uchwyt lub listwę ułatwiającą przetaczanie, 5) korpus pojemnika powinien być wyposażony w listwę grzebieniową umożliwiającą opróżnianie przez śmieciarki z uchwytem grzebieniowym, 6) powinien spełniać wymagania Polskiej Normy PN-EN 840, 7) powinien posiadać nadruk określający jakie odpady w nich umieszczać, 8) powinien być kompletny i zdatny do użytkowania. 3. Pojemnik z tworzywa sztucznego lub stali o pojemności 1100 l. powinien spełniać następujące wymagania: 1) klapa powinna być szczelnie zamykana, 2) powinien posiadać uchwyt lub listwę ułatwiającą przetaczanie, 3) powinien być wyposażony w 4 kółka, 4) powinny posiadać nadruk określający jakie odpady w nich umieszczać, 5) powinien spełniać wymagania normy PN-EN 840, 6) powinny być kompletny i zdatny do użytkowania, 7) dopuszcza się stosowania pojemników bez klapy pod warunkiem umieszczenia ich w zadaszonej altance śmietnikowej. 4. Kontenery KP 5, KP 7 powinny spełniać następujące wymagania: 1) powinny być wykonane ze stali, 2) powinien posiadać szczelnie zamykające się klapy, 3) powinny być dostosowane do załadunku hakowego, bramowego lub hakowo bramowego, 4) powinny być kompletne i zdatne do użytkowania. 5. Worki powinny spełniać następujące wymagania: 1) powinny mieć odpowiednią wytrzymałość zarówno na przebicie jak i rozciąganie, 2) powinny posiadać mocny i trwały zgrzew, 3) powinny być wykonane z surowca LDPE (polietylen małej gęstości), 4) powinny posiadać nadruk dostawcy oraz oznaczenie jakie odpady należy w nich umieszczać, 6. Dopuszcza się zbieranie papieru, metali, tworzyw sztucznych, opakowań wielomateriałowych, szkła do worków, o których mowa w ust. 5. 7. Kosze uliczne na odpady, ustawiane przy drogach publicznych, przystankach komunikacyjnych oraz innych terenach użytku publicznego, powinny spełniać następujące wymagania: 1) powinny być rozstawione w odległości umożliwiającej bezpieczne i wygodne korzystanie z nich wszystkich użytkowników ww. terenów, 2) powinny być ustawione w miejscach nie powodujących zagrożenia dla ruchu pojazdów i pieszych oraz umożliwiać ich swobodne opróżnianie, 3) powinny być rozmieszczone szczególnie w miejscach o dużym natężeniu ruchu pieszych i przebywania znacznej ilości osób, 4) powinny być zabezpieczone przed wysypywaniem się zgromadzonych w nich odpadów". W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą uchwałę, Prokurator Rejonowy w Staszowie uchwale tej zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.: I. art. 4 ust. 2 pkt 2a u.c.p.g. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z § 115 oraz § 135 w zw. z § 1 oraz § 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 283, dalej "rozporządzeniem") jak i art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 u.s.g., polegające na niewypełnieniu delegacji ustawowej poprzez nałożenie wyłącznie na właścicieli nieruchomości obowiązku utrzymywania miejsc gromadzenia odpadów w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym, a także poprzez użycie w § 6 ust. 1 Regulaminu zwrotu "urządzenia na odpady" stanowiącego zwrot niedookreślony i nieznany ustawie w sytuacji, gdy ustawodawca upoważnił lokalnego prawodawcę do ustalania warunków utrzymywania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym "miejsc gromadzenia odpadów"; II. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d u.c.p.g. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z § 115 oraz § 135 w zw. z § 143 oraz § 149 rozporządzenia oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 u.s.g. polegające na przekroczeniu upoważnienia ustawowego poprzez nieuprawnione ograniczenie możliwości dokonywania napraw pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi jedynie do drobnych napraw; III. art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji w zw. z § 115 oraz § 135 w zw. z § 143 i § 149 rozporządzenia, jak i art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 u.s.g., polegające na niewypełnieniu delegacji ustawowej i nieokreśleniu szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących wymagań w zakresie utrzymania pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, a także polegające na przekroczeniu upoważnienia ustawowego poprzez określenie maksymalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych w sytuacji gdy ustawodawca upoważnił lokalnego prawodawcę do określenia jedynie ich minimalnej pojemności. Wobec powyższego Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do § 6 ust. 1, § 8 ust. 2 lit. b i § 10 załącznika do uchwały. W odpowiedzi Rada Miejska w Połańcu wniosła o oddalenie skargi w części dotyczącej § 6 ust. 1 oraz § 10 załącznika do uchwały. Organ zgodził się zaś ze stanowiskiem Prokuratora w zakresie § 8 ust. 2 lit. b Regulaminu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 6 ust. 1 Regulaminu, organ podniósł, że zestawienie przepisów art. 5 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2 pkt 2a u.c.p.g. wskazuje, że to ustawodawca nałożył na właścicieli nieruchomości obowiązek zapewnienia utrzymania czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów. Regulamin zawiera zaś zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt 2a u.c.p.g. uszczegółowienie tego obowiązku względem podmiotów (właścicieli nieruchomości) na których ten obowiązek nałożył ustawodawca. W zakresie zaś koszów ulicznych odpowiednie regulacje znalazły się w § 10 ust. 7 załącznika do uchwały. Organ nie zgodził się z zarzutem braku określenia w Regulaminie szczegółowych zasad utrzymywania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących wymagań w zakresie utrzymania pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym podnosząc, że stosowne regulacje znajdują się w § 6 ust. 1 oraz w § 10 ust. 7 załącznik do uchwały. W kwestii przekroczenia upoważnienia ustawowego poprzez określenie maksymalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych w sytuacji gdy ustawodawca zawarł upoważnienie jednie do określenia ich minimalnej pojemności, organ wskazał, że odpady komunalne muszą być gromadzone w pojemnikach spełniających normę PN-EN 840. Dokument ten opisuje między innymi maksymalne obciążenie: 50 kg dla pojemnika 120 l oraz 100 kg dla pojemników 240 l. Organ określając wymagania w tym zakresie oparł się na polskich normach. Ponadto tytuł rozdziału 5 Regulaminu, w którym umieszczone są zapisy zaskarżonego § 10 wskazuje, że dotyczy rodzajów i minimalnych pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych. Na rozprawie 10 lipca 2024 r. nikt się nie stawił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga Prokuratora Rejonowego w Staszowie jest zasadna. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący. W sytuacji, gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego. Ponadto porządek prawny jest naruszany przez modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2114/11). W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt Kp 3/09, zwrócono ponadto uwagę na zasadę konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych, która ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski mogą stanowić podstawę ocen w zakresie formy tworzenia prawa miejscowego. Na ustawodawcy ciąży zatem obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Precyzyjność przepisu przejawia się w konkretności regulacji praw i obowiązków, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Jest to możliwe pod warunkiem skonstruowania przez prawodawcę precyzyjnych norm prawnych. Z kolei jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo (por. WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. II SA/Gd 827/19, wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 770/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe orzeczenia powołane w treści uzasadnienia). Zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 u.c.p.g. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.c.p.g. rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Z kolei stosownie do ustępu 2 art. 4 u.c.p.g. regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie: a) selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady, b) selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. a, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży, c) uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, d) mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków; 2a) utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) (uchylony); 5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. 2a. Rada gminy może w regulaminie: 1) wprowadzić obowiązek selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. a i b oraz określić wymagania w zakresie selektywnego zbierania tych odpadów; 2) postanowić o zbieraniu odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy odrębnie od innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne; 3) określić dodatkowe warunki dotyczące ułatwienia prowadzenia selektywnego zbierania odpadów przez osoby niepełnosprawne, w szczególności niedowidzące; 4) określić wymagania dotyczące kompostowania bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostownikach przydomowych na terenie nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz zwolnić właścicieli takich nieruchomości, w całości lub w części, z obowiązku posiadania pojemnika lub worka na te odpady; 5) określić warunki uznania, że odpady, o których mowa w pkt 1 oraz w ust. 2 pkt 1 lit. a i b, są zbierane w sposób selektywny. Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały, Sąd uznał za zasadny zarzut Prokuratora dotyczący § 6 ust. 1 Regulaminu, w którym zobowiązano właścicieli nieruchomości do utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. W zaskarżonym przepisie określono bowiem, kto ma utrzymywać pojemniki w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym - przy ograniczeniu podmiotowym jedynie do właścicieli nieruchomości, co nie jest prawidłowe (por. też wyrok NSA z 27 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2866/15). Rację ma skarżący, że zawężenie podmiotów w tej kwestii poprzez skierowanie omawianej normy jedynie do "właścicieli nieruchomości" stanowi o niewypełnieniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 2 pkt 2a u.c.p.g. Co jednak istotne ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. już reguluje obowiązki właścicieli nieruchomości w zakresie utrzymania czystości i porządku. Zgodnie z tym przepisem ustawy, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3, obowiązki te w całości lub w części przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nieuprawnione jest zatem powtarzanie regulacji ustawowej przez prawodawcę lokalnego w zakresie tych obowiązków w odniesieniu do właścicieli nieruchomości. Odnośnie do zapisu zaskarżonej uchwały zawartego w § 8 ust. 2 lit. b Regulaminu należy zgodzić się ze skarżącym, że przy uchwalaniu regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy doszło do przekroczenia delegacji ustawowej wskazanej w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d u.c.p.g. Sąd upatruje wadliwość przede wszystkim w nieuprawnionym ograniczeniu możliwości dokonywania napraw pojazdów poza warsztatami naprawczymi jedynie do drobnych napraw. Jest to bowiem pojęcie nieostre, niedookreślone i jako takie nie może mieć charakteru normatywnego. Treść nakazów czy zakazów obciążających właścicieli pojazdów powinna być logiczna, obiektywnie wykonalna w zakresie niezbędnym do utrzymania czystości i porządku. Co więcej, posłużenie się w regulaminie takim pojęciem, stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą pewności i określoności prawa oraz zasadami techniki prawodawczej nakazującymi takie redagowanie przepisów prawa, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawarte w nim normy wyrażały intencję prawodawcy. Posłużenie się w akcie prawa miejscowego pojęciem nieostrym może rodzić problemy interpretacyjne przy stosowaniu tego zapisu Regulaminu. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem w zakresie omawianej problematyki, organ regulując w uchwale kwestie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi na podstawie upoważnienia ustawowego określonego w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d u.c.p.g. zobligowany jest do wskazania warunków, aby czynności te były dopuszczalne, nie zaś do ich ograniczania do określonych rodzajów. Chodzi tu przede wszystkim o warunki zapewniające zgodne z ustawą odprowadzanie nieczystości powstałych w wyniku naprawy pojazdów. Nie ma natomiast upoważnienia do ograniczania możliwości przeprowadzania napraw poza warsztatami naprawczymi ograniczonych wyłącznie do drobnych napraw. Powyższe uregulowanie stanowi naruszenie delegacji ustawowej, ograniczając przy tym zakres przedmiotowych dozwolonych zachowań (por. wyroki NSA: z 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2873/15, z 21 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 5477/21; wyroki WSA w Lublinie: z 27 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 98/21, z 1 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 238/23, z 5 września 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 580/23; wyrok WSA w Bydgoszczy z 18 grudnia 2018 r. sygn. II SA/Bd 877/18; wyrok WSA w Gdańsku z 11 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Gd 383/19, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uregulowanie w zakresie zwrotu "drobne naprawy" nie znajduje zatem upoważnienia ustawowego. Stwierdzenia nieważności wymagał również § 10 Regulaminu. Należy bowiem zwrócić uwagę, że postanowienia art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. pozwalają radzie gminy na określenie rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, a nie upoważniają na określenie innej lub też maksymalnej ich pojemności. Określenie zatem również innej niż minimalna pojemności tych pojemników stanowi przekroczenie delegacji ustawowej określonej w powyższym przepisie ustawy. Zawarta w § 10 Regulaminu regulacja nie jest wystarczająca, gdyż w istocie nie określa minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, a narzuca konkretną ich pojemność. Nadto prawodawca lokalny pominął kwestię utrzymania pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, co stanowi o niewypełnieniu obligatoryjnej delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. Rada Miejska dopuściła się zatem pominięcia uchwałodawczego polegającego na nieokreśleniu warunków utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach oraz liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków. Odwołanie się organu do § 6 ust. 1 Regulaminu w odpowiedzi na skargę nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ również ten przepis istotnie narusza prawo z podanych wyżej powodów. Ponadto regulacja § 6 Regulaminu dotyczy utrzymania w odpowiednim stanie miejsc gromadzenia odpadów, jak stanowi o tym tytuł tego paragrafu zawarty w załączniku do uchwały. Postanowienia zaskarżonego § 10 Regulaminu nie stanowią o wypełnieniu przez Radę Miejską w Połańcu normy kompetencyjnej zawartej art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. Mając na uwadze powyższe, skoro stwierdzone przez Sąd naruszenia mają charakter istotny, dlatego należało stwierdzić nieważność § 6 ust. 1, § 8 ust. 2 lit. b oraz § 10 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.